13.6.10
Δεν έχω λεφτά, φύγε. Έτσι του'πα. Κρατούσε το πράσινο κλαρίνο του φτιαγμένο από σκουπόξυλο και φυσούσε. Πάντα του 'δινα κάτι μα τώρα δεν είχα φράγκο. Πήγιανα στο μπαρ. Ήταν η δεύτερη συνάντησή μου με τρελό σε απόσταση τριακοσίων μέτρων που απέχουν σχεδόν τα πάντα από το σπίτι μου. Δεν παρήγγειλα τίποτα στο μπαρ, άλλωστε έχω κάνει γερό σεφτέ εκεί μέσα και κανένας δε λέει τίποτα άμα γουστάρω να τη βγάλω με νερόή κάνα κέρασμα. Ήμουν πολύ ωραία, αλήθεια ήμουν καλή. Το κινητό χτυπόυσε κάθε πέντε λεπτά. Ήτανε πιωμένος, έλεγε μαλακίες. Μες στο σκοτάδι, κάποιος μου'ριξε το τηλέφωνο κάτω, διαλύθηκε το κωλοκινητό κι έσκυψα να το συναρμολογήσω. Με σήκωσε απ'τους αγκώνες. Δεν κατάλαβα ποιος ήταν, μα ήταν ο μοναδικός ψηλότερος από'μένα εκεί μέσα και μου'φτανε αυτό αρχικά για να του δώσω όλη μου την προσοχή. Μ' αγκάλιασε, με φίλησε στο μάγουλο, μ'έσφιξε λίγο πιο πολύ στο τέλος κι ύστερα με κράτησε πίσω, χαμογέλασε και κατέβηκε στο ύψος μου να δει το πρόσωπό μου καλύτερα. Κάτι μου θύμιζε, ένιωθα πως τον εκτιμάω, ότι είναι αστείος, κι έξυπνος. Μα αν τα 'ξερα όλα αυτά, τον γνώριζα από κάπου στ'αλήθεια. Μου 'λεγε διάφορα κι όσο μιλούσε τα δόντια του έλαμπαν μαζί με τα ανοιχτόχρωμα μάτια του των οποίων το χρώμα δεν μπορούσα να διακρίνω. Του'δειξα το αυτί μου να καταλάβει ότι δεν ακούω τίποτα. Μ'έπιασε απ'το χέρι και μ'έβγαλε έξω. Το φως απ'το  πατσατζίδικο έπεσε πάνω του. Είχα δίκιο. Τα μάτια του ήτανε σαν του λύκου. Γαλάζια. Με το σκούρο δέρμα και τα γένια γύρω, έφτιαχνε σπάνιο είδος. Χάθηκα, δε θυμάμαι τι μου'λεγε, εγώ έγνεφα ναι ναι. Μπήκαμε μέσα. Θυμήθηκα ποιος ήταν πολύ μετά. Τον κοίταζα εκεί που στεκόταν κάτω από τον πίνακα της γυμνής Μάγια και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.  Απαγορευμένη κι εγώ για εκείνον. Δε θα τολμούσε ποτέ. Δεν είναι σαν εμένα που δε νοιάζομαι συνήθως. Δωσ'μου το νούμερο σου, έτσι μήπως χρειαστεί είπε εκείνος φιλικά, το'δωσα κι έφυγα πριν το μετανιώσω. Γύρισα στο σπίτι με μισή καρδιά, φτιάχνοντας στον δρόμο σκέψεις χωρίς σεξ, σάλια, ή πρόστυχα πράγματα όπως συνήθως. Πότε, λέει, ήμουν εγώ και πηδούσα πάνω στο κρεβάτι για να τον ξυπνήσω, πότε αυτός μου έγραφε στο πρόσωπο μαύρα μουστάκια και γένια και μου'λεγε πως τώρα μαάλιστα, τώρα του μοιάζω. Το κινητό μου ήταν ακόμα κλειστό κι η οθόνη είχε σπάσει. Έγραψα το πιν κι έκλεισα τα μάτια μου. Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή κι ο Αυτιάς είχε σύνδεση με Σέρρες. Ο ήχος του μηνύματος με ξύπνησε. Δεν πρέπει να'χε περάσει ούτε ένα λεπτό που κοιμόμουν, ο Αυτιάς μιλούσε ακόμα με Σέρρες. Άγνωστο νούμερο. Ωραίο νούμερο. Με πολλά εφτάρια. Εφτά κι οι λέξεις λίγο πιο μέσα. "Συγγνώμη, δεν μπορώ να μη σε σκέφτομαι".
Έφυγα για το μπαρ. Δε θ'άφηνα ποτέ τόσο μπλε μάτια που γράφουν τη συγγνώμη με δύο γάμα για το τίποτα. Το δικό μου τίποτα, το δικό του σχεδόν τίποτα πια, το δικό τους αφόρητο 'τα πάντα'. Για'μένα τίποτα.




