Το αίμα στάζει στις πορσελάνες. Ο πόνος μικρότερος κάθε φορά. Είναι που έμαθα να πίνω το χάπι ολόκληρο. Είναι και που μεγαλώνω. Ο γιατρός είπε ότι μετά τη γέννα θα περνάει για πάντα. Το κόκκινο τον τελευταίο καιρό μ'ακολουθεί. Ανεβαίνει στις πιζάμες μου, βάφει τα χείλη μου στον αρραβώνα, δονεί την πηγή μου μέρες πριν κι ύστερα βγαίνει από μέσα μου πάνω στην ώρα. Μα εκείνο το βράδυ χρώμα δεν υπήρχε πουθενά. Μόνο όταν άνοιξα το στόμα φάνηκε το ξεφτισμένο κόκκινο της γλώσσας λίγο πριν λυθεί και πει τρεις λέξεις που άκουσες μες στο βαθύ σου ύπνο. Με ξεγέλασαν τα μάτια τα κλειστά.
Θυμήθηκα μόλις την πλατεία που τρώγαμε τα κόκκινα ροδάκινα. Που εσύ τα καθάριζες δηλαδή με υπομονή κι εγώ τα έτρωγα με άλλη τόση. Ο Ωνάσης εκεί μπροστά στις προσπάθειές μας ήταν πιο στρογγυλο- πρόσωπος από τον ηθοποιό που τον υποδυόταν απόψε. Η Κάλλας είπε στην ταινία ότι εμείς οι Έλληνες πιστεύουμε πως όταν γεννιέται ένα πλάσμα χωρίζεται στα δυό η ψυχή του και σε όλη τους τη ζωή ψάχνουν η μία την άλλη. Εκείνη είπε πως όταν βρήκε τον Ωνάση, σταμάτησε να ψάχνει. Κι ύστερα ήταν δυστυχισμένη τον πιο πολύ καιρό κι αυτό δεν το κατάλαβα. Μα σκέφτηκα μετά πως ο καιρός της ευτυχίας είναι πάντα λίγος κι αν ξέρεις πώς να μην ψάξεις θ'ανέβεις πάνω απ'τους Θεούς. Για λίγο, μα θα'ναι αρκετός. Κι αν είναι κόκκινος θα'ναι ο δικός μου.

Μου αρέσουν οι γιορτές αυτές. Μου τη δίνουν όσοι αντιδράν και λένε πως μισούν τα Χριστούγεννα. Γιατί κανείς δε μισεί το Πάσχα; Ξέρω γιατί. Είναι που τώρα όλα είναι στολισμένα και χαρούμενα και φωτεινά. Κι οι άνθρωποι που'χουν συνηθίσει μόνοι ή μαύροι ίσως να μην μπορούν αυτή τη ζεστασιά και την ονομάζουν ψευτοχαρά. Μα οι πόλεις αλλάζουν λίγο κι εμένα αυτό μ'αρέσει κι άλλωσετε είναι διακοπές. Όμως θυμάμαι τόσους ανθρώπους που μισούσαν τα στολίδια, τις ευχές, τα φωτάκια, τα τραγούδια, τους Αη-Βασίληδες και τα δέντρα. Κι όλους αυτούς τους είδα έστω μια φορά να χαίρονται με ό,τι θεωρούσαν κιτς και να γιορτάζουν πιο δυνατά από ποτέ. Γιατί τότε είχαν ερωτευτεί. Γιατί είχαν υπέροχη παρέα. Γιατί εκείνη τη χρονιά αγάπησαν την οικογένειά τους πρώτη φορά. Γιατί εκείνη τη χρονιά που ο καθένας τους αφέθηκε, ένιωθαν ολόκληροι. Κι όταν είσαι λίγο ολόκληρος ούτε περιμένεις τα Χριστούγεννα να σε γεμίσουν ούτε τα κακολογείς.

