23.1.10
Ανακάτευε το τσάι της στο ρυθμό των κόρνων. Είχε φτιάξει μια αδύναμη ρουφήχτρα που δε θα μπορούσε ποτέ να ρουφήξει ούτε το κουτάλι της. Όλα της τα μαχαιροπίρουνα ήταν φούξ. Δεν της άρεσε το χρώμα, μα τα κρατούσε γιατί της τα είχε χαρίσει ένας πλασιέ. Δεν είχε αγοράσει τίποτα αλλά τον είχε αφήσει να μπει στο σπίτι και να της δείξει ένα ένα καθε κατσαρολικό. Εκείνος είχε προφανώς εκτιμήσει το ψεύτικο ενδιαφέρον της και θέλοντας να παρέμβει στην αισθητή της θλίψη, τής έδωσε ό,τι πιο ροζ είχε. Κάθε αντικείμενο στο σπίτι της είχε μια ιστορία. Τις περισσότερες τις είχε ξεχάσει αλλά θυμόταν μια σύντομη της κούπας, του αποξηραμένου τριαντάφυλλου και μιας κολόνιας. Μια άλλη πιο εκτενή ενός καλειδοσκόπιου και μιας κουνουπιέρας.
Το τσάι τελείωσε κάπως νωρίς. Είχε πιει η ίδια τη ρουφήχτρα της βλέποντάς την θυμωμένη να μην παρασύρει τίποτε. Το νερό δεν ήταν το στοιχείο της. Δεν το χειριζότανποτέ σωστά. Της χυνόταν στο πηγούνι σε κάθε της σπάνια γουλιά, το σπαταλούσε όταν προτιμούσε τη σωματική της ακεραιότητα απ'το να φωνάξει τον υδραυλικό να σφίξει τη βρύση και πιθανότατα την ίδια. Έκανε μπάνιο μόνο όταν ήταν να βγει απ'το σπίτι και το μοναδικό νερό που έπινε με κάποια ευκολία ήταν του τσαγιού. Μόνο μία φορά το είχε χαρεί πριν χρόνια. Είχε αποφασίσει εκείνος πως θα γέμιζαν την μπανιέρα με νερό και θα έμεναν εκεί μέχρι να κρυώσει. Μετά από ώρα κι αφού είχε αφήσει νερά και πόδια να την περικυκλώσουν, έβγαλε κύμα. Η παλίρροια χτυπούσε, τη γύριζε ανάποδα και την έπνιγε. Τα δυνατά του χέρια την είχαν κάνει να πιστέψει πως βρίσκεται στ'ανοιχτά. Ύστερα νηνεμία. Είχε βγει απ'το νερό για πρώτη φορά ελαφριά. Πιο ελαφριά απ'ότι θα ένιωθε στην άνωση της πιο αλμυρής θάλασσας. Την επομένη είχε ξεκινήσει και πάλι η αφυδάτωση.
Τα κόρνα δυνάμωναν. Κρατούσε το κουτάλι και το χτυπούσε στην κούπα της, συμμετέχοντας στην ορχήστρα. Ύστερα έγλειψε το φουξ και το έκανε δοξάρι στο διάφανο βιολί. Σηκώθηκε κι όταν δυσκόλεψε το έργο των μουσικών, το'κανε μπαγκέτα στο δεξί της χέρι. Με κλειστά τα μάτια εκτέλεσε το τελευταίο νεύμα. Γύρισε με μία γρήγορη στροφή προς το κοινό και υποκλίθηκε με όλα τα τρομπόνια και τα κύμβαλα πίσω. Πέταξε το κουτάλι στο πάτωμα, έδωσε μιά στην κούπα, την έκανε κομμάτια κι η αυλαία έπεσε μπροστά της.




17

At 23 Ιανουαρίου 2010 - 4:00 μ.μ., OpenID sterianizali said........
Το κοινό παραμένει στις θέσεις του. Αναμένοντας με ανυπομονησία την επόμενη παράσταση.

Πολύ όμορφο.
 




At 24 Ιανουαρίου 2010 - 4:21 μ.μ., Blogger Eraserhead said........
Εξαιρετική η τελευταία σκηνή με το "μουσικό" τελείωμα. Καλημέρα.
 




At 24 Ιανουαρίου 2010 - 7:57 μ.μ., Blogger Vany said........
Μαγικό και στενάχωρο μαζί.
Και σίγουρα όχι ανιαρό!
Φοβερή εικόνα η ρουφήχτρα,έχεις δίκιο. Γράφεις πολύ όμορφα
 




At 24 Ιανουαρίου 2010 - 8:15 μ.μ., Blogger alicia said........
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
 




At 25 Ιανουαρίου 2010 - 2:24 π.μ., Blogger aniaris said........
sterianizali, μπορεί να βαρεθείτε να αναμένετε. τα φοιτητικά μου καθήκοντα με καλούν.

Εraserhead, η πρώτη λέξη πολύ με ευχαρίστησε. Καλημέρα.