13

At 13 Ιουνίου 2010 - 10:28 π.μ., Blogger ολα θα πανε καλα... said........
Έκανες πολύ καλά.Δε συναντά κανείς εύκολα άντρες με ωραία μπλε μάτια σαν του λύκου και σκούρα μαλλιά και μούσια και,κυρίως,να γράφουν με δύο γάμμα το "συγγνώμη" - το έθεσες πολύ καλά και με οξυδέρκεια.Μπράβο.Σπανίζει το είδος...Μόνο να σε ρωτήσω:μήπως ήταν ο "δικός μου";Βέβαια,απ ό,τι ξέρω είσαι από βόρεια Ελλάδα,οπότε,μάλλον σύμπτωση.
:)
 




At 13 Ιουνίου 2010 - 6:47 μ.μ., Blogger Yannis Petsas said........
Το διάβασα το πρωί και σκέφτηκα πως δε θα βρει να πει κάτι κάποιος... έπρεπε να το περιμένω όμως, όλες ή σχεδόν τέλος πάντων έχουν μια τουλάχιστον εμπειρία με τέτοιους άντρες, οι οποίοι θα πρέπει να είναι και πολλοί, εδώ που τα λέμε. Το συγγνώμη επίσης δεν πρέπει να είναι κριτήριο, αν θες να σου γράψει μια έκθεση ας πούμε, τότε είναι αυτό που χρειάζεσαι. Ό,τι απορία έχεις πάντως να ρωτάς.
 




At 15 Ιουνίου 2010 - 9:33 π.μ., Blogger mamma said........
Κι εγώ πάλι που "Οι επιθυμίες δεν έχουν όρια" ήταν το μότο μου, χαίρομαι που έγραψε το sms, που πήγες, που το κατέγραψες και που το διάβασα.
 




At 15 Ιουνίου 2010 - 2:54 μ.μ., Blogger aniaris said........
όλα θα πάνε καλά, ούτε δικός σου ούτε δικός μου ήταν.

γιάννη, τι να ρωτήσω; τα σκάτωσα και δεν αλλάζει με εκθέσεις, συγγνώμες, μάτια μπλε.

μάμα, γιατί αόριστο; Οι επιθυμίες απλά άλλαξαν. Έτσι δηλαδή κάπως ελπίζω να γίνεται.
 




At 15 Ιουνίου 2010 - 3:04 μ.μ., Blogger mamma said........
Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία :-P


Είναι εντελώς άλλη φάση η δική μου από τη δική σου. Κι όσο κι αν νοσταλγώ τα δικά σου δεν αλλάζω με τίποτα το δικό μου τώρα (άλλωστε όλα στον καιρό τους είναι χρειαζούμενα).