Δεν έχω βγάλει ούτε το παλτό. Με ρώτησε η μαμά κι είπα πως κρυώνω. Η μαλακτική μακαρονάδα μαλάξεις δεν έκανε αυτή τη φορά. Ίσως και μάλλον προφανώς επειδή δεν ήταν δική σου. Οι φίλοι μου είναι αλλού. Η φύση μου είναι αλλού. Προχτές έγινα δέντρο κι αγελάδα, λίγο πρόβατο, βουνιά, βατόμουρο και βελανίδι αλλά πιο πολύ έγινα δέντρο με κλαδιά λεπτά και γυμνά. Τώρα άνθρωπος δε θέλω να 'μαι πια. Τα χέρια που χόρευαν θ'ανεβάσω ψηλά και τα πόδια που άνοιγα θα πατάν στις μύτες. Το στόμα θα πλέξω με τις βελόνες της γιαγιάς. Τα μάτια που σ'είδαν κοντό θα κλείνω. Οι ώμοι οι γερτοί , ίσιοι θα τεντωθούν κι ψευτορίζες μου χοντρές θα με φυτρώνουν. Θα'μαι δέντρο ψηλό παντοτινό μα οι ρίζες αυτές οι μακρινές, στο υπόσχομαι, κάτω απ'τα σπίτια και τις θάλασσες σου θα μεγαλώνουν. Απ'τα νερά του πρωινού σου μπάνιου θα ξεδιψώ και τα καλοκαίρια οι καρποί μου αλμυροί θα ανεμίζουν.

Στην οθόνη κάτι άσχημοι με μαύρα κοστούμια και μπλε καμια φορά. Δίπλα εσύ. Αριστερά συγκεκριμένα. Κάτι ήχους βγάζεις. Μακάρι να μιλούσες στον ύπνο σου να πιάναμε κουβέντα. Να σου'λεγα όσα δεν πρόλαβα όλη μέρα. Την Αθήνα τη συνήθισα αλλά φοβάμαι να βγω μόνη μου τη νύχτα. Κι έτσι κάθομαι εδώ. Σε σκεπάζω άμα ξεσκεπάζεσαι. Αλλάζω θέση άμα πιάνομαι. Λιώνω τη σοκολάτα που μου'φερες για να μ'ευχαριστήσεις. Σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω εδώ αύριο που θα'ναι μέρα. Δεν πήγαμε να δούμε ή να αγοράσουμε τίποτα χριστουγεννιάτικο. Προσπαθήσαμε δηλαδη αλλά κάναμε δύο ώρες και τα παρατήσαμε. Δε μας κάνει αυτός ο τόπος. Δε γνώρισα κανέναν που να μη θλίβεται εδώ, αλήθεια. Κι εγώ θλίβομαι άμα έρχομαι και κάθομαι πολύ. Μα εγώ δε μετράω γιατί θλίβομαι άμα θέλω παντού. Μ'ενοχλεί το κόντρα φως εκεί πίσω. Κι εσένα μάλλον μα δε θέλω να το κλείσω. Μου κάνει παρέα, όπως κι αυτοί οι κύριοι στο μέγκα. Μακάρι να'μουν κι εγώ εκεί να συζητούσα μαζί τους για σοβαρά πράματα. Σήμερα ο ουρανός ήταν πάλι ροζ κι ήταν πολύ ρομαντικό. Κι ας λες εσύ ότι είναι απ'το νέφος. Το νέφος είναι ωραία λέξη κι αφού βγάζει ωραία χρώματα, εμένα δε με πειράζει. Μόνο όταν πήγαμε στον Πειραιά ή κάπου εκεί που είχε θάλασσα με πείραξε. Γιατί μύριζε και με πονούσαν τα πνευμόνια μου. Κι εσύ είπες ότι είναι πετρέλαια και κάπως αλλιώς το'πες που μου'ρχεται να σε ξυπνήσω για να μου θυμίσεις τη λέξη. Σύγκρινες τη μυρωδιά με του Θερμαϊκού. Τι ντροπή. Ο Θερμαϊκός μυρίζει ξινίλα και ψοφίμι και μόνο για λίγους μήνες. Δε μυρίζει πίσσα. Εγώ νόμιζα ότι ο Πειραιάς θα ήταν όμορφος αφού τόσα τραγούδια είχαν γραφτεί. Γύρισες και με αποσυντόνισες. Φοβήθηκα μη δεις τι γράφω. Μα τώρα ξεκίνησες πάλι να τραγουδάς. Τι αλλόκοτος ρυθμός. Μου'ρχεται να τσιρίξω πάνω απ'το κεφάλι σου να μην ξανακοιμηθείς ποτέ. Να μη με ξαναφήσεις μόνη μου ποτέ φοβούμενος ότι θα τσιρίζω πάλι και θα'ρχεται η αποκάτω η ανέραστη να σου φωνάζει. Δε θέλω να'μαι εδώ, καμιά φορά. Ούτε κι εσύ, ξέρω, αλλά για'μένα θα πω τώρα. Δεν είναι το σπίτι μου εδώ. Ούτε η δουλειά, ούτε τίποτα. Εσύ μόνο αλλά λείπεις. Ίσως πρέπει να παίρνω το αεροπλάνο των 8 και μετά των 11 και την άλλη μέρα των 8 πάλι κι ύστερα των 11. Δε μου αρέσει όμως να ταξιδεύω νύχτα.Αν αύριο δε φωτοσυνθέσω, αλήθεια σου λέω, θα χελωνιάσουν κι άλλο τα πόδια μου. Κι οι πατούσες μου θα γίνουν πιο σκληρές και κανένας δε θα με παντρεύεται. Ούτε αυτοί που υπόσχεση είχαν δώσει. Μα αυτή είναι δική μου δουλειά. Αύριο λοιπόν θα πάρω το 622 και θα πάω δεν ξέρω πού, να δω δεν ξέρω τι, με δεν ξέρω ποιον. Πόσο ωραία θα'ναι. 3 μέρες ακόμη. Ξύπνα.

