ανιαρές εξομολογήσεις

αχ αυτά τα φαντάσματα

2011-06-17T17:03:00.003+03:00

Λέγεται πως θα ζήσουμε μαζί. Δεν το μιλάμε μεταξύ μας, μεταξύ αλλων, μεταξύ κατεργαρέων, με κανέναν ειδικά. Λέγεται πως δε μας μένει τίποτα να αποκτήσουμε από εμάς στο ίδιο τοπικό επίρρημα. Εγώ φεύγω από αυτό το μέρος του επιλόγου, παρατάω το κωλόσπιτο, το βρωμερό το σπίτι που έλαμψε, το σπίτι που φιλοξένησε και αποξένωσε εσένα, ύστερα εσένα και λίγο αργότερα εσένα. Δεν το 'θελα το διαμέρισμα, ούτε τώρα το θέλω αλλά ποτέ δεν είπα να μην είν'εκεί. Δε θα'ναι εκεί. Εσύ δεν ξέρεις πού σε παν. Σε παν. Από 'δω κι από 'κει. Δε σε φέρνουν. Δε σε'φεραν. Σε πήγανε. Και τώρα μου ζητείται από εντός κι από απο επί τα αυτά να ακολουθήσω, να πάρω μία βαλίτσα, μία τελευταία φορά, μία μέρα, μία άνια στο καράβι ή σε αεροπλάνο, στο αμάξι το πολύ πολύ, να ταξιδέψω ολομόναχη από υπόλοιπους και μισογεμάτη από 'σένα. Θα σε βάλουν σε νησί, θα'σαι σε στεριά, θα'σαι στην κρήτη που'ναι κι απ'τα δυό. Μπορώ να ονειρευτώ διάφορα όπως μπαχτσέδες και σκοτεινές θαλαμοτουαλέτες. Δυό σκυλιά με καλή ανατροφή, έλλειψη παρανόησης και επινόησης και μετανόησης. Παιχνίδια με λέξεις, παιχνίδια με ανθρώπινες ζωές. Θα είμαστε εκεί όπου δοκιμάσαμε μία τύχη ακόμη. Εκεί όπου θα παίζονται απ'τα πενυμόνια σου κοντσέρτα για φαντάσματα που σε αναστενάζουν. Όπου εγώ θα έχω μια δουλειά προσγειωμένη, θα ακουμπάει σταθερά στο πάτωμα και θα'χει ρίζες τεσσάρων μέτρων με υπόγειο, 2μιση χωρίς. Σχολάς, σχολάω, ο πρώτος δεν κερδίζει τίποτα, μόνο φτιάχνει φαγητό, βγαίνει στην αυλή, κόβει ντομάτα, κόβει αγγούρι, κόβει τις μαλακίες και μαγειρεύει σωστά. Σε φούρνο κανονικό, με γήινα υλικά χωρίς γκουρμέ αηδίες, σκόνες γάλακτος, κρέμες γάλακτος κρεμ μπρουλέ α λα κρεμ και κρεμώδεις σούπες. Θα έχουμε μόνο το μπριάμ, τις μπάμιες, κόκορα και φασολάδα.Το ψάρι από τη θάλασσα που έχω περίεργες εσωτερικές πληροφορίες πως θα βρίσκεται κοντά. Εκτός φαγητών κι εκτός κουζίνας, θα'χουμε ένα γερό υπόλοιπο σπίτι με σκεπή, ένα δωμάτιο σίγουρα να χωράμε κάθετα και οριζόντια, ένα χωλ να ενώνει τις επιλογές, τουαλέτα απροσδιορίστου χρώματος και υφής και ένα χώρο στρόγγυλο μικρομεσαίων διαστάσεων όπου θα γίνεται προβολή ταινιών, βραδιές βιβλίου, ολονυχτίες βιβλίου, τετραήμερο φεστιβάλ βιβλίου, συναυλίες με έργα μουσικής δωματίου, μιλόνγκες μιλονγκέρων, συχνές ακροάσεις ανερχόμενης και ντροπαλής ηθοποιού, μαθήματα σάλσας, κατάποσης καυτερής σάλτσας, μαθήματα στήριξης ανθρώπων, αντιστήριξης παρειών, αποφυγής νοσταλγίας και πρακτική όλων αυτών των θεωριών. Ένα σπίτι όπως το βλέπω επαρκές, σπίτι φτηνό , επαρχιακό, ζωντανό και αβλαβές. Μια μέρα πριν φύγουμε, τη μέρα που θα ανακοινωθεί η ανωτέρω απόφαση των ανωτέρων και ανωτάτων υψηλόβαθμων ανθρωποειδών, θα κάνουμε το τεστ. Συμπληρώνεις ερωτηματολόγιο που σε ρωτάει τις γνωστές κρυόκωλες ερωτήσεις, όπως πόσο ζωντανός νιώθεις από το 0 ως το 1, πόσο συμπαθείς τη λέξη μηρυκαστικό, αν αντέχεις τα μουλιασμένα ψίχουλα μες στη σαλάτα, αν γλείφεις το μαχαίρι και το ξαναβουτάς στα βάζα, αν σκοτώνεις τα μυρμήγκια που σε περπατάνε κι αν υποφέρεις συχνά από λάθος σκέψεις. Θα φύγουμε μαζί αφού περάσουμε και αν αποδειχτεί πως εμείς οι δυό μοιάζουμε. Έτσι θα ταιριάζουμε σαν γάντι με χέρι, σαν λουρί σκύλου με λαιμό σκύλου, σαν μπάλα σε δίχτυ, σαν υπολογιστής στην κούτα του και σαν νερό μες στο ποτήρι. Θα πιω ναι, θα πεις ναι ναι και θα ξαναρχίσουμε. Ανιάρης στο καράβι ή σε αεροπλάνο, στο αμάξι το πολύ πολύ.

