Μου ζήτησες να βρεθούμε
Ήσουν τόσο μετά από χρονια μουτρωμένος
Η Αθήνα σού είπα εκτροχιάζει
Αλλά ξέραμε πως δεν ήταν αυτός
Ο λόγος
Που ήταν ανάγκη να με δεις
Αλλαγμένη κι εγώ μα όχι
Όπως εσύ
Κατακερματισμένος
Παντρεύτηκα
Έναν άντρα που αγαπώ
Όπως αγαπούσα κι εσένα
Με τόση δριμύτητα
Εσύ δεν ερωτεύτηκες ξανά μετά
Αναπολείς μπερδεμένος
Για τη ζωή σου
Έκτοτε η θλίψη σε σκεύρωσε πάχυνες
Έχεις τώρα γκρίζα μαλλιά
Ίσως πίνεις δεν ξέρω τίποτα
Πια για εσένα δεν έχεις
Τα σιχαίνεσαι και τα φοβάσαι νομίζω
Καλά κάνεις
Είναι μια κόλαση
Άλλωστε δεν ξεχώριζες μέχρι πρόσφατα
Ούτε στη ζωή
Τι είναι ψεύτικο
Μαθαίνεις την ιστορία
Από εμένα
Και την πιστεύεις άμεσα
Έτσι κάνει η αλήθεια
Κυριεύει τον κόσμο κάποτε
Κι αποτελεί τον λόγο
Που μου ζήτησες να βρεθούμε
Μουτρωμένος
Ψάχνεις μέσα στα λόγια μου
Ένα άλλοθι για τα χρόνια που έχασες
Βρίσκεις τη θλιβερή
Μόνο αλήθεια
Νόμιζα πως θα βρεθούμε ξανά εντελώς
Γέροι σου λέω για να ξεχαστείς
Όπως στο jeux d’ enfants
Ήμασταν παιδιά
Και ναι παίζαμε
Μια μέρα ανέβηκες σε ένα δέντρο
Ήρθα και κάναμε τα πουλιά
Και μια μέρα θα ήμασταν γέροι δεν θέλω
Αυτό εδώ
Το ενδιάμεσο σημείο στο οποίο
Με προσκάλεσες πιο θλιμμένος
Κι από την άθλια Αθήνα σου
Τι θολό μέρος είναι αυτή σου η πόλη
Κι η ζωή σου εδώ μέσα γαμώτο
Στο κωλόσπιτο
Τι θλιμμένος που είσαι παλιέ μου
Αγαπημένε
Δεν έχει νόημα πια
Δεν έχει νόημα ούτε καν η αλήθεια
Είναι αργά
Είναι αργά