Δεν είναι ώρα για θλιμμένα τραγούδια πάω στη Ρώμη

ο Στέφανος κρύωνε έξω από την αλυσίδα καταστημάτων στάρμπακς κι όμως

επέμενε να μου μιλάει

μπήκε μέσα αργότερα να βάλει το παλτό του για να συνεχίσει

κρατούσε το κινητό του ανάποδα

είδα τις απλίκες, μια κυρία, το τζιν του κι ύστερα πάλι έξω

στο κρύο

εξηγούσε τον χρόνο για χάρη μου κι είναι στ´ αλήθεια ο πιο άχρονος άνθρωπος που ´χω γνωρίσει

δεν θα πάθει τίποτα 

ποτέ

γιατί τότε θα καταρρεύσει αυτός ο κόσμος

Δεν είναι ώρα για θλίψη λέει η αγάπη μου κι έτσι κατέβασα ένα μπουκάλι κρασί

κάτω από το κρεβάτι φυσάει αέρας, το σεντόνι κουνιέται κι ο σκύλος ταράχτηκε

γράφω το ίδιο ποίημα πάντοτε

σαν τον ποιητή με τα παιδιά που πάντα κρύβονταν πίσω από τον καναπέ 

κι ωστόσο σταμάτησα να γράφω ποιήματα κι ο χρόνος με τιμωρεί και με κυνηγάει

μια γυναίκα σωριάατηκε γι ´ αυτόν τον λόγο σήμερα μπροστά μου 

κι ήμουν ψύχραιμη

ο χρόνος κυλούσε κι έτσι κυλούσα κι εγώ

δίπλα στην ξαπλωμένη γυναίκα που σφιγγόταν

δεν ήθελε να πεθάνει κι εγώ μέσα μου της πρότεινα να αλλάξει γνώμη ενώ ταυτόχρονα 

την τοποθετούσα σε θέση ανάνηψης - τι ασυνέπεια

Τανατζότζ! φώναζε η φίλη της και της έλεγα να σταματήσει θεέ μου ήθελα να τη χτυπήσω

Η φίλη σου πεθαίνει, σταμάτα να φωνάζεις! Κοίτα την που πεθαίνει!

Τανατζότζ! 

Πέθανε Τανατζότζ: κανένα νόημα δεν έμεινε

Μην ακούς τη φίλη σου που σε καλεί, φύγε Τανατζότζ κουράστηκες κι η γλώσσα σου κρέμεται

έξω

κι είσαι άσχημη και αδύναμη και λυπάμαι για εμάς και προσπάθησα να σε συνεφέρω 

εγώ 

και τα παιδιά πίσω από τον καναπέ κι ο ποιητής κι ο Στέφανος 

κι η μουσική 

και το σουπερμάρκετ απέναντι παρέλυσε

κι η Ρώμη και το καταφύγιο του σπιτιού μου κι οι ταινίες και το κορίτσι με τα σγουρά μαλλιά

που στέκεται πάντα απ´ έξω και περιμένει κι αυτό - την αγάπη

την αγάπη 

Τανατζότζ την αγάπη