Μακάρι να ζωγράφιζα. Να κουνούσα τα χέρια πάνω στα χαρτιά και να 'βγαινε κάτι. Να χάιδευα εγώ στο στήθος μπλε ας πούμε, στο στόμα κόκκινο να'βαζα μόνο στη μέση. Ή να πέταγα με ένα παραπέντε, να'ξυνα τις στέγες, να πέταγα με κάτι γενικώς. Να'ξερα πως είμαι κι όμορφος, να λέω από κανένα τραγουδάκι, να παίζω καλά τη μουσική, ντρίγκι ντρίγκι να βαράω κάτι. Να'χα ένα δυό θάρρη. Και σταθερότητα ψυχής και σθένος σώματος και χαμόγελο φυσικότατο εκ γενετής με κενό στα δόντια, αληθινό μόνιμο γέλιο, εμπλουτισμένο με ευτυχία και τα συναφή. Να λέω ναι, ναι αγάπη μου, ναι, και βέβαια, εξυπακούεται, μα ναι. Να'χα εσώρουχα απ'τα καλά, πατούσες και μούρη καθαρή και κούτελο που λένε. Να πηγαίνω βόλτες στην Αγγλία όταν με παρακαλούν ή στην κόρη μου που'γινε εννιά. Να'λεγα έξυπνα και να'μουνα κοινωνικός, ωραίος τύπος, κουλ και υγιής, να επιθυμούσα να θελήσω κάτι να ακουλουθήσω, κάποιον. Να'ξερα τι καλό θα κάνω αύριο. Να το'ξερα πως κι οι εκπλήξεις μου δε θ'αποτύχουν, τα δώρα μου δε θ'αποτύχουν, τα βιβλία μου θα ενθουσιάσουν, όλοι οι κόσμοι πως θα με θαυμάζουν, θα 'μαι εγώ. Να'μουν εξτρίμ εγώ, να σκαρφάλωνα τα χιλιόμετρα καθέτως, να 'μουν αυτό που έγινα δεν έγινα για τόσο λίγο κι ήμουν δεν ήμουνα εγώ. Να'θελα το ρεύμα να κοπεί για πάντα, το θέλω μα θα καταραστώ, να'μουνα άνθρωπος ταιριαστός στον άθνωρπο.