πις

2011-05-04T03:40:00.010+03:00

Έχω αυτήν την έξαψη, την καούρα στο στομάχι, την ελαφρύτητα των δαχτύλων του ποδιού και τη βιασύνη των υπόλοιπων δαχτύλων του κορμιού να πηδήξουν στο επόμενο γράμμα, να φτιάξουν κάτι που διαβάζεται απ'τα μάτια ή από τα αυτιά. Να πω την ιστορία της τύχης των δύο, της ατυχίας και των δύο, της παρατεταμένης ευτυχίας ενός τζόμπου και της αφόρητης δυστυχίας μιας μπόμπας φαρούκ. Όλα αυτά θέλουνε συνέπεια, συνέχεια των γεγονότων, συνοχή χωρίς κενά μνήμης και αέρα. Θυμάμαι βδομάδες ενός ολόκληρου χρόνου με τέτοια τρύπια κενά όλων των ειδών κι έτσι τώρα με τα δεδομένα αυτά και δεδομένης της κατάστασης μού στερείς εσύ, ο ένας εκ των δύο, την ευχαρίστηση που ζητάω εδώ, στη μέση των πιθανών επιλογών μου. Έτσι σε αυτό το πράγμα θα υπάρξω εγώ, μόνη χωρίς αδέρφια, γκόμενο και σπίτι. Έχω τη μαμά, τη νεκρή μαμά της, την αδερφή της που με αναγκάζει να δω το φόβο μου να φυτρώνει μέσα σε όλους τους ανθρώπους των 5-10 ορόφων, δεν ξέρω, ανέβηκα με τα πόδια, δε μέτρησα. Χωρίς αναφορές σε εσένα που αν θυμάμαι καλά δε με αφήνεις και πολύ να λυπηθώ, λυπάμαι κάθε μέρα που ξυπνάω για όσα θα γίνουν εκεί κι εδώ μέσα απ'όπου βγαίνουν τα μάτια μου χωρίς επιθυμία. Έχω αυτούς, έχω κάποιους, είναι σημαντικό για εμένα που δεν ξέρω τι είναι ασήμαντο, εσύ είσαι σημαντικός ας πούμε αλλά δε θα αναφερθώ, το να φτιάξω αύριο ένα σπουδαίο φαγητό είναι σίγουρα το σημαντικό και να 'μαι την ώρα την εγακαινίων στην ώρα μου ή και μια ώρα αρχύτερα. Εγώ είμαι σημαντικός. Έχω αυτούς και εκείνοι έχουν εμένα κι εγώ έχω αυτούς και δε μου φτάνουν αφού δεν μπορούν να γεμίσουνε καλά ένα μεσαίο χώρο. Άδειος χώρος, άδειο ψυγείο, σκάλες χωρίς παπούτσια, ασανσέρ εκεί οπου το άφησα χτες ή προχτές με τα ίδια μου τα χέρια. Κατουράω φωτιές, ψάχνω να ονομάσω το 'πίσω απ'τα γόνατα', να βρω ένα σπίτι στη γειτονιά να 'χει φως όταν δεν κοιμάμαι. Να θυμηθώ τη λέξη τη γραμμένη πάνω στη λαδωμένη λαδόκολλα που κρέμασε τον γαλανομάτη αλλοδαπό, ευφυής ή τζιμούχα, μια απ'τις δυό ήτανε η λέξη, αυτή που συνωμότησαν να του βάλουν οι κυρίες με τις φωλιές στα κεφάλια. Εσύ έτρωγες το σουβλάκι σου εκεί δίπλα και προσπαθούσες μαζί με τη μύτη σου να ξεπεράσετε διάφορα. Εγώ ήθελα απλά να βοηθήσω τον άνθρωπο. Να του πω την απάντηση, να μη χάσει, να μη χάσει σε αυτό το ασήμαντο παιχνίδι.Όχι ασήμαντο, όχι εσύ. Εγώ μόνο, έλεγα εδώ πως είμαι κι ότι δε μου αρέσει να βάζω τα ρήματα στην άκρη, να βλέπω αρρώστους και αρρωστημένους, να φοράω παντόφλες και το κρεβάτι μου κάθε πρωί να πρέπει να γίνει καναπές. Έχω αποκτήσει μια ωραία φωνή και την τραγουδάω, λέω το μπιτ παζάρ, τη μαρία-νεφέλη, τραγούδια που έχουν στίχους να θυμάμαι, ενδιάμεσα μιλάω, πρέπει να κάνω συζητήσεις για σελέμπριτιζ που αδυνάτισαν και για τη ζωή μιας άλλης, άλλης από έμας, από 'μένα, από τους άλλους. Άλλη είναι και θέλω να πω πως δε μας νοιάζει αλλά δε θα το πω, θα με νοιάζει για όσο χρειάζεται, γιατί είναι άνθρωποι που το χρειάζονται, όπως εγώ χρειάζομαι να πω μια κουβέντα για εσένα ή με σένα. Να πω πως θέλω γερά τα νύχια μου και το μικρό μου κόκκαλο, τον εξογκωμένο μου καρπό, θέλω ντουλάπα στη θέση της -κατηγορούμενης για τα παραπάνω και παρακάτω εγκλήματα- βαλίτσας που με βαραίνει, κολλάει στα λούκια, βγάζει τον ώμο, την ψυχή. Θέλω εσένα, τη φτηνή πέλλα για σπίτι μας, η οικογένεια απέναντι να γίνουν έντιμοι γείτονές μας, ο ρεσψιονίστ θαυμάσιος θυρωρός, να μην αναρωτιέμαι πότε μεγάλωσαν τα λιγοστά μαλλιά αφού τα έβλεπα χτες και προχτές και πάντα, να μη χρειαστεί να βρω έναν καλό αποχαιρετισμό, να φτιάξω ένα τίμιο τέλος.

2011-03-12T02:58:00.003+02:00

2011-03-05T06:10:00.001+02:00

Ήταν που εγώ μπορούσα να πω τόσα. Να μιλήσω καταρακτωδώς για'σένα. Να πω ιστορίες για σάντουιτς που φαγαμε και σαντουιτσίτιο που διαπράξαμε καθώς δε γνωρίζαμε τι πρόκειται να αποφασιστεί. Μπορούσα εγώ να εξηγήσω, να αφήσω το στόμα να κάνει σχήματα λόγου και αλληγορίες, να πει κοινοτοπίες και κάνα δυο πρωτοτυπίες. Σε όλους. Για εσένα και για ένα πρόωρο 'εμάς'. Ήξερα πώς να τα πω ή να τα γράψω, να μου υπαγορεύσω, γνώριζα τι ήθελα να πω, κατάφερνα και τα θυμόμουν. Τα τετράδια μού ήταν άχρηστα, είχα το μυαλό. Δυό εποχές πριν, ήσουν πιο παχύς, εγώ ελαφρύτερη από μέσα λόγω απωλειών. Σκέφτηκα πως ίσως αδειάσω λίγη εναπομείνουσα χαρά στον γνωμερό. Να αδειάσω και πουθενά αλλού τις ξεχωριστές μου αηδίες. Η συνέχεια είναι εδώ, γραμμένη και κυρίως άγραφτη. Φτιαγμένη από κάποια χημικά, απιονισμένα νερά, παιχνίδια μέσα σε μυστικό γήπεδο του γκολφ, δίσκοι σκληροί , δίσκοι περιστρεφόμενοι, δίσκοι από την άλλη πλευρά, βόλτες με τα πόδια και τα χέρια και όσα άκρα διαθέτουμε, τα ραδιενεργά μας κινητά, τα βιβλία σου, τις ιδέες σου, την κατασκευή άοπλου μπερδέματος Ι και ΙΙ. Τις απουσίες στο απουσιολόγιο. Τις παρουσίες στο παρουσιολόγιο. Απουσιολόγος εγώ. Να περνάν από τα χέρια μου όλα τα στραβά. Να σε καρφώνω όταν δεν είσαι εδώ, να σημειώνω στα κρυφά απών κι όταν σε βλέπω χειροπιαστό σε κάποια πόρτα που τρώγομαι να κλείσω. Και εσύ να έχεις δίκιο που δεν αναφέρω συχνά τη μικρή δεύτερη λέξη της παρούσας αυτής πρότασης. Εσύ αυτό, εσύ εκείνο, εσυ τι. Εσύ τι. Εγώ τόσα. Τα προφανή. Τα ίδια. Τα λυπηρά, τα θλιβερά μου ίδια. Εγώ δεν ήθελα να μου σφυρίζεις. Εγώ δεν ήθελα να με μετακινήσεις. Εγώ. Απόψε εγώ. Χτες εγώ. Μπορώ να ξεκινήσω με δικαιολογίες σαν επιχειρήματα. Με φόβους σαν φοβίες και θεωρίες σαν πράξεις. Και να σε πείσω να μου δώσεις λί γο ακόμα απο'κείνο που δε θα ξοδέψω εδώ τόσο απερίσκεπτα μιας και βλέπω πως τα αποθέματα αυτής της αναφοράς ίσως να μη φτάνουν για να τη βγάλουμε ώσπου να 'ρθει η εποχή μας. Μα είναι σειρά σου. Να ξεκινήσεις εσύ. Εσυ τι. Εσύ κάτι. Κάτι που δεν ξέρω, που θες να το γνωρίζω καλά. Όπως εσένα ή το χέρι σου, ή το ασημένιο σου όργανο. Ίσως να μου δείξεις πώς να σε βοηθήσω, να το κρατάω ας πούμε εγώ κι εσύ μόνο να εκπνέεις στην σφυριχτή του τρύπα. Να μου πεις και πώς θα έπινες τον καφέ σου, πόσο μισείς αυτήν τη δίαιτα, να μου μιλήσεις για κανένα βασανιστικό όνειρο όπου καταδικάζεις εις θάνατο ατίθασα παιδιά. Να σε ακούσω ώρες πριν απελευθερώσω μία λύση. Να είμαι εγώ η λύση. Να ξέρω πάλι τι να πω. Πώς να σταθώ, να συμπαρασταθώ και να προτοστατώ. Στις εξεγέρσεις σου, στις διεγέρσεις σου, σε ταξίδια οδικώς κι αεροπορικώς, σε αποφάσεις περί τόπου και χρόνου των απλών και σύντομών μας συνευρέσεων. Να στα κάνω λιανά, να αναγνωρίσω κάτι απ'όλα τα κοινά ως έστω κι ελάχιστα δικό μου, να αναλάβω το καθήκον να σε απαλλάξω από πενηνταδύο περιτά κιλά. Το ίδιον αυτό βάρος της ανάλυσης των ενδεχόμενων, του άγχους της αποτυχίας, του άγχους τις επιτυχίας, των έκτακτων συμπλεγμάτων, της έλλειψης νερού και συγκέντρωσης, της χονδροπάθειας και της υποχονδρίας. Το βάρος αυτό, εξαιρώντας το φονικό παλτό και το 71% κακάο στην αριστερή του τσέπη ως ένα λιωμένο δώρο. Το ίδιο δώρο κάθε φορά. Το ίδιον. 90 αδιάφορα γραμμάρια. Αυτό ήξερα να σου προσφέρω. Όμορφο το γύρω. Για πέταμα το παραμέσα. Μέχρι να μην αποδεχτείς, να πεις όχι, σ'ευχαριστώ και να βγάλεις τη δική σου από δική σου τσέπη, να είναι διαφορετική, να μην ήξερα πως έτρωγες άλλη σοκολάτα από αυτήν που είχα προσέξει καταλάθος κάποτε εγώ. Ίσως κι επίτηδες αλλά δεν το θυμάμαι. Δε θυμάμαι να συμβαίνει. Δεν το θυμάμαι να στο πω πώς μας συνέβη.

