15.4.10
Είσα παντού. Σ'αυτά που γράφω τώρα. Σε όσα έγραφα κάποτε και δε θέλω πια να ξαναγράψω. Μ'ακολουθείς στα μαθήματα και μαυρίζεις τις σημειώσεις μου. Φεύγω στη μέση της παράδοσης, ανοίγω, κλείνω, βάζω μπρος κι είσαι στη θέση του συνοδηγού. Την πας πίσω να χωρέσεις, γυρνάς, κοιτάς και λές ξεκίνα. Τι λόγο έχεις να'σαι εδώ, πες. Τις Πέμπτες που χορεύω, το σώμα σου είναι κολλημένο στην πλάτη μου. Εκατό κιλά μ'εμποδίζουν να κάνω τις πιο απλές φιγούρες. Ο καβαλιέρος μου παλεύει να με βάλει στο ρυθμό κι όταν μου εξηγεί, μαζί με τ'όνομά μου λέει το δικό σου. Ποιος αποφάσισε το όνομά μου να'χει δέκα γράμματα; Τον σπρώχνω και πάω στον επόμενο. Τα ίδια όλοι, τα ίδια κι οι ντάμες κι η καθαρίστρια ακόμη όταν μου λέει να μην πατάω στα σφουγγαρισμένα. Είμαι αυτή με το σύνθετο όνομα και το παράσιτο στην πλάτη. Χορεύεις κι εσύ μαζί μου μέχρι να κλείσει η μουσική. Κι ύστερα κατεβαίνεις σαν από άλογο και με πηγαίνεις σπίτι. Δε σου'δωσα ποτέ κλειδί αλλά με προσπερνάς και ξεκλειδώνεις. Ανάβεις τα φώτα να βλέπω και τα σβήνεις όταν έχω κοιμηθεί. Θέλω να μ'αφήσεις, νόμιζα, μα καθε πρωί ελπίζω να'σαι κάπου εκεί, έτοιμος να με ανέβεις. Κανείς δε σε βλέπει. Ρώτησα, με τρόπο, πολλούς. Καμιά φορά ούτ'εγώ, μα φαντάζομαι πως θα'χεις κι άλλες δουλειές ή θα'χεις πάει να κατουρήσεις. Πάνω στη θλίψη μου, μπαίνεις στο δωμάτιο. Δεν ξέρουν να σε δουν οι άλλοι. Τα μάτια τους είναι μικρότερα απ'τα ψίχουλα. Δεν ξέρουν πού να κοιτάξουν. Μόνο εγώ σε βλέπω να τρως από'μένα και να ζεις. Ανέβα. Είναι Πέμπτη σήμερα. Κι έχω τόση δύναμη που μπορεί και να μπορέσω να μπορώ για πάντα.




6

At 16 Απριλίου 2010 - 8:35 π.μ., Blogger mamma said........
Γράφεις υπέροχα. Πρόσεχε όμως, τρως τον εαυτό σου.
 




At 16 Απριλίου 2010 - 3:27 μ.μ., Blogger ΔemΩΝ said........
Ανιαρή ε; Όπως λένε "είμαι άσχημη" οι όμορφες;
 




At 17 Απριλίου 2010 - 6:34 π.μ., Blogger Yannis Petsas said........
Κάθε φορά μου βγάζεις ένα δισυπόστατο συναίσθημα. Σαν μεταξωτά σεντόνια ξαπλωμένα σ’ έναν οχετό, μου σφίγγεις το στομάχι και μετά μου δίνεις ένα σπρώξιμο να πάω πιο πέρα, αν γίνεται.
 




At 18 Απριλίου 2010 - 7:15 π.μ., Blogger Floydian said........
φορές σαν κι αυτή αναρωτιέμαι αν ο απόλυτος έρωτας είναι το ίδιο πρόσωπο με το τέλειο μας είναι, αυτό το πρόσωπο που εμφανίζεται μπροστά μας κάθε φορά που προδόνουμε τον εαυτό μας. αυτός που μας υπενθιμίζει με αγάπη ότι μπορούμε και ακλύτερα...

το περίεργο είναι ότι ενώ το καλύτερο μας εγώ θα ήταν εφικτό να υπάρψξει, ο έρωτας είναι εξ' ορισμού φαντασίωση,
 




At 18 Απριλίου 2010 - 10:33 π.μ., Blogger ολα θα πανε καλα... said........
Ξέρεις τι;Τα λόγια σου σε αυτήν την ανάρτηση,μου θύμισαν το τραγούδι που ερμηνεύει ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας,το "Ο μ'αγαπάς και σ'αγαπώ".
 




At 18 Απριλίου 2010 - 10:34 π.μ., Blogger ολα θα πανε καλα... said........
...μια διόρθωση:

Ο μ'αγαπάς και η σ'αγαπώ,ήθελα να πω.