Μου ζήτησες να βρεθούμε

Ήσουν τόσο μετά από χρονια μουτρωμένος

Η Αθήνα σού είπα εκτροχιάζει

Αλλά ξέραμε πως δεν ήταν αυτός

Ο λόγος

Που ήταν ανάγκη να με δεις

Αλλαγμένη κι εγώ μα όχι

Όπως εσύ

Κατακερματισμένος

Παντρεύτηκα 

Έναν άντρα που αγαπώ

Όπως αγαπούσα κι εσένα

Με τόση δριμύτητα 

Εσύ δεν ερωτεύτηκες ξανά μετά

Αναπολείς μπερδεμένος 

Για τη ζωή σου

Έκτοτε η θλίψη σε σκεύρωσε πάχυνες

Έχεις τώρα γκρίζα μαλλιά

Ίσως πίνεις δεν ξέρω τίποτα 

Πια για εσένα δεν έχεις

Facebook 

Instagram

Τα σιχαίνεσαι και τα φοβάσαι νομίζω

Καλά κάνεις

Είναι μια κόλαση

Άλλωστε δεν ξεχώριζες μέχρι πρόσφατα

Ούτε στη ζωή

Τι είναι ψεύτικο

Μαθαίνεις την ιστορία

Από εμένα

Και την πιστεύεις άμεσα

Έτσι κάνει η αλήθεια

Κυριεύει τον κόσμο κάποτε

Κι αποτελεί τον λόγο 

Που μου ζήτησες να βρεθούμε 

Μουτρωμένος

Ψάχνεις μέσα στα λόγια μου

Ένα άλλοθι για τα χρόνια που έχασες

Βρίσκεις τη θλιβερή

Μόνο αλήθεια 

Νόμιζα πως θα βρεθούμε ξανά εντελώς 

Γέροι σου λέω για να ξεχαστείς

Όπως στο jeux d’ enfants

Ήμασταν παιδιά

Και ναι παίζαμε 

Μια μέρα ανέβηκες σε ένα δέντρο

Ήρθα και κάναμε τα πουλιά

Και μια μέρα θα ήμασταν γέροι δεν θέλω

Αυτό εδώ 

Το ενδιάμεσο σημείο στο οποίο

Με προσκάλεσες πιο θλιμμένος

Κι από την άθλια Αθήνα σου

Τι θολό μέρος είναι αυτή σου η πόλη

Κι η ζωή σου εδώ μέσα γαμώτο 

Στο κωλόσπιτο

Τι θλιμμένος που είσαι παλιέ μου

Αγαπημένε 

Δεν έχει νόημα πια

Δεν έχει νόημα ούτε καν η αλήθεια

Είναι αργά

Είναι αργά

Απολλιναίρ! 

Απολλιναίρ εσύ κατσαρίδα

στο ταβάνι 

της φυλακής απ' όπου ο φίλος σου

σου γράφει ένα γράμμα 

καθώς εσύ κρύβεσαι 

και χλωμιάζεις

από την ομορφιά του καθαρού πνεύματος

ενός μονόχειρα 

που γράφει με το αριστερό μοναδικό του πια 

χέρι

Απολλιναίρ!

γιατί δεν παραδέχτηκες

πως έκλεψες τον φίλο σου! 

Ή ακόμα χειρότερα πως έσπευσες 

να γίνει φίλος σου παρά εχθρός 

εκείνος ο ποιητής με την αλήθεια στα χέρια

τι λέω! στο χέρι! που δούλεψε

όλες τις δουλειές που υπάρχουν

και έγραψε όλα τα γραπτά που υπάρχουν

χωρίς να νοιάζεται

και να υποφέρει 

όπως εσύ για τη φήμη σου Απολλιναίρ κλέφτη

χλωμέ 

χλωμέ

Μετρούσες τις μέρες και δεν πρόλαβες

να τυπώσεις τη λογοκλοπή σου

πριν το πρωτότυπο δημοσιευτεί! 