Ούτε ξέρω γιατί είμαι εδώ. Κάτι βγαίνει απ'τα ηχεία. Μια βαριά μυρωδιά σέρνεται από την κουζίνα προς τα'δω. Είμαι μάλλον στο σαλόνι. Μ'εστειλαν να καθαρίσω και να πάρω κάτι ρούχα να φορέσω, λέει. Κι ένα μάθημα κάποτε είχα κι έπρεπε να πάω. Είσαι στο μυαλό μου όλη μέρα. Όχι, όχι. Όλες μέρες. Μα σήμερα πιο πολύ μιας κι ήταν η τελευταία. Σου'φερα να τρως να βάλεις λίγα κιλά, να μου αρέσεις καλύτερα και να είσαι πιο πολύ ο άντρας της ζωής μου. Το'φχαριστήθηκες. Άραγε με θυμόσουν όταν το χορτάρι χόρευε σαν τη γλώσσα μου στο στόμα σου; Μέτρησα ύστερα ως το 30 πιο αργά απ'ότι έπρεπε μα πιο γρήγορα απ'όσο ήθελα. Κι έφυγα και κατέβηκα τόσα πολλά δεξιά σκαλιά. Κατάφερα να συρθώ ως την έξοδο που προς τα έξω μακάρι να μην άνοιγε. Σ' είδα και μ'είδες αλλά σημασία δεν είχε πια. Είχα βγει. Είχα φύγει. Είχα γιατρευτεί. Καλές γιατρειές σου είχα ευχηθεί εκεί πάνω κι εσύ Καλές γιορτές. Τι τεράστιες μαλακίες. Εγώ την ίδια στιγμή σου φώναζα μπρος τα μούτρα σου σε λαχταρώ κι εσύ μου έγλειφες τη μύτη και ψιθύριζες παντρέψου με. Σήμερα προσγειώθηκα μα αύριο πετάω. Έρχομαι σε 'σένα και στο σπίτι σου το άδειο το κίτρινο. Τι πρόβλημα έχετε εσείς οι άντρες με τα χρώματα και τα σπίτια. Είναι σαν αναπηρία να τα φτιάξετε σωστά και καθησυχαστικά. Μακάρι όλο κι όλο σου το σπίτι να ήταν η χρωματιστή τουαλέτα με το στραβό πλακάκι- αλήθεια νόμιζα ότι θα το είχες παρατηρήσει. Μακάρι να μη δούλευες αλλά να είχες δουλειά. Δεν ξέρω τι θέλω αλλά σε αυτο το αεροπλάνο θα μπω. Κι αν πέσει ελπίζω να πάθω μόνο κάτι ανάμεσα στο στόμα και τα ξακουστά μου κόκκαλα. Έτσι, εσύ θα με παραλάβεις σε σεντόνια άσπρα με το χιλιοφορεμένο παντελόνι σου και τα μαύρα σου μαλλιά. Και θα με κρατάς ψηλά να βλέπω πώς είναι εκεί πάνω. Κι ύστερα θα σου δείχνω τον πιο υπέροχο αφαλό του κόσμου. Να πέσεις μέσα να μη βγεις ποτέ. Θα φοράω μπλούζες δαντελένιες ν'αναπνέεις όσο θα ψάχνεις τα μέσα μου τα άρρωστα. Δεν κατάλαβα αλήθεια ποιος είσαι. Σ'είχαν φωνάξει μ'ένα όνομα κοινό μα τόσο παράξενο. Δε σου πήγαινε καθόλου. Σε μπέρδεψα εκατό φορές και σε θέλησα άλλες τόσες. Δε θα πέσει, το ξέρω. Θα ξαναπροσγειωθώ, θα ξαναφύγω, θα σε δω απ'το φανάρι κι όταν ανάψει κόκκινο θα φύγω με 5000 να χαθώ.