είσ'εγώ

2011-02-12T13:09:00.004+02:00

Ξέρω πως εκείνο το βράδυ, η ταράτσα ήτανε μόνο ένα πάτωμα, ένα καλά μονωμένο μπετό. Φοβήθηκα εκεί πάνω, σύρθηκα ως το τέλος να πω ότι έκατσα κι εγώ στην άκρη σαν αυτούς που ενδιαφέρονται να δουν τον χαμηλότερο. Τον μίμο. Τον μισό. Πιάνεσαι από τίποτα κάγκελα, αν έχει, και κοιτάς. Ξεχωρίζεις κάπως εσένα αλλά όχι και ίδιο. Το γραμμένο σώμα, τα μάτια σου. Όχι και ίδια. Κι ήταν πως μπορεί να 'ρχότανε κανένας άνθρωπος που θα του ανήκε πραγματικά ο αέρας ή να μου'ρχότανε εμένα τίποτα ή να άνοιγε την πόρτα κανένας καυλιάρης πυροσβέστης φωνάζοντας μου το μην πέσεις. Κι εγώ να μη θέλω. Να πέσω. Μόνο θέλησα να δω. Να πάρω ανάσα ν'ανοίξει αυτή η μύτη, να μακρύνουν κι άλλο τα μαλλιά.
Κανείς δεν ήρθε τελικά, μόνο εμένα μου'ρθε αυτό. Το μοναδικό. Κατέβηκα στο έδαφος, το πάτησα για τα καλά. Αγόρασα φως. Λαμπάκια. Τα τύλιξα για δώρο. Σε'μένα. Μου παίρνω δώρα φωτεινά. Τα βάζω στην πρίζα, είναι καμμένα, μόνο έχουν μουσικούλα για παρηγοριά. Στα σκοτάδια δείχνω τις εφημερίδες στον ψηλό, την ηχογραφημένη μου στεγνή συνέντευξη, στη σελίδα εβδομήντα το εκδιδόμενο φανταστικό γραφτό. Συγκινημένος με συγχαίρει κι ας μην μπορεί να ξεχωρίσει ποιο είναι ποιο. Φοράει μαγιώ, οι καρχαρίες κρατήθηκαν και σήμερα στα δίχτυα, οι καμήλες γονάτισαν πιο φιλικά. Είναι ζωντανός κι ευτυχισμένος. Αυτός κι οι ουρανοξύστες του για φόντο. Μου μιλάει για λεφτά και στρέμματα νοσοκομειακά. Η γυναίκα του έχει μαγειρέψει αυστραλέζικο αρνάκι και με κλείνει να παέι να το φάει κι ύστερα να ψάξει τρόπους για να πει ευχαριστώ. Τα πράγματα φαίνονται απλά. Τρία πατώματα πιο πάνω, βλέπω πάλι τις κεραίες, πατάω κουτσουλιές. Έγινε πρωί. Δεν μπορώ να ξυπνήσω πιο πολύ. Τα γράμματα με κρατάνε από την πλάτη. Τα δικά μου. Οι εικόνες μου είναι ψηλά κι ευθεία. Οι δικές μου. Πακτωμένη στον έκτο να μην μπορώ να γείρω άλλο χαμηλά για να σε δω. Εγώ ψηλά. Έστω και πάνω σε μπετά. Είμαι δικός μου. Μοναδικός μου. Μόνος μου. Εγώ.