Χαζέ

Άτιμε

Καημένε Απολλιναίρ 

αγάπησες φριχτά

αυτόν που ζήλευες κι εκείνος

σε δέχτηκε γιατί κι η καρδιά του ακόμα ήταν ελεύθερη 

Κι όμως

το ήξερε πως τελείωσες

τελείωσες το 1911

τη χρονιά που τον γνώρισες

Απολλιναίρ! ήσουν τουλάχιστον ποιητής

ενώ όλοι όσοι βρέθηκαν στη θέση σου 

δεν ήταν 

Δεν ξέρω τι να νιώσω για σένα

Λυπάμαι που πέθανες Απολλιναίρ

Τόση ώρα γράφω για σένα 

και την αδυναμία σου

να ξεφύγεις από την απόλυτη ομορφιά

ενός πράγματος που δεν ήταν δικό σου

κι ήθελες τόσο

τόσο πολύ 

να γίνει

Λυπήθηκα τα χρόνια που πέρασες

γνωρίζοντας

πως οι ιδέες σου 

δεν σου ανήκουν 

και πως με την πρώτη αναποδιά θα κατασπαράξεις

εκείνον που αποκαλείς φίλο

Στερεοτυπικά το έκανες κάμποσα χρόνια μετά

Λυπάμαι που πέθανες

Απολλιναίρ

χωρίς να διορθώσεις τον πόνο 

Ο Φρέντυ είπε

Δεν είμαι αρμόδιος να μιλήσω γι' αυτό

Σε υποστήριξε γιατί ήσουν τόσο απόμακρα

σαράντα χρόνια 

απών

και κανείς δεν πρέπει να τα βάζει με τους νεκρούς 

ή τους ασθενέστερους

τους από κάτω

που ροκανίζουν ένα κόκαλο

τα κάρβουνα

τη στάχτη

Στέφανε, 

έφτασε στην Κρήτη ένα μικρό βιβλίο γεμάτο συνδυασμούς. Ένα χέρι (δικό μου δεν είναι;) ανοίγει την πόρτα. Είναι Αύγουστος κι η πόρτα απλώς ανοίγει και μπαίνει το βιβλίο με τους συνδυασμούς. Μέσα σε αυτό το ασθενικό σπίτι κάποτε έβλεπα όπως απόψε να συνδυάζονται διάφοροι αταίριαστοι φίλοι όπως ο τρόμος με τη ζωή και άλλα παραδείγματα που δεν είμαι πια σε θέση να θυμηθώ. Τα αστέρια δείχνουν διαφορετικά και μεγάλα όσο πιο νότια πάει κανείς και είμαι εντελώς ευτυχισμένη κοιτώντας μια πάνω και μια κάτω στη μαύρη θάλασσα που φαίνεται ανυπόμονη να τα βρω μαζί της. Αύριο θα έχω την ευκαιρία να πω δυο λόγια στο νότιο αυτό μεγάλο κενό που αρπάζει πάντα τη φωνή μου και την εκτοξεύει προς τη Λιβύη. Ο χώρος τώρα γύρω μου μοιάζει πιο δικός μου από κάθε χώρο, πιο δικός μου κι από το σώμα μου, από όλα τα μικρά πράγματα που βάζω σε κουτιά και τα κουβαλάω από σπίτι σε σπίτι, από τη μάνα μου και τον πατέρα μου, από τη Θεσσαλονίκη. 

Άνια, εντελώς ευτυχισμένη, σ´ ένα φανταστικό νησί, Κυριακή 9 Αυγούστου 

Υ.Γ.: Σε περιμένω σε δυο βδομάδες να ανοίξουμε το βιβλίο και την πόρτα, τα αστέρια, τον τρόμο, τον πρώτο χορό και να δούμε το όνομά σου σκαλισμένο όπως οφείλει πάνω σε κάθε πέτρα.