Κακοήθης νεοπλασματική εξεργασία δεν διαπιστώθηκε. Το υπογράφουν δύο δόκτωρες. Το βρέχει αλμυρή χαρά. Το διπλώνω στα τέσσερα και το αφήνω πίσω με ό,τι άλλο μου έδωσαν εκεί. Τις εύθυμες ψαλμωδίες των καθολικών, τη μελαγχολία της μαύρης χωρίς όνομα, την γκρίνια της ραντζογειτόνισσας, τους δύο άψυχους, τον γλοιώδη πέφτουλα νοσηλευτή, τις συζητήσεις για ασήμαντες σαπουνόπερες ανάμεσα σε καταθέσεις ψυχής. Αφήνω πίσω τον πόνο του καθενός. Αφήνω αλλά δεν ξεχνώ λόγια ανθρώπων ίσων προς ίσους. Κι ας ήταν αμόρφωτοι με μορφωμένους, λευκοί με μαύρους, άντρες με γυναίκες, νέοι με γέρους, πλούσιοι με φτωχούς. Όλοι εκεί μέσα είμαστε ίσοι, είπε η διάσημη που δεν είδα. Κι είχε δίκιο. Γιατί ο πόνος είναι ίδιος παντού.
Ξέρω ότι θα ξεχάσω το συναίσθημα αυτό το τωρινό. Ας φύγει. Δε με νοιάζει. Αρκεί να θυμάμαι ότι κάποια Χριστούγεννα είδα τι πάει να πει θνητός.

Γύρισα εδώ για λίγο μόνο. Σιδερώνω τις κιλότες της γιαγιάς. Θέλει ό,τι δικό της καθαρό κι ας είναι όλα γύρω σάπια. Την άφησα στην αγαπημένη της ασφάλεια φεύγοντας. Μ'εμπιστεύεται αλλά δε σταματάει να φοβάται χωρις την άλλη κόρη. Κοιμήθηκα βράδυ, ξύπνησα το ίδιο βράδυ. Έχασα τις ώρες, τις μέρες τους ρυθμούς. Μόνο τις σταγόνες της δεν ξέχασα να μετράω. Και μόλις τελείωνε η δροσιά στο αριστερό της χέρι, πεταγόμουν να φέρω άσπρες κυρίες κι ας ήξερα ότι δε χρειαζόταν. Πρέπει να πλυθώ τώρα και να γίνω όμορφη για Κανέναν. Τα μπούτια μου πονάνε σαν να έκανα έρωτα νύχτες αλεπάλληλες. Κι όμως τίποτα ερωτικό εκεί μέσα μέρες τώρα. Ίσως η μυγιάγγιχτη γιατρέσσα που φλερτάρει διακριτικά το φαλακρό γιατρό της. Ίσως η μουσική μου στα παράξενα, κρύα ακουστικά σου.
Τα τηλέφωνα χτυπάνε να μάθουν και να εισπράξουν. Οι σκέψεις και τα λόγια μου χωρίς ειρμό σ'αυτό το γράμμα. Καλημέρα δεν ξέρω αν πρέπει να πω ή καλησπέρα. Τα μάτια μου είναι μαύρα και η κίτρινη κυρία μας ρωτούσε πώς αρρωστήσαμε ταυτόχρονα. Δεν είμαι άρρωστη, κυρία μου. Είμαι άσχημη αλλά όχι άρρωστη. Οι κροταλίες με περιμένουν να τους γεμίσω κοκκινάδια. Θα βρω βιβλία και θα τα τελειώσω πάνω απ'το κεφάλι της, κρυφακούγοντας τους φοιτητές να κουτσομπολεύουν ό,τι κινείται, σέρνεται, βογγάει ή διατάζει. Δεν μπορείς να βαρεθείς εκεί μέσα. Μόνο να μάθεις ή να φύγεις.
Δεν έφυγα. Εγώ.

