Στέφανε,

πρέπει κάπου εδώ να σταματήσω να σου γράφω; 

Τι θα απομείνει τώρα που εσύ κλείστηκες μέσα σε ένα χάρτινο κουτί και τι πρέπει άραγε εγώ να κάνω που δεν έγραψα ποτέ ακριβώς την αλήθεια; 

Ποια είναι

η αλήθεια

Μετακομίζω σε λίγο τη ζωή μου πιο πάνω και ντρέπομαι να πω ότι είμαι τυχερή κι ευτυχισμένη γιατί η ευτυχία μου είναι τόσο λογική και ψύχραιμη που μοιάζει με τη δυστυχία. Κι όμως εσύ βλέπεις μέσα απ´ τους καπνούς και την ομίχλη τα μάτια μου που, αν και κοιτάζουν πάντα αβέβαια, δέχονται τώρα αυτή την έξαρση. 

Ένα σπίτι οθωμανικό με άχυρα και πηλό και ρωγμές φθηνό, που κυβερνά τη Θεσσαλονίκη! Απο εκεί πάνω θα βλέπω τον κόσμο, Στέφανε. Μπροστά μου θα απλώνεται όλος ο κόσμος, όχι η πόλη, όχι το βουνό αλλά μια εικόνα που ποτέ δεν θα συνηθίσω: ο κόσμος μεγάλος και έτοιμος για τα μάτια μου που πρώτη φορά κοιτάζουν μακρύτερα από το διαμέρισμα της απέναντι πολυκατοικίας. Απέναντι σε λίγες μέρες θα είναι ο κόσμος και οφείλω να ζήσω.

Το δωμάτιό σου τρίζει λιγάκι και κοιτάζει το ψηλό δέντρο με τα πουλιά που κοιτάζουν τη θάλασσα. Έχεις ένα δωμάτιο δικό σου και θα έρχεσαι κι όταν θα είσαι γέρος. Θα σε φροντίσω όπως υποσχέθηκα σε όλους τους αληθινούς μου φίλους. Η αλήθεια είναι πως δεν το υποσχέθηκα ποτέ. Και αυτό σημαίνει ότι θα το κάνω.

22 Αυγούστου ο χορός, τα μικρά φώτα που ζεσταίνουν και θολώνουν τη νύχτα, το κρασί, η μάνα μου, το ρόδι που σπάει πίσω μου κι ο κόσμος με τα τριαντάφυλλα! Δεν έχω πολλά να φοβάμαι. Δεν έχω τίποτα να αναπολήσω. 

Σε περιμένω, δεν ξέρω αν μπορώ να διακόψω αυτή την απεύθυνση τώρα που κλείστηκες σ´ ένα μικρό πορτοκαλί κουτί και ταξιδεύεις μακριά μου. 

Άνια, ένα ξεχασμένο γκαλέ λαμπάκι, ένα ξεχασμένο κινέζικο βάζο, 29 Μαΐου