υγ. πριν λίγα λεπτά άκουγα ένα νανούρισμα με την Κωχ και έκλαιγα με λυγμούς από τη συγκίνηση ;)
 




At 15 Ιουνίου 2010 - 3:08 μ.μ., Blogger Yannis Petsas said........
Θα σου πω κάτι που δεν ξέρω αν ταιριάζει στην περίπτωση: όταν ήμουν πιτσιρικάς βιαζόμουν πολύ. Τώρα δε βιάζομαι καθόλου... αν σου λέει κάτι αυτό. Τα πράγματα είναι για να πηγαίνουν και να 'ρχονται, αυτό να 'χεις στο νου σου.
 




At 15 Ιουνίου 2010 - 3:26 μ.μ., Blogger aniaris said........
ταιριάζει. βιάζομαι. όχι να μεγαλώσω, να ζήσω τώρα. αλλά πώς να μη βιάζομαι όταν σε βλέπω και εσένα να θες να γυρίσεις το ποτάμι πίσω;

μάμα...άλλη φάση εντελώς. να τι ακούω κι εγώ. με αυτό τουλάχιστον δε διακινδυνεύεις να συγκινηθείς.
http://www.youtube.com/watch?v=92kJ-44Po-M
το πώς τη βρίσκουμε η μία με τα γραπτά της άλλης είναι φοβερό.
 




At 15 Ιουνίου 2010 - 3:51 μ.μ., Blogger Yannis Petsas said........
Στο σινεμά, ένας καουμπόι καλπάζει προς ένα φράχτη, ψηλό. Σκύβει ο τύπος που βλέπει την ταινία στον διπλανό του και του λέει: πας στοίχημα πως θα πηδήξει τον φράχτη; Πάω του λέει ο άλλος και το άλογο σταματάει. Πληρώνει το στοίχημα ο τύπος και λέει: τόσες φορές την έχω δει την ταινία κι όλο λέω, αυτή τη φορά θα τον πηδήξει ο μαλάκας.
Αυτά για το ποτάμι που λέγαμε.
 




At 15 Ιουνίου 2010 - 4:28 μ.μ., Blogger aniaris said........
με καουμπόηδες, χωρίς, με μακρυμάλληδες γιάννηδες, ποτάμια, άλογα, εγώ πάλι δεν ξέρω πώς πρέπει να τα κάνω τα πράματα.
 




At 15 Ιουνίου 2010 - 6:21 μ.μ., Blogger mamma said........
Αχ, τι καψουροτράγουδο ήταν αυτό!!!
(ούτε σταγόνα δεν κύλησε, LOL!)
 




At 15 Ιουνίου 2010 - 6:26 μ.μ., Blogger aniaris said........
Πάτα το πλέη κι άκου τα δύο πρώτα εδώ δίπλα. Σταγόνα απ'έξω μπορέι να μην τρέξει όπως με την Κωχ αλλά κάτι θα γίνει νομίζω. Χέσε τον Μαζωνάκη. Κάτι μεσημέρια μόνο με τραβαει το σκυλάδικο και δεν μπορώ να σταματήσω.
 




At 15 Ιουνίου 2010 - 6:41 μ.μ., Blogger mamma said........
Δεν είσαι εντάξει. Μου ρίχνεις το σκυλάδικο να με κοιμήσεις και μετά Μαρόκο και Πασπαλά;! Θα τιμωρηθείς!
(ανατρίχιασα κοριτσάκι)
.
.
.
Και acapella Μοσχολιού (την θεωρώ την καλύτερη εκτέλεση ever αυτού του αριστουργήματος).
(κάτι κάναμε τώρα;)


Ευχαριστώ για το ταξίδι.
 




At 15 Ιουνίου 2010 - 6:58 μ.μ., Blogger aniaris said........
Άσε, μ'εχουν πεθάνει κι οι δυό. Περιμένω με ανυπομονησία την ώρα που θα βαρεθώ να τα'χω μαζοχιστικά στο ριπίτ. Ταξίδι στην εσώκλειστη..ναι κάτι κάναμε.