συνελεγμώνη άνθρωπέ μου

2011-01-10T07:16:00.015+02:00

Τα ψάρια ρουφούσανε τις πέτρες κι ύστερα τις φτύναν. Λες καθάριζαν το μέρος. Και πως είχανε καλύτερη τύχη απ'το άλλο. Το κλεισμένο στην άμπζολουτ. Συμφώνησα και χάιδεψα ασυναίσθητα το συμπαθέστατο κρύο τζάμι. Είχε γκλίντσα και σκουριά. Πώς ζουν τα ζωντανά; Δε ζούνε, μόνο κολυμπάν. Γνωστό. Γύρισα προς το φως. Το μαγαζί το λέγαν ραδιοφωνο. Είχε ραδιόφωνα μέσα. Κι έπαιζε ραδιόφωνο. Το σέρβις ήτανε θηλυπρεπές. Εσύ το παρατήρησες, εγώ το επιβεβαίωσα. Άφησε τα ποτήρια άτσαλα και ασφαλώς χαριτωμένα χύνοντας νερά στις εκτυπωμένες σου προσπάθειες. Οι φωτογραφικές αραδιασμένες. Περίμεναν έτοιμες. Στο τραπέζι. Δεν είχα που να βάλω τους αγκώνες, εσύ πού ν'ακουμπήσεις το αφέψημα. Τότε μπήκε το κορίτσι. Στο ζουμερό της κώλο ξεκουραζότανε η κουρασμένη γιάσικα. Μας χάρισε αυτήν μαζί με άλλα αντικείμενα πιο άυλα κι έφυγε να παέι να φάει να συντηρηθεί. Κι εσύ αδύνατος πάντα, τώρα κοκκαλιάρης να μην έχεις τι να φας, μόνο πίνεις νεροζούμια. Το ψωμάκι σου χωρίς γλουτένη. Η μπίρα σου χωρίς μαγιά. Όλο αφαιρούμε, αφαιρούμε να μείνουν τα καλά. Άνευ, συμβουλεύει ο άντρας που δε θες να μου γνωρίσεις μην τον γουσταρίσω περισσότερο από'σένα. Σου 'μειναν δυο φαγητά να φας μ'αυτόν τον βλάκα που'μπλεξες, όσα δεν ξέρω εγώ να φτιάχνω και τα λένε όλα ντίνκελ. Ντίνκελ όπως χτυπάει το κουδούνι του πλούσιου κληρονόμου. Ντίνκελ όπως αστράφτουν τα κουτάλια που κρατάει η μάνα μου κρυμμένα για κείνες τις φορές. Ταιριάζει στη φάτσα σου η λέξη και βλέπω πως σου αφήνει τουλάχιστον κάποιες δυνάμεις να χορεύεις τις μέρες που το απαιτεί η μέρα. Κι έχεις όρεξη άμα σου χαμογελάω κι είσαι ένας καλός άνθρωπος. Ποιος άνθρωπος με μουστάκια μπορεσε ποτέ να έχει γεννηθεί πιο πριν κακός; Ας τα ξεχάσουμε αυτά. Άλλωστε ήρθες και αυτό είναι σοβαρό. Είναι σοβαρό σαν έμφραγμα, εσύ το είπες ή το διάβασες. Μάζεψα τα μαμούχαλα από το πάτωμα, έπλυνα το άπλυτο ταψί και φόρεσα τις σκισμένες μου ζαρτιέρες. Σκόνη, λαδίλα και μπουτάρες. Έτσι σου άνοιξα εξ'αρχής και δια ζώσης κι εκ του σύνεγγυς και σ'έμπασα μέσα. Μιλήσαμε, δε θυμάμαι, όχι. Ίσως να πέρασε καμία ώρα και μετά. Μίλησες να πεις ότι πεινάς, πού να σου βρω διεστραμμένα ντίνκελ τα χαράματα. Κάναμε μπάνιο να σου φύγει, ξέρω μεθόδους εγώ. Ας πούμε αν κάνεις το σώμα σου κεράκι η πείνα εξαφανίζεται για λίγο, ή αν ρουφήξεις λίγο νερό από τη μύτη σαν να πνίγεσαι. Τα έπραξες, με εμπιστεύτηκες χορτάτος μα έκανες το λάθος να εισέλθεις ξανά. Άρπαξα το πίκολο κι άρχισα να το φυσάω μήπως καταφέρω κάτι. Ενθουσιάστηκες, ξέχασες πείνα, σώμα, στομάχι, θνησιμότητα. Έπαιζα με οχτώ δάχτυλα ώσπου να κοιμηθείς. Το πρωί το σπίτι βρώμαγε καλαμποκόψωμο και γλώσσες ζαχάρεως, φοβερή γαστρονομία. Να πούμε πως κάτι κάναμε. Να πω εγώ πως κάτι ζύμωσα. Πως έφτιαξα ένα πράμα για σένα. Κι ύστερα από αυτά τα έκτακτα έρχεται η κωλοώρα. Η μερσεντές βαρυγκομάει. Σε πηγαίνω σπίτι σου. Σε πηγαίνω σ'ένα μέρος απ'όπου θα μπορέσεις λες να φτάσεις σπίτι σου. Είμαι οδηγός μερσεντές απ'αυτούς που αντιπαθείς και βρίζεις μα τώρα υπάρχει ένας που τον συμπαθείς και κάπως ιδιαιτέρως. Εγώ. Το γκάζι. Μου σβήνει. Η γριά μου η μπαλκονάτη με προδίδει. Μας μουντζώνουνε. Μας προσπερνάν. Σου υπόσχομαι πως θα φτάσουμε νωρίς ή τουλάχιστον καθόλου αργά. Με κοιτάς με τα γόνατα στο μέτωπο και λες εντάξει. Δείχνεις να με πιστεύεις. Δείχνω να λέω αλήθεια. Μου χαϊδεύεις το πρόσωπο ασυναίσθητα. Όπως εγώ το ενυδρείο. Αυτό είναι καλό. Τα δάχτυλά σου μυρίζουν καραμέλα. Μυρίζουν ψάρι. Γλυκό ψάρι. Ψάρι γκουρμεδιά. Εν αγνοία μας γλώσσα καραμελωμένη. Εγώ πάνω απ'το τηγάνι να ισχυρίζομαι πως είναι του πολύ γλυκού νερού κι εσύ να της πετάς αλάτι. Άχνη στο τσιζκέηκ του χωριού, μ'αυτήνα να πανάρουμε τα ψάρια. Το σπίτι που αφήσαμε μυρίζει, το στόμα σου, τα χέρια, τώρα η μερσεντές. Την οδηγάω σαν τρελή. Θα προλάβω. Πρόλαβα λογικά, μα δε θυμάμαι τόσο ωστε να κόψω το χέρι μου ή να το βάλω στη φωτιά ή κάπως να το βασανίσω όπως ζητάνε πάντα οι εκφράσεις. Από τότε μόνο συγρκρατώ μέχρι και σήμερα ας πούμε κάποια χάιλάιτς σαν αυτά. Ο ξάδερφος εγέννησε. Ο αδερφός με τη γυναίκα ευτύχησε. Τέσσερις τρομακτικές ώρες μακριά, ο κουζινάς τηλεφωνεί χαράματα. Ο καντάντε φωνάζει τα προστάγματα. Το παιδί μου με ψάχνει ακατάπαυστα κι εγώ είμ'εδώ. Δεν απαντάω. Είμαι μόνος. Χωρίς τους αυτούς, τους. Παίρνω το πτυχίο μου, το χαρτί του πτυχίου μου, το πτυχίο του χαρτιού μου, σημειώνω πάνω του τη νέα μου διεύθυνση και συνηθίζω να ζω άνευ.

6LYF345

2010-11-17T04:20:00.011+02:00

Έκανα να δέσω τα κορδόνια μου. Μήπως φανείς. Νωρίτερα απ'το κανονικό. Μήπως βιαζόσουν να με δεις. Κι εσύ. Λίγο ακόμη. Ένα γέλιο. Ένα αστείο για το Λας Βέγκας. Ή τον υπερευρυγώνιο υπερφακό. Τα'λυσα κρυφά να μη με δουν οι συνεργάτες. Οι συνεργοί. Σύμμαχοι. Δε με είδαν, δεν καταλάβαν τίποτα. Δεν κοίταξαν όσο εγώ σήκωνα το πόδι στον αέρα σχεδόν διακριτικά και τραβούσα το βρωμιάρικο σχοινί από τις δυό του άκρες. Δεν είδαν. Είπανε και να φύγουν μάλιστα. Μισό λεπτό, έχω ένα πρόβλημα με το παπούτσι. Πόση ώρα να πάρει όλο αυτό. Φιόγκος διπλός. Δεν πρόλαβες. Το γέλιο μου. Και τα κατσιασμένα μου μαλλιά να σέρνονται στο πεζοδρόμιο. Σωστή στιγμή. Για να κατέβεις. Από τον όροφο ένα στον μηδεν. Να δεις μια πλάτη σκυμμένη στα πόδια σου, έναν μαλλιά ψηλότερο και από'σένα. Μια αθώα κοντή λίγο πιο δίπλα κάτι να τραγουδάει. Έκανα ό,τι μπορούσα. Κι εσύ φαντάζομαι. Τώρα εδώ. Εγώ. Χωρίς ούτε τις κάλτσες. Φαντάζομαι πως χτυπούσες το πόδι σου ανυπόμονα στο πάτωμα. Πως μέσα στο κεφάλι σου είναι το δικό μου κεφάλι. Κολλημένο στην πόρτα. Μία πόρτα. Βαριά και πάντα ανοιχτή τα απογεύματα. Ακούμπησα την κλειδαριά στο αυτί κι έριξα ένα δυό χαμόγελα, λίγο υπερβολικά, λίγο λίγα. Κούνησα και το χέρι. Να φανώ άνθρωπος κατάλληλος για αποχαιρετισμούς. Στη μασχάλη σου σφηνωμένο το άδειο μπουκάλι. Χυμός ρόδι 3 ευρώ. 3 γουλιές. Τους παλιοκλέφτες. Κάπου στο μάγουλο έχω τη μυρωδιά και ίσως να πετούσα και λίγα ακόμα λεφταδάκια για να κρατήσει ως το πρωί. Έτσι φαντάζομαι πως γίνανε τα πράγματα. Στη διαδρομή πως με σκεφτόσουν. Και πως ντρεπόσουν να με συζητήσεις. Αυτά σκέφτομαι τώρα εδώ, τα λέω ή τα γράφω. Σε ανθρώπους. Όχι σε 'σένα. Αλίμονο. Τι να σου πω. Σ'εσένα τι να πω. Τώρα θα'χεις κλείσει διάφορα φώτα. Πράσινα μάτια. Θα ονειρεύεσαι το γκραν κάνυον και την μπλε σου μάστανγκ. Κι εμένα κάπου αργότερα. Να 'χω θλιμμένα μάτια. Χαρούμενη στο σύνολο του προσώπου που συντηρώ. Μέσα σε κανένα απ'αυτά τα ελικόπτερα που ναύλωσες να σε πάνε να σε φέρουν. Θα είμαι κι εγώ. Έτσι μου ήρθε μόλις. Εκεί ακόμα θα σου ζητάω συγγνώμες του αέρα για 'κείνη την επίγεια κλωτσιά. Κάτω, πριν. Εγώ με φόρα από τα δάχτυλα, εσύ με πόνο στο καλάμι. Έτσι κάπως μπορεί να γίνει. Να γίνεται. Να συμβαίνει τώρα. Σε όνειρα. Τα βράδια. Που εγώ λύνω και δένω.

