17.8.17
Αθηνά,
Σου γράφω από το μπαρ
Είναι ένα βράδυ ίδιο
Με όλα τα άλλα
Η σκόνη δεν πήγε παρακάτω
Τα τραπέζια χάνουν τη φλούδα τους
Εγώ διψάω.

Θυμήθηκα
Την κοινή μας πορεία ενάντια
Στις γαριδομακαρονάδες
Αναρωτιέμαι
Πότε θα καταλάβει κανείς
Πως είμαστε για κάτι πολύ λιγότερο
Ή οπωσδήποτε κάτι περισσότερο
Όπως ένα σαλόνι από μπρούτζο.

Αθηνά,
Το μαγαζί έκλεισε
Κι εμείς πρέπει να πάμε κάπου αλλού.
Φαντάστηκα μόλις ένα μεγάλο νησί
Που έχω άλλωστε στην κατοχή μου
Οι ξακουστές κυρίες της Μινωικής εποχής
Επιστρέφουν.

Αθηνά,
Ο πραγματικός λόγος που σου γράφω
Είναι στ´ αλήθεια εκείνες οι γαρίδες
Τα υπόλοιπα είναι μια πρόφαση
Η αποτυχία στάθηκε εμπρός μας κι είχε μουστάκια
Με πήρε ο πόνος κατάβαθα.


https://athenathenaseme.blogspot.gr/2017/08/blog-post_45.html
  

5.8.17
Χαιρετίζει ο άνθρωπος και λέει

Σε θυμάμαι, ήσουν πλάι μου
τα τελευταία δώδεκα χρόνια
Υπηρετήσαμε τον ίδιο σκοπό
και χτυπήσαμε
το άδικο που απεδείχθη ακριβοδίκαιο
Αγαπηθήκαμε
αφού πορευθήκαμε ανειλικρινώς
Τα παιδιά ας κάνουν ό,τι διδαχθήκανε
και το σπίτι
ας ξαναπέσει
Είναι ώρα να πηγαίνω
4.8.17
Μιχάλη
Ο καιρός μόνο είναι γρήγορος
Η Παναγία δεν έκανε τη δουλειά της
Αφού δεν ήταν δική της υπόθεση
Εγώ πήγα εκεί που πρότεινες
Η Θεσσαλονίκη
Έφτασε πριν από μένα
Στο τηλέφωνο μού είχες πει
Πως θα δρούσε άμεσα
Στα αιτήματά μας
Μα εγώ η αλήθεια τελικά είναι
Πως δεν πήγα
Δεν έχω κουνηθεί από τη θέση μου συγγνώμη
Κλείνω θα σε δω το βράδυ
Στης Πλάτωνος το αχειροποίητο
Υπόγειο


30.7.17
μάταια τα μαλλιά
και τα δάχτυλα
και τα κεριά που καιν
η μυρωδιά 
αγαπημενη μου μάταιη βροχούλα
και αέρα
και σπόρια
και γλώσσες
κήποι
μάταιο το κερί που καίει
κι οι ροδιές
και τα φυτά
τα καλάμια μάταια
τα βαμβάκια
η νύχτα που μυρίζει
ο αέρας που φυσάει
το κλάμα κι οι άνθρωποι
ο πόνος όλων
και οι κουβέρτες τους
μάταιος ο δρόμος που πήραν
και ο άλλος
μάταιη η μητρότητα
μάταιο το κύμα
τα μάτια που το είδαν
μάταια τα άσπρα ρούχα
κι η μουσική
και τα γένια
μάταια τα κεριά
29.7.17
Αυτό;
Βαλ´το
Επίθεση τώρα
Αυτός μετά
Θα πεθαίνει
28.7.17
Για παράδειγμα
Η καρδιά βρίσκεται στο πόδι
Τα δάχτυλα πονούν πριν απο οτιδήποτε άλλο
Υπάρχουν τα μάτια
Και σε βλέπουν σερνόμενο πράμα
Η κουβέντα αυτή
Ας περάσει στην κρεβατοκάμαρα της σκέψης

Είσαι κάτω και πίσω.
17.7.17
Τι μπορώ να πω
Για τις ηρωίδες της νύχτας
Και τα ψέματα που πέρασαν
Και πιάσαν τόπο
Εγώ
Η συνάδελφος της μάυρης
Άραχνης κόρης
Με ένα βέτεξ κατά της βροχής
Σκουπίζω τα δάκρυά σου
Συνοδοιπόρε της υποψίας
Και της χαλαρής νεότητος
Πιάσε το κάδρο που πέφτει
Πώς μπερδεύτηκαν έτσι τα δωμάτια
Αχ
Χριστέ μου τι έγινε εδώ μέσα όσο έλειπα
Στη θέση μου βρίσκεται μια πιατέλα
Στο μπάνιο δεν υπάρχει κανείς!
Μαύρο χρώμα της πολυχρησίας
Γύρνα απ´ την άλλη
Τι πρόκειται να συμβει σε όποιον 
Δεν έχει βήμα να μιλήσει
Τι γίνεται κατά τη διάρκεια μιας
Μετάβασης;
Κόρες της Νύχτας
Κάθε απάντηση είναι εφικτή
Οι εκ των έσω ας μιλήσουν
Σαν
Να μην έγραψαν ποτέ ούτε ένα ποίημα
Κι ύστερα 
να κλειδώσουν το μαγαζί

14.7.17
όταν μπαίνω μέσα
σ' εκείνη την αποθήκη σκέφτομαι
-πού είναι το ποτό μου;
φέρτε μου το ποτό μου!
ύστερα κοιμάμαι δειλά δειλά
στο πάτωμα
ενώ βλέπω τον ανεμιστήρα να γυρνάει
στη γωνία παίζει ο μπαμπάς
με τα παιδάκια του
δίπλα κάθεται κάτι
πιο πίσω είναι η νύχτα που φεύγει