Vany, ανιάρης κι ανιαρός ευτυχώς δεν πάνε πάντα μαζί. σ'ευχαριστώ.

alicia, το La Llorona των Beirut ήταν η έμπνευσή μου. Το τέλος δε μου φαίνεται καθόλου μελαγχολικό. Λυτρωτικό ίσως.
 




At 25 Ιανουαρίου 2010 - 3:30 π.μ., Blogger alicia said........
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
 




At 25 Ιανουαρίου 2010 - 6:43 μ.μ., Blogger ΒΟΡΕΙΟΣ ΑΝΕΜΟΣ said........
φανταστικό...εχεις φοβερό ταλέντο στη γραφή...παρα πολύ καλο!!!
 




At 25 Ιανουαρίου 2010 - 7:21 μ.μ., Blogger aniaris said........
Καλως ήρθατε κύριε Βαρδάρη!
 




At 27 Ιανουαρίου 2010 - 1:03 π.μ., Blogger deadend mind said........
κι εμένα μου άρεσε πολύ. σε ρουφουσε στον κοσμο του σαν τη ρουφηχτρα που εφτιαχνε το φουξια κουταλακι.
προσπαθω να θυμηθώ την τελ. φορά που έσπασα κάτι επίτηδες. δεν.
 




At 27 Ιανουαρίου 2010 - 10:59 π.μ., Blogger aniaris said........
δεν; μην.
γιατί αν κι είναι ωραίο να σπας, μετά τα μαζεύεις μόνος σου και νιώθεις βλάκας.
 




At 27 Ιανουαρίου 2010 - 12:45 μ.μ., Blogger Yannis Petsas said........
Ώστε γράφεις. Ξαφνιάστηκα ευχάριστα γιατί πάει καιρός που βολοδέρνω σε μια φτηνή καθημερινότητα που μοιάζει τελικά εφιαλτική.
Χάρηκα.
 




At 27 Ιανουαρίου 2010 - 1:19 μ.μ., Anonymous sixtwelve said........
πάρα πολύ όμορφη η περιγραφή σου. Όσο το διάβαζα μου ερχόταν κaθαρά η μορφή της και το σπίτι της. Συνέχισε ;)
 




At 27 Ιανουαρίου 2010 - 2:40 μ.μ., Blogger aniaris said........
Γιάννη, ξαφνιάστηκα και χάρηκα το ίδιο.

sixtwelve, αυτό που θα μου άρεσε να βλέπω περισσότερο απ'όλα είναι οι διαφορετικές εικόνες στη φαντασία κάθε ανθρώπου από την ίδια περιγραφή.
 




At 27 Ιανουαρίου 2010 - 9:46 μ.μ., Blogger ολα θα πανε καλα... said........
θα πρότεινα μια ανασύνταξη δυνάμεων και μια που αναφέρεται εδώ το ένα από τα δύο αγαπημένα μου μουσικά όργανα,νομίζω πως ιδανικό για την περίσταση θα ήταν το violin concerto του Mozart,No3,K.216.
Καλησπέρα.
 




At 27 Ιανουαρίου 2010 - 10:36 μ.μ., Blogger aniaris said........
Πολύ διαφορετικό από αυτό που έπαιζε όταν έγραφα το κείμενο.
Νόμιζα πως περισσότερο απ'όλα αγαπούσα το βιολί μέχρι που άκουσα έναν γκαϊντατζή να παίζει. Κάτι μου κάνει αυτός ο ήχος.
Δεν ξέρω πώς ανασυντάσσονται αυτές οι δυνάμεις αν και τόσες φορές που είδα το nick σου έχω αρχίσει να πιστεύω πως ίσως τελικά όλα να πάνε καλά.
 




At 29 Ιανουαρίου 2010 - 12:37 μ.μ., Blogger mamma said........
Εκείνος εκεί (δύο αναρτήσεις πιό κάτω) γιατί επιμένει πως είσαι του νερού; και στο βλογ σου βλέπω τόσο πολύ θάλασσα που θα περίμενα να είσαι τουλάχιστον γοργόνα :)))


Όσο για τα κόρνα, την ορχήστρα, τα τρομπόνια και την μπαγκέτα, τι να πω! μόνο πως όταν ακούω κλασική ή όπερα βιώνω κάθε φανταστική ιστορία που γεννάει το μυαλό μου σαν εντελώς πραγματική.
 




At 29 Ιανουαρίου 2010 - 1:00 μ.μ., Blogger aniaris said........
Το παίζω ηπειρώτισσα. Άμα όμως σε βλέπει ο άλλος ο θαλασσινός οτι κι εσύ τη θέλεις τη ρημάδα τη θάλλασα αλλά τη φοβάσαι, πώς να σε αφήσει να πάρεις τα βουνά;
Δεν ακούω όπερα. Ούτε κλασσική. Μου τσιτώνουν τα νεύρα. Μόνο κάτι τέτοια ορχηστρικά, βαλκανικά μου αρέσουν και μου προκαλούν αυτό ακριβώς που λες.
Πολλή θάλασσα ε; Δεν το'χω παρατηρήσει. Σ'αφήνω όμως τώρα γιατί πιάστηκαν τα λέπια μου. Καλό μας Σ/Κ.