Σήμερα ήσουν εδώ. Στην πόλη μου, στο πλάι μου. Γυρόφερνες με τα γουρλωτά σου μάτια κι ίσως με κοιτούσες λίγο. Αλλά πιο πολύ με γιάτρευες. Με πραγματικές βελόνες. Φορούσες τα γυαλιά σου για να δείχνεις πού πονάω. Και την πράσινη ρόμπα για να σε ξεχωρίζω από μακριά. Αλλά είσαι τόσο ψηλός που πάντα σ'έβλεπα να μπαίνεις ακόμα κι αν καθόμουν πλάτη. Η κοτσίδα σου σταθερά πιασμένη ψηλά όπως άλλοτε, να μου θυμίζει τι δεν αγάπησα. Η φωνή σου μόνο με ξένισε. Ίσως μεγάλωσες κι άλλαξε. Ίσως την είχα ξεχάσει. Ήθελα να μείνω όλο το βράδυ να με προσέχεις καλέ μου, γιατί ήσουν εσύ σ'αυτό το πρόσωπο. Ήσουν τόσο εσύ που ήθελα να τρέξω και να κάτσω πάνω στο κεφάλι σου. Να με κουβαλάς πέρα δώθε όταν εξετάζεις κι εγώ να σε βοηθάω λέγοντας βήξε στους δικούς μας αρρώστους. Ήσουν εσύ εκεί πίσω από τη θανατίλα κι έλεγες αστεία. Και πάνω που μ'έπιανε αυτή η ζάλη της υποχρέωσης να είμαι όρθια, με συνεπήρες. Ξέχασα πού είμαι και για ποιον. Θυμήθηκα μόνο πόσο μου έλειψε αυτή σου η παρουσία. Η μοναδική σου τέχνη να με κάνεις καλά, είσαι δεν είσαι γιατρός πραγματικός. Σήμερα ήσουν. Ένας γιατρός ψηλός με πλάτες ένα μέτρο, να χωράω να γυρνάω ανάσκελα στον έναν ώμο κι ύστερα μπρούμυτα στον άλλον. Πόσο μεγάλωσες. Ήξερα ότι θα γίνεις σπουδαίος. Μα γιατρός; Αύριο που θα'ρθω πάλι, μην ξεχάσω να σε φωνάξω με τ'όνομά σου. Κι όταν δε γυρίσεις στολίδι μου, μόνη θα μένω με νεκρούς να κυλάνε πίσω μου και ζωντανούς να παλεύουν μπροστά μου.

αν φύγεις, μάνα, εγώ πώς θα θυμάμαι από πού ήρθα.
θα νομίζω ότι φύτρωσα.
δε σε χόρτασα.
κι όλο μαζί αν ήμασταν, πάλι δε θα σε χόρταινα.
ποτέ δε λες αρκετή μαμά είδα.
δε θέλω παιδιά.
ούτε άντρες.
μαμά, ζήσε για πάντα και γω θα είμαι το καλύτερο παιδί σου.