Να μη σταματήσω να σου γράφω να μη σταματήσω να σου γράφω να μη σταματήσω να γράφω να γράφω να μη σταματήσω να γράφω να μη σταματήσω να γράφω να μη σταματήσω να σου γράφω να γράφω να γράφω να γράφω

Στέφανε,

πρέπει κάπου εδώ να σταματήσω να σου γράφω; 

Τι θα απομείνει τώρα που εσύ κλείστηκες μέσα σε ένα χάρτινο κουτί και τι πρέπει άραγε εγώ να κάνω που δεν έγραψα ποτέ ακριβώς την αλήθεια; 

Ποια είναι

η αλήθεια

Μετακομίζω σε λίγο τη ζωή μου πιο πάνω και ντρέπομαι να πω ότι είμαι τυχερή κι ευτυχισμένη γιατί η ευτυχία μου είναι τόσο λογική και ψύχραιμη που μοιάζει με τη δυστυχία. Κι όμως εσύ βλέπεις μέσα απ´ τους καπνούς και την ομίχλη τα μάτια μου που, αν και κοιτάζουν πάντα αβέβαια, δέχονται τώρα αυτή την έξαρση. 

Ένα σπίτι οθωμανικό με άχυρα και πηλό και ρωγμές φθηνό, που κυβερνά τη Θεσσαλονίκη! Απο εκεί πάνω θα βλέπω τον κόσμο, Στέφανε. Μπροστά μου θα απλώνεται όλος ο κόσμος, όχι η πόλη, όχι το βουνό αλλά μια εικόνα που ποτέ δεν θα συνηθίσω: ο κόσμος μεγάλος και έτοιμος για τα μάτια μου που πρώτη φορά κοιτάζουν μακρύτερα από το διαμέρισμα της απέναντι πολυκατοικίας. Απέναντι σε λίγες μέρες θα είναι ο κόσμος και οφείλω να ζήσω.

Το δωμάτιό σου τρίζει λιγάκι και κοιτάζει το ψηλό δέντρο με τα πουλιά που κοιτάζουν τη θάλασσα. Έχεις ένα δωμάτιο δικό σου και θα έρχεσαι κι όταν θα είσαι γέρος. Θα σε φροντίσω όπως υποσχέθηκα σε όλους τους αληθινούς μου φίλους. Η αλήθεια είναι πως δεν το υποσχέθηκα ποτέ. Και αυτό σημαίνει ότι θα το κάνω.

22 Αυγούστου ο χορός, τα μικρά φώτα που ζεσταίνουν και θολώνουν τη νύχτα, το κρασί, η μάνα μου, το ρόδι που σπάει πίσω μου κι ο κόσμος με τα τριαντάφυλλα! Δεν έχω πολλά να φοβάμαι. Δεν έχω τίποτα να αναπολήσω. 

Σε περιμένω, δεν ξέρω αν μπορώ να διακόψω αυτή την απεύθυνση τώρα που κλείστηκες σ´ ένα μικρό πορτοκαλί κουτί και ταξιδεύεις μακριά μου. 

Άνια, ένα ξεχασμένο γκαλέ λαμπάκι, ένα ξεχασμένο κινέζικο βάζο, 29 Μαΐου

Ζωή μου

τι φοβερή ανατολή

τι συνέχεια! το πιάνο μου παίζει

κάτω από τα χέρια

που έγραψαν ένα τόσο μικρό βιβλίο

και φεύγουν οι σελίδες πάνω στο σώμα

του Γ Ι - όσο τον κοιτάζω παίζω καλύτερα

οι κούτες γεμίζουν μόνες τους

και στριμώχνονται στην πόρτα

κι εγώ θέλω να φύγω τους λέω

τι τραβήξαμε εδώ μέσα πράγματα!