Λήθης και Αναπαύσεως γωνία

2010-11-11T02:31:00.000+02:00

Τι να τη σκοτώσω. Γιατί. Παρέα είναι. Κίνηση. Αυτή και τα δάχτυλά μου. Πρέπει να 'χει οχτώ μάτια. Και τέσσερα πόδια. Κανονικά πράγματα δηλαδή. Είναι κανονική αυτή η μύγα. Γυροφέρνει. Ίσως να'τανε φίλη μ'αυτήν που έπνιξε με τη θέλησή του ο άντρας των σπιτιών. Στο νεροχύτη. Έτρωγα. Άμα τρώω δε δίνω σημασία σε κανέναν που σκοτώνει. Κανέναν γενικά. Άμα τρώω. Ή και πάντα. Αυτή η νύχτα.
Η νύχτα αυτή. Μισή.
Ταξί για πάνω. Ψηλά. Όχι πολύ. Ίσα ίσα να βλέπεις κάτω την πόλη να απλώνεται στα πόδια σου σαν μπλα μπλα μπλα. Ανεβαίνεις, νιώθεις τη χλιδή στο παπιγιόν του γκρουμ. Υπάρχει γκρουμ. Άνθρωπος ντυμένος γκρουμ. Μας ρωτάει πού πηγαίνουμε. Του δείχνουμε τη φασαρία. Κάνει επίκυψη, λέει περάστε. Περνάμε. Μέσα στο μπολρούμ (του γκρουμ) χορεύει ο ψηλός. Γνωστός, σκατόφατσα. Τα κορίτσια τον γουστάρουν. Όλη τη βδομάδα είναι κρεοπώλης, τα Σαββατοκύριακα καβαλάει άλογα χωρίς μπλούζα και τα βράδια χορεύει σάλσα. Μαζί μου. Τρέλα. Κοιτάει τον εαυτό του συνέχεια στον καθρέφτη. Του αρέσει. Αρέσει. Είναι εκεί λοιπόν και χορεύει. Κοιτάει με νόημα την ντάμα του. Αυτή έχει κάτι βυζιά υπερυψωμένα ως το στόμα της και δυό μαύρες γραμμές στα μάτια που φτάνουν ως τ' αυτιά. Κοιτάει κι αυτη με νόημα. Πολύ νόημα. Και χορεύουν. Με νόημα. Πραγγέλνω λευκό σε χαμηλό και κοιτάζω. Γκόμενοι παντού. Ημιγκόμενοι. Ξυρισμένα στήθη, είδα και κάτι ξυρισμένα χέρια, χόρεψα μαζί τους, με τσιμπούσαν, ξυρισμένες μάπες, γάμπες, αρώματα παντού. Εσύ δε φοράς. Αν φορούσες θα σου το'λεγα. Να μη φοράς. Αλλά δε φοράς. Κι εκείνη την ώρα που προσπαθούν τα ρουθούνια μου να σε θυμηθούν μέσα σ'αυτήν την αηδία της ψεύτικης μυρωδιάς, με πιάνει ο Κουβανός. Έχει τρίχες στην πλάτη κι ιδρώτα στις μασχάλες. Όλα σωστά. Ανοίγει τα πόδια μου με τα γόνατά του και με στριφογυρνάει, μου μεταφράζει στ'αυτί τι λέει το τραγούδι, κάτι για να ζεις τη ζωή σου και να χαμογελάς. Χαμογέλα μου λέει και με πιάνει από τη μέση. Χαμογελάω. Γιατί είναι άντρας και το είπε. Το κομμάτι τελειώνει, μ'αφήνει μόνη με το χαμηλό. Δε φαίνομαι μόνη, οι φιλενάδες γύρω μου τα λεν, αγκαλιάζονται άμα χαρούν, φιλάνε στο μάγουλο όποιον δουν. Είν'όμορφες όλες. Τα μαλλιά ισιωμένα, τα μουτράκια τους βαμμένα και περιμένουν να τον βρουν. Ονειρεύονται. Εκείνον. Θα τις χορέψει ένα χορό, ύστερα θα μιλήσει λίγο. Μια πρόταση ίσως. Θα'ναι αυτός. Κι εγώ μες στη μέση των ονείρων, ονειρεύομαι. Να'μαστε στην Κούβα. Ν'αφήσουμε τις μηχανές στα μπούτια μιας γυναικάρας που θα κάθεται και θα καπνίζει και δε θα ψάχνει τον αυτόν. Εκεί να χορέψεις μαζί μου μία ρούμπα. Μ'ανθρώπους γύρω σε κύκλο να πίνουν και να τραγουδάνε για τους ξένους. Εμάς. Να μας ποτίζουνε. Κουρασμένοι να ανεβάσουμε ρυθμό όπως θέλει η φιέστα αυτή. Γυρίσουμε δε γυρίσουμε εγώ να σε θέλω όπως σήμερα εδώ, όπως χτες εκεί. Φεύγω, κατεβαίνω με τα πόδια. Το σπίτι σου. Μέσα ένας μαντράχαλος. Κοιτάζει την τηλεόραση. Τρώει στον καναπέ σου κι ύστερα θα πέσει στην πλευρά που κοιμόμουνα όταν ήθελα εγώ. Λίγα βήματα πιο'κει, διασταυρώνονται οι οδοί. Εδώ ξεχνιούνται οι άνθρωποι απ'τη μιά, απ'την άλλη ξεκουράζονται. Θα χτίσω με τα χέρια μου εδώ. Θα μείνω εδώ. Έτσι είπα. Έτσι θυμάμαι να 'χες πει πρώτος εσύ. Κι η νύχτα όλη ήτανε μισή.

495: Παίζατε το 'μαντηλάκι' όταν ήσαστε μικρή;