Έχω ένα υπέροχο γραγαλητό στο κεφάλι μου. Ανάμεσα στις ρίζες των μαλλιών μου. Και πιο βαθιά ίσως ανάμεσα στα νέυρα. Τα νεύρα που στέλνουν χαρά και διαύγεια κυρίως και συγκέντρωση.
Η σειρα είναι μεγάλη λέξη. Δε χωρούσε στο στόμα να την πω και τώρα την προφέρω.
Και τα μούτρα μου ανέβηκαν ένα χιλιοστό περίπου όπως στην κατακόρυφο που έκανα μικρή. Θα βγαίνω καλύτερα στις φωτογραφίες της Τετάρτης. Κι ίσως αν μπει σειρά κι εκεί, να κάνει άλλος το μοντέλο κι εγώ τα βάθη πεδίου. Ξανά.
Όσο για σένα τι μένει να πω. Είμαι γραμμένη στα βιβλία κι αν εσύ δε μου'γραψες ποτέ, δε με πειράζει. Φτάνει που λες πια.

Αρχίζει. Ξέρω ότι σε λίγες ώρες θα γράφω ακατάπαυστα κάπου εδώ μέσα φορώντας τις πιτζάμες σου, τρώγοντας τις μελιτζάνες σου, εισπνέοντας τον καπνό σου.

Η λέξη turbo βγαίνει από τη λέξη τυρβώδης. Δεν υπάρχει στο λεξικο μα μου θυμίζει μια απο 'κείνες τις πρώτες που'χαμε πει. Δε σου άρεζε. Σου άρεσε. Αυτό έμαθα σήμερα μαζί με κάτι άλλα υδραυλικά και τρεις φιγούρες. Στόλισα κιόλας κι είναι καλύτερα τώρα. Είμαι, ήθελα να πω. Το δέντρο μου είναι είναι λίγο μαδημένο και λίγο κιτς μα τόσο καθησυχαστικό. Τα προηγούμενα Χριστούγεννα το κράτησα μέχρι Φλεβάρη. Κι αν δε χρειαζόταν να έρθουν όλοι αυτοί οι τόσο σοβαροί άνθρωποι στο σπίτι, θα το άφηνα μέχρι την Πέμπτη που είχα βάψει κόκκινα εκείνα τα αυγά. Γιατί όταν το έλατο φεύγει μένει μια τρύπα. Και βάζεις το τραπεζάκι και δε σου κάθεται καλά. Το κουνάς αριστερα τη μία μέρα, λίγο πιο δεξιά την άλλη κι η τρύπα, τρύπα. Βγάζεις το τραπέζι που φταίει για όλα, βάζεις το φίκο. Τον πιο ώριμο αντικαταστάτη του ψεύτικου δέντρου που τόσο σου λείπει. Του πετάς και δυο φιόγκους να του μοιάζει. Κι η τρύπα μικρότερη αλλά στη θέση της. Μέχρι να το ξεπεράσεις και να το ξεχάσεις και να συνηθίσεις. Να προσαρμοστείς. Και τι σημαίνει αυτό, εγώ δε θυμάμαι. Μα πάλι προτρέχω και σκέφτομαι το τέλος τη μέρα της αρχής. Μου'γινε συνήθειο. Η αδράνεια που μένει, εσύ λες. Που είναι ανάλογη με το Reynolds, μόλις δασκάλεψε ο δάσκαλος στην αίθουσα διδασκαλίας. Κι ανάλογη με τη μέση απόσταση, σηκώνω το χέρι μου να του μάθω. Ζωγραφίζει σωλήνες στον πίνακα και δε με βλέπει. Η δική μου απόσταση η μέση έχει την πιο απλή εξίσωση θα του'λεγα.
dμ= (504+504)/2=504km
Όταν η d μου η μέση θα αρχίσει να μειώνεται, το μέγεθος της αδράνειας-συνήθειας θα μειωθεί κι αυτό. Και τότε, κύριε, ίσως κάθε αρχή να είναι αρχή και το τέλος πάλι αρχή. Κατάλαβες; Κι η σωλήνα σου είναι στραβιά.