αντικείμενα βιβλία μου στρώματα

πονέσατε 

από το βάρος 

το δικό μου 

κι εγώ 

ας μη θυμηθώ

αξίζουμε αυτό το θαύμα

ταπεινά θα σας κουβαλήσω

πάνω

στην πόλη με το βραχώδες έδαφος

στο σπίτι με το δωμάτιο του Στέφανου

το δωμάτιο με το ποτάμι και τα πόδια

που αλλάζουν

το δωμάτιο με το βιβλίο της Γένεσης

θα κυλάνε απ´ τα σκαλιά οι παράφοροι

και δεν θα φαίνεται από ψηλά

ο υπόνομος 

αντίο χάρτινοι δρόμοι

αντίο εικόνες παλιές της μάχης

αντίο τρόμε της αλλαγής

αντίο

αγάλματα ωραία

αγάλματα 

κακάσχημα ανθρώπινα τέρατα

φως 

φως

αγάπη

ήλιε

κλειδί 

έρχομαι 

έχω

Δεν είναι ώρα για θλιμμένα τραγούδια πάω στη Ρώμη

ο Στέφανος κρύωνε έξω από την αλυσίδα καταστημάτων στάρμπακς κι όμως

επέμενε να μου μιλάει

μπήκε μέσα αργότερα να βάλει το παλτό του για να συνεχίσει

κρατούσε το κινητό του ανάποδα

είδα τις απλίκες, μια κυρία, το τζιν του κι ύστερα πάλι έξω

στο κρύο

εξηγούσε τον χρόνο για χάρη μου κι είναι στ´ αλήθεια ο πιο άχρονος άνθρωπος που ´χω γνωρίσει

δεν θα πάθει τίποτα 

ποτέ

γιατί τότε θα καταρρεύσει αυτός ο κόσμος

Δεν είναι ώρα για θλίψη λέει η αγάπη μου κι έτσι κατέβασα ένα μπουκάλι κρασί

κάτω από το κρεβάτι φυσάει αέρας, το σεντόνι κουνιέται κι ο σκύλος ταράχτηκε

γράφω το ίδιο ποίημα πάντοτε

σαν τον ποιητή με τα παιδιά που πάντα κρύβονταν πίσω από τον καναπέ 

κι ωστόσο σταμάτησα να γράφω ποιήματα κι ο χρόνος με τιμωρεί και με κυνηγάει

μια γυναίκα σωριάστηκε γι ´ αυτόν τον λόγο σήμερα μπροστά μου 

κι ήμουν ψύχραιμη

ο χρόνος κυλούσε κι έτσι κυλούσα κι εγώ

δίπλα στην ξαπλωμένη γυναίκα που σφιγγόταν

δεν ήθελε να πεθάνει κι εγώ μέσα μου της πρότεινα να αλλάξει γνώμη ενώ ταυτόχρονα 

την τοποθετούσα σε θέση ανάνηψης - τι ασυνέπεια

Τανατζότζ! φώναζε η φίλη της και της έλεγα να σταματήσει θεέ μου ήθελα να τη χτυπήσω

Η φίλη σου πεθαίνει, σταμάτα να φωνάζεις! Κοίτα την που πεθαίνει!

Τανατζότζ! 

Πέθανε Τανατζότζ: κανένα νόημα δεν έμεινε

Μην ακούς τη φίλη σου που σε καλεί, φύγε Τανατζότζ κουράστηκες κι η γλώσσα σου κρέμεται

έξω

κι είσαι άσχημη και αδύναμη και λυπάμαι για εμάς και προσπάθησα να σε συνεφέρω 

εγώ 

και τα παιδιά πίσω από τον καναπέ κι ο ποιητής κι ο Στέφανος 

κι η μουσική 

και το σουπερμάρκετ απέναντι παρέλυσε

κι η Ρώμη και το καταφύγιο του σπιτιού μου κι οι ταινίες και το κορίτσι με τα σγουρά μαλλιά

που στέκεται πάντα απ´ έξω και περιμένει κι αυτό - την αγάπη

την αγάπη 

Τανατζότζ την αγάπη

Γιαγιά Παγώνα, σου στέλνω χαιρετίσματα από το Αννόβερο. Το φαγητό εδώ είναι απαίσιο και οι μέρες αμυδρές και κρύες. Μου λείπεις. 

Γιαγιά Παγώνα, είμαι τώρα άστεγος και τριγυρνάω στους δρόμους που άλλοτε σκόρπιζα τα λεφτά μου και φιλούσα την αγάπη μου γλυκά στο στόμα.