2010-10-07T17:33:00.007+03:00

Είναι ψηλή. Κορμάρα. Δε φαίνεται σαράντα. Ίσως και να μην είναι. Θέλω να είναι. Σγουρά μαλλιά ξανθά, τα πιάνει ψηλότερα απ'ότι τα πιάναμε στο δημοτικό. Αφήνει πάντα μια τούφα να χωρίζει το πρόσωπό της στα δυό. Την πηγαίνει μια από'δω, μια από 'κει. Δήθεν την ενοχλεί. Αλλά όταν την ξεχωρίζει κάθε πρωί απ'τα υπόλοιπα μαλλιά, ξέρει πως αυτή η τούφα πρέπει να'ναι εκεί. Και συμφωνώ. Έγραψε τ'όνομά μου σ'ένα έγγραφο. Οι τόνοι της πάνω από τα γράμματα ήταν δυο ζουμερά μικρά κυκλάκια. Σαν όμικρον. Όμικρον πάνω απ'το άλφα. Όμικρον πάνω από το ύψιλον. Χαριτωμένο. Κοριτσίστικα καπρίτσια πάνω στο σοβαρό μου έγγραφο. Στο σημαντικό αυτό χαρτί της Μινεσότας και κάποιου φοβερού πανεπιστημίου. Τρέχα γύρευε. Έχεις δυό ώρες μου λέει. Έχεις μόνο ναι και όχι. Τίποτα άλλο. Μου γυρνάει τον κώλο της που 'χει γίνει ένα με το στενό τζιν, τον κουνάει και φεύγει. Τον κουνάει καλά. Μένω με τα ναι και τα όχι. Στην τρίτη ερώτηση θέλω να απαντήσω ίσως. Δεν έχει. Στη δέκατη η μόνη ειλικρινής απάντηση θα ήταν δε θυμάμαι. Βάζω όχι. Τα ρούχα μου είναι τα ίδια με τα χτεσινά. Οι μύξες μου τρέχουν απ'το πρωί. Στάζουν στο χαρτί. Είμαι μια αηδία. Βήχω, φτύνω, έχω γεμίσει την αίθουσα συνεδριάσεων μικρόβια και τσαλακωμένα χαρτομάντιλα μίστερ γκράντ. Ναι. Ναι. Όχι. Ναιαιαιαι. Απαντάω απ'έξω μου. Συμπληρώνω τα κουτάκια και κάνω γκριμάτσες, μιλάω μόνη μου. Ευτυχώς δεν υπάρχει ερώτηση αν τα λες με τον εαυτό σου πότε πότε ενώ συμπληρώνεις ερωτηματολόγια. Πεντακόσιες ερωτήσεις και κάτι ψιλά. Το'κανα. Μ'άρεσε. Μ'αρέσουνε αυτά. Τα γκάλοπ ας πούμε και οι αιτήσεις. Ονοματεπώνυμο, οδός και αριθμός, τι θα ψηφίσετε και πόσο σας αρέσει η κομπόστα απ'το 1 ως το πέντε. Βγήκα κουρκουτιασμένη, άσχημη, πρησμένη κι εκείνη με περίμενε. Γύρισε το -παραδόξως έξυπνο- κεφάλι της με χάρη και με κοίταξε. Με τη γνωστή τούφα να αγκαλιάζει τώρα το αριστερό της ρουθούνι και λίγες τρίχες από αυτήν να την κρατάνε κολλημένη στο γραμμένο της στόμα. Θεϊκό συμβάν. Καθόλου σύμπτωση. Σίγουρα ξέρει αριβώς πώς να το κάνει. Με συμπαθεί. Κι εγώ. Χαμογελάω και την αφήνω. Ποτέ για πάντα. Το λεωφορείο πάει να μου την κάνει. Κάνω ένα σάλτο στη βροχή. Εντυπωσιακό. Φωνάζω στον οδηγό. Με ξέρει. Πού'σαι ρε κορίτσι, λέει, μας ξέχασες με το όχημα. Μου δίνει εισιτήριο. Θεέ μου αγαπώ την επαρχία. Κάθομαι δίπλα του μπροστά. Πατάει κόρνα. Άκου μου λέει, την άλλαξα. Χτύπημα στην πλάτη να του δείξω πως έκανε καλή επιλογή. Στάση στο κααμεα. Βλέπω την Έλενα. Τρέχει σαν τρελή. Τρέχει χαρούμενη. Τρέχει σαν Έλενα. Μου λείπει. Της είχα φτιάξει την ώρα στο κινητό κι εκείνη μου'χε κρατήσει την άλλη άκρη της κορδέλας. Ένας χρόνος πριν. Τι κάνετε εδώ μ'είχε ρωτήσει με το αθώο ύφος της, την αργή της φωνή, το αργό υπέροχο μυαλό της. Θα μετρήσουμε το σπίτι σας κι ύστερα θα το ζωγραφίσουμε της είχα πει κι ενθουσιάστηκε. Με πήρε απ'το χέρι, μου'δειξε το εργαστήριο κεραμικής και με αγκάλιασε με αφύσικη δύναμη. Έκλαψε άμα της είπα μια μέρα πως τελειώσαμε τη δουλειά. Της υποσχέθηκα να ξανάρθω. Δεν. Και τώρα ψήνει πηλούς, τρέχει χαρούμενη και μ'έχει ξεχάσει. Τι κορίτσι. Δεν κατέβηκα εκεί. Ήθελα. Αλλά. Ο οδηγός μού λέει φτάσαμε. Εδώ στάσεις είναι τα σπίτια των επιβατών. Κατεβαίνω. Άλλο κορίτσι στο δρόμο. Χαμογελάει πονηρά και με βρίζει αγαπησιάρικα. Σε πήρα κολούρι, της λέω. Κι εγώ, λέει. Τέσσερα κουλούρια, εγώ, αυτή, βρεγμένες δεκαοχτούρες, σπασμένη λεοπάρ ομπρέλα, κούκλος μανάβης χαιρετά, μας δίνει από ένα μήλο. Πλυμένα τα'χω, λέει. Τα σάλια τρέχουν πάνω στα μήλα μας. Τα μήλα του. Αχ κόλαση. Προσπερνάω. Εκείνη μένει να φάει τα υπόλοιπα λαχανικά. Μπαίνω στο βίντεοκλάμπ. Το αφεντικό καταριέται την καινούρια και μου ζητάει να γυρίσω πίσω. Του κάνω σουτ και ανεβαίνω στο πατάρι. Οι βιντεοκασσέτες μου. Σκόνη. Και κάνα ποντίκι. Σίγουρα. Παίρνω για άλλη μιά φορά την 1026 και την κάνω. Δίνω φιλί στον άντρα που ψάχνει στο ράφι των μόντι πάηθονς, σηκώνω το χέρι στον κωφάλαλο που με χαιρετάει ανάμεσα στις τσόντες. Κραταέι ήδη τρεις στο χέρι και ψάχνει ποια θα είναι η μία δώρο. Κλείνω το μάτι στο αφεντικό και του λέω όχι τώρα. Σπίτι. Η βιντεοκασσέτα χώνεται βαθιά στο μηχάνημα και γουργουρίζει. Τη γυρνάω πίσω. Ξαπλώνω στο χαλί και το λιοντάρι βρυχάται στην οθόνη. Έξω βρέχει. Μέσα όχι. Ο σκύλος ζαβλακώνεται μπροστά στο αερόθερμο. Κι είναι μια μέρα. Από αυτές.

υποτροφία εκμάθησης γκάιντας

2010-10-05T22:40:00.009+03:00

Δε μιλάω. Δεν υπάρχει άνθρωπος. Δε βγαίνει κι η φωνή. Έτσι γίνεται άμα κολλάς. Αρρώστιες. Και συνήθειες. Συνεχίζει ο ύπνος. Εσύ έρχεσαι φεύγεις. Φεύγεις πιο πολύ απ'όσο έρχεσαι. Έφτιαξα ένα σπίτι μπας και μείνεις. Από σκόνη και μωσαϊκό. Έχει μια πόρτα κι ένα παράθυρο. Δυό στρώματα κι ενα κάρο γραφεία να με πονάει η μέση όταν βαριέσαι το αφρολέξ. Απ'έξω βλέπεις την αμερικάνικη αγορά να σου πουλαέι ό,τι σκατά θες. Βαρδάρης. Πάνω απ'τα φρουτάκια. Απέναντι απ'το καλύτερο μπουρδέλο. Δε βρήκαμε μπανιέρα να ξεπλυθούμε απ'το καυσαέριο, το υγραέριο και τα τρένα που μου πασάλειψες και μένα. Έτσι ταιριάξαμε στο μέρος. Τρεις μέρες υπαρκτής βρωμιάς και υπέροχων φυσικών αρωμάτων. Κι ύστερα οι πεντακάθαροι χρυσαυγίτες φοβερίζουν το παράθυρό μας, τα παράθυρα ολονών, φωνάζουνε, λένε έξω οι ξένοι από την υπέροχή μας χώρα και τους βλέπω, είναι κανονικοί. Τα πρόσωπά τους τα περίμενα αλλιώς, κάπως να ξεχωρίζουν σαν τους ξένους. Έτσι είναι μου λες και με καθίζεις. Μου κλειδώνεις τις μπαρέτες, ξύνεις το σουέντ. Πάμε για μάθημα, μαθαίνουμε, ξαναμαθαίνουμε, σνιφάρουμε χιουμέιντα, μυρίζουμε σαν άλλοι, σαν ξένοι. Κι είμαστε. Οι δυό μας. Μεταξύ μας. Εγώ με'σένα,εσύ με τις υπόλοιπες. Με σηκώνεις, ξανά, α τώρα είναι γρήγορο ας καθίσουμε, πάρε μιαν ανάσα, σήκω πάλι, μπες στον κύκλο, μην αφήνεις τον κύκλο, μην προσπερνάς, μείνε στον κύκλο, αγκαπάμε το γκύκλο. Σκατά. Κανείς δεν αγαπάει τον κύκλο. Θέλουμε την ελευθερία μας άνθρωπε. Πάμε καλύτερα να φάω τα πόδια μου στην Τσιμισκή, πριν τα φας εσύ. Μα τώρα μαλώνουμε για τα σλάιντς της βλακόφατσας. Τι ωραίος άντρας λέει η άλλη, τι καταπληκτικές φωτογραφίες λες εσύ. Σκατά να φάτε. Πάμε στο επόμενο δωμάτιο, ψηφιακό και δεν το θες. Έξι επί έξι στον πάνω όροφο κι έχεις κολλήσει, τρέχω ξοπίσω σου ν'αρχίσουμε καβγά. Τον στήνουμε στη μέση των ασπρόμαυρων, είσαι προκατειλημμένος σου λέω μαζί με άλλα τέτοια σοβαρά, έτσι μου απαντάς κι εσύ. Μας χωρίζει η κοπέλα να μου πει πως πούλησα. Να και τα λεφτά. Τι. Πούλησα λέει. Φωτογραφία. Δική μου. Ψηφιακή. Σε κοιτάω. Καλές είναι κι αυτές, διαβάζω στα μούτρα σου. Και το γιορτάζουμε. Πίσω στον κύκλο. Χορεύουμε στον κύκλο. Γιορτάζουμε στον κύκλο. Αγαπάμε τον κύκλο. Κι όλα τα σχέδια. Το πεντάγωνο κλειδί της Οδυσσέως, το κυλινδρικό σου φλάουτο, το τιπουτάφ, το τραπέζιο σχήμα της σοφίτας, τους ρόμβους της πίτας της ρίτας. Την τρίγωνή μου μύτη, τα ορθογώνια δόντια σου. Και προσθέτεις απ'το τηλεφωνο το τετράγωνο μυαλό. Το δικό μου. Τηλεφωνάς. Και το υψώνεις στο τετράγωνο άμα λάχει. Έφυγες και τηλεφωνάς. Μου εξηγείς κι από μακριά τι τρομερά όργανα δεν μπορούν να μου διαδάξουν στο ωδείο. Ξεφυσάω, κι αρχίζω να κάνω ζάπινγκ με το δώρο. Πατάω τα κουμπάκια και πρώτη φορά με υπακούν. Παίζω. Αλλάζω κανάλια ενώ κατουράω, μέσα απ'τον τοίχο, απ'το μπαλκόνι, με τo πόδι, αχ το καινούριο μου τηλεκοντρόλ. Τακτοποιώ τα βιβλία, τα νέα μαζί με τα παλιά, όλα μαζί, να ταιριάζουν, ψηλά, κοντά, ακουμπιούνται, μυρίζουν, τα 15 του μπουκόβσκι στη μέση, μπόρις βιαν στα δεξιά, χάινριχ μπελ αριστερά, φυσάω απ'την τρομπέτα του παυλή, δε βγάζω ήχο, σκόνη μόνο, χόρτο και κεζάπ. Μαζεύω λεφτά να φτιάξω το πικάπ. Μαζεύω λεφτά να φτιάξω τη ζενίτ. Μαζεύω λεφτά γιατί μ'αρέσουν. Κι ανθρώπους. Να'χω. Να μιλάω όταν μπορώ.

εξηκοστός πρώτος ύπνος

2010-09-30T02:59:00.004+03:00

Τη βλέπω. Είναι καλά. Είναι νεκρή. Αλλά καλά. Έτσι δείχνει. Άκαμπτη. Τελείως νεκρή. Καμιά φορά είναι και ζωντανή αλλά πρόκειται να πεθάνει. Να ξαναπεθάνει. Άμα είναι νεκρή, τη βλέπω γιατί την έχουμε ξεθάψει. Για ηλίθιο λόγο. Οι παράλογοι λόγοι των ονείρων. Τη βγάζουμε, είναι με τη γνωστή πυζάμα -δε θα'πρεπε. Κάθεται σ'ένα μέρος. Κάποιος την έχει καθίσει. Ατσαλα, πρόχειρα, δεν κάθεται ακριβώς, στηρίζεται ας πούμε καθιστή όπως ακουμπάμε στον τοίχο τη σφουγγαρίστρα που ίσως γλιστρήσει και πέσει στο πάτωμα. Ένα βράδυ -μέρα στον ύπνο- μύριζε. Άσχημα. Ένα άλλο, κάτι πήγε να γίνει. Ανάσταση, κάτι τέτοιο. Σαν λάθος. Λάθος θάνατος. Και χτες ήταν οι τελευταίες ώρες ζωής. Αλλά ζωής κανονικής. Τραγουδούσε, έκλαιγα και την ηχογραφούσα. Μιλούσε, εγώ έκλαιγα . Ξάπλωνε με τον άντρα της, έκλαιγα, ξάπλωνα κι εγώ. Κάθε βράδυ αυτό. Με φώτα. Τρία συνήθως. Μες στα μάτια μου. Και αργά. Να νυστάζω μέχρι θανάτου. Θάνατος. Είχα δει πώς πεθαίνουνε τα καναρίνια. Ένα πουλί κίτρινο. Το πουλί έπεσε από ψηλά, παράξενοι ήχοι, όχι άσχημοι, απεβίωσε. Κι έτσι ακριβώς δεν πέθανε αυτή. Έτσι δεν έπεσε. Έτσι όμορφα δεν άκουσα τίποτα. Έτσι δεν πεθαίνει κανείς άνθρωπος. Σαν το πουλί. Ή δεν ξέρω. Δεν έμαθα κανείς να πέθανε έτσι. Σίγουρα δεν είδα εκείνη. Και δε χωράει μέσα αυτό. Σε 'μένα. Ζώο δεν ήταν. Ψάρι όχι. Ήταν άτομο. Άνθρωπος. Απάνθρωπος ανθρώπινος θάνατος. Κι άνθρωποι γύρω παρείσακτοι. Παρείσακτη κι εγώ, ακριβώς μπροστά, εμπόδιο ζωντανό, έμβιο, με αίμα γρήγορο που περνάει από παντού. Να κάνω τίποτα, να μου λένε να κάνω τίποτα, να βγω καλύτερα, να φύγω, να μη γυρνάω πίσω κανέναν που πρέπει να μη γυρίσει τωρα -λες και μπορώ- και μάλλον ποτέ παρα μόνο κατά τον ύπνο, στα όνειρα, τα βρωμερά μου, πεθαμένα όνειρα.

Αδρανή Πρανή

2010-09-21T10:48:00.022+03:00

Έκανα πλάνα. Σχέδια. Πρότζεκτ. Τασκς. Μεγαλεπίβολα δεν ήταν. Απλά πραματάκια. Σε ποιο πλευρό θα κοιμόμαστε, με τι ρυθμό θα τρέχουμε. Δίαλογκ στο μόνολογκ φανταζόμουνα πως θα κάναμε τα βράδια. Ρουέδα ντε κασίνο, βολέο, σαντουιτσίτο δυό φορές την εβδομάδα. Εργατικό απ'το χρυσό και μούχλα στις χαρτοπετσέτες. Εφημερίδα εσύ, το ένθετο εγώ. Θα καθάριζες κανένα αχλάδι κόντρα, θ'αγόραζες το αιωνόβιο ψωμί, θα σε βαριόμουν, θα με βαριόσουνα. Θα ήταν η αλήθεια.
Μ'έφερες εδώ τώρα να μου δείξεις το νέο πλάνο. Απο'δω κυρία μου τα βουνά. Παρασκευή με Κυριακή, λες, θ'ανάβουμε τα δυό σου τζάκια. Ύπνο, φαϊ, βούλα, βιβλία και σκυλιά. Στο γκάζι τη χύτρα, ξύλα στο θερμοσίφωνα κι όλα κομπλέ. Και ρεύμα αχρείαστο θα 'χουμε άμα σου ζωγραφίσω καθαρά το σπίτι. Χωρίς ραπιδογράφους. Με πινέλα απ'την πόλη. Θα τραβήξω γραμμές πάνω σε λέξεις άσχημες όπως ακουαρέλες. Πρώτα θα φτιάξω το πρόσωπο κι ύστερα τα της οικείας. Κι αν κρυώνω ρώτησα. Απάντησες κάτι για φλις κι έβγαλες απ'τα πλευρά σου ένα τσίγγινο μπουκάλι. Όλα τα έλυσες. Συμφωνώ κι εγώ τις πιο πολλές φορές. Θα σε βάζω -λέω εγώ τώρα- να φυσάς απ'το πνευστό άμα τελειώσει το κόκκινο ραδιόφωνο. Κι άμα μου λείπουν οι Πέμπτες θα ντύνομαι χοντρά να κάνουμε καμιά αιώρηση στα ξύλα της βεράντας.
Σε περιμένω να γυρνάς απ'τα μικρότερα παιδιά να δοκιμάσουμε. Έχω μπατζίνα στο χέρι. Σοφίτα στην πλάτη. Τρία παράθυρα ουρανού. Βγάζω το κεφάλι. Είμαι κεραμίδι σουηδικό. Είμαι δεκαοχτούρα. Είμαι κεφάλι σε παράθυρο. Αεροπλάνα κοιμούνται στο κρεβάτι. Ξυπνάνε, με ξυπνάν, ξυπνάω πριν φύγεις. Σηκώνω τα χέρια. Όχι εγώ. Αυτόματισμός, κάπως, κάτι από μόνα τους. Αυτόματα. Φτάνω το ταβάνι. Σπάω τρία νύχια. Παίρνεις φόρα, Μπαίνεις. Άργησες. Φεύγεις. Μη φύγεις. Φεύγεις. Κάνω βόλτες σε σχήμα πι. Κατουράω, βάζω σιντί. Χορεύω στα μασίφ. Σκέφτομαι τα χεράκια σου που τα περάσανε ένα-ένα. Βολτες στη βιβλιοθήκη σου. Θέλω ζωή να τη διαβάσω. Τηλέφωνα. Θυροτηλέφωνα. Κινητά τηλέφωνα. Υποκάμισα, πυζάμαι Εξαντρίκ. Ελληνικά κασμήρια Έσπερος, ηγγυημένα υφ'όλας τας απόψεις. Ασφαλιστική εταιρία πυρός "Η Μαγχαϊμ" ιδρυθείσα τω 1879. Κρρρνκ. Πόρτα. Εσύ. Φολκσβάγκεν. Φιτζέραλντ. Φουρφουρής. Ο κύριος. Και η Κλοκλό. Η κυρία. Και το ψαριλέξ. Είμαι παιδί. Είμαι δικός σου. Είμαι γυναίκα. Ανιάρης έκτακτος και ανιαρός. Βουνίσιος. Πέτρινος. Του Πέτρου και της πέτρας. Ύψος 451 μέτρα και 75 εκατοστά. Κεφάλι ωοειδές. Μάτια καστανά. Άνθρωπος κανονικός. Καταγωγή Τρίκαλα και Τρίκαλα. Τώρα Νέα Ρόδα, Νέοι Πόροι, Νέα Λάρισα, Παλιός Παντελεήμων. Αλκαζάρ. Αλκατράζ. Πονάει ο κώλος μου από το σούπερ-υπερ ελαφρύ αλουμινένιο αλκααλικό αλεξίσφαιρο μαύρο ματ σκελετό του μπιάνκι. Εσύ σέλα, εγώ τιμόνι. Χωράμε σε δυό ρόδες. Φούιτ. Τέσσερις τώρα. Εθνική οδός. Παρακάμπτουμε διόδια. Κωλοδαχτυλο απ'τον παράδρομο στα 2 και 90. Στο κάστρο αριστερά. Δυό μάφιν πάνω στη γέφυρα. Χαιρετάμε τους οδηγούς, τα παόκια στα πούλμαν. Μουνάρα μου, φωνάζουν. Γελάς. Μάφιν στα δόντια σου. Μάφιν στη γλώσσα σου. Μάφιν στη γέφυρα. Στην εθνική. Γελάω. Οι νταλίκες κορνάρουν. Γυναίκες άντρες χαιρετάν. Εμάς. Εμείς είμαστε. Αυτοί είναι. Χαρούμενοι. Κι είμαι ψηλή, ψηλότερη, πολύ ψηλή. Όσο ανεβαινεις. Φτάσαμε. Το βλέπω. Είναι ίδιο. Είναι ψεύτικο. Έχεις το κλειδί. Μυρωδιά παλιού. Είμαστε εκεί. Όλο. Με θες εκεί. Σε θέλω τόσο. Κυριακή. Δεν πρόλαβα να

Παρασκευή. Ψηλή. Ψηλότερη. Τόσο πολύ ψηλή.

du machst mich fertig

2010-09-07T02:13:00.012+03:00

Θα'σαι εδώ λοιπόν. Εκτός κι αν πας στη Ρόδο. Θα'σαι εδώ κοντά, μπορεί να κάνουμε διάφορα για λίγο καιρό. Θα διαβάζουμε κυρίως. Ναι. Σ'ένα από τα σπίτια, το πιο ζεστό. Τα πόδια σου να ανπαύονται κάτω από καμιά κουβέρτα. Να τη μοιράζεσαι και πότε. Μισή μισή. Καμιά πενηνταριά σελίδες θα στηρίζουν τα κέρατα κι εγώ θα σου τάζω ανταλλάγματα να μου τα δώσεις. Ξεχνάω πώς ήτανε το καλοκαίρι. Έτσι παθαίνω άμα φυσήξει κρύο. Τώρα η ζέστη είναι πολύ παλιά. Ήτανε στο πρώτο καταφύγιο, στο δρόμο για να φτάσουμε εκεί, στα χέρια μου που αγκύλωσαν στα 2100, σε βράδια που 'κανες μόνολογκ και μας ανέβαινε το φαϊ από τα γέλια. Άμα φοράω το βραχιόλι θυμάμαι και τους τρεις γιους. Τους δυό πορτοκαλί κυρίως. Αθώα αυτά. Και τα πονηρά στην αυλή που βάζαμε ξύλα να ζεστάνουν το νερό. Ζεστάθηκε το νερό, κρύωσε μετά. Κι εσύ επέμενες να σταματάς για να ακούσεις. Μεταφράσεις απ'το στόμα σου για το τι λένε οι γερμανοί που δεν προλάβαν να μας δουν. Όλο Γερμαναράδες στο χωριό. Όλους τους έπιασες κουβέντα. Βι γκετς και ναχ μπερλίν και γω κάιν ντόιτς ή άντε άιν μπίσχεν. Έλα που καύλωνα όσο τα μιλούσες, τι ωραία που τα μιλάς. Τα αθώα λοιπόν. Πολλά τέτοια. Στην αιώρα κυρίως. Ρομαντικά πράματα. Κάτω από κισσούς. Μπορεί να μη φυσούσε πουθενά. Στη βεράντα σου φυσούσε. Α. Πριν απ'ολα αυτά.
Ήτανε πρώτα στο χωριό με τα χωρίς φυτά. Τρώγαμε σάντουιτς. Εγώ με σουβλάκι, εσύ γύρο, εκείνος είχε μόνο μια έγκυο σκύλα στη ζωή κι απ'το στόμα έπινε, μιλούσε, δεν έτρωγε. Ταϊζαμε το τσεπόσκυλό του και μιλούσαμε για κουνγκ φου και φλάουτα, ειδικότητες παράξενων αντρών. Πώς να σε κοίταξα και πώς το'δε και πώς στο καλό έχωσε τη μάπα του στο οπτικό μας πεδίο πετώντας αυτές τις δύο λέξεις με το αμφίβολο ερωτηματικό; "Είσαστε" ήταν η πρώτη κι η άλλη άμα γραφτεί δεν είναι ωραία, δεν τη γράφω, μόνο την αρνήθηκα με δίπλωμα στις μπύρες. Φάγαμε τα υπόλοιπα, πώς άραγε κατέβηκαν, τον ακούσαμε που'χε κι άλλα να μας πει, δώσαμε χέρια με τη σκύλα, φύγαμε. Δε μ'άρεσε ποτέ το μέρος να σου πω. Αλλά τότε ήταν καλό. Ωραία ήταν. Κι ύστερα το επόμενο που μπορώ να θυμηθώ είναι το χεράκι σου να με κουνάει στην αιώρα. Την αιώρα που 'λεγα πριν, δεν υπάρχει άλλη. Στη ζωή μου τη δικιά μου δεν υπάρχει. Καλύτερη σίγουρα όχι. Αιωρούμαι εγώ και βραδιάζει, απ'το μυαλό σου βγαίνει φως για να διαβάζεις το βιβλίο. Ένα απ'όλα. Τρεις σελίδες και για μένα φωναχτά πριν κοιμηθώ μέσα στις πέτρες, κάτω απ'τα ξύλα, δίπλα στη φωτογραφία του λήσταρχου Καντάρα. Στη βεράντα πάλι απ'το πρωί, κάτι μου ψήνεις, πλευρώτους τι νόστιμη λέξη, δίνουμε πιάτα και σ'όσους πήραν μυρωδιά, στο ραδιόφωνο παλάμης λένε τα νέα, δεν είναι δικά μας, εδώ το μόνο άγχος μην και τα πόδια κανενός φτερανθρώπου μας ξύσουν τη σκεπή. Η θάλασσα. Καλή κι αυτή. Οι βάθρες. Καλύτερες. Όχι καλύτερες. Είναι άλλο πράμα. Ανεβαίνεις, ανεβαίνεις πολύ, ώρες, ιδρώνεις, μυρίζω την υγρασία σου όσο σ'έχω μπροστά. Και φτάνω, φτάνεις. Ξέρεις ότι έφτασες άμα δεις κάτι σαν παράδεισο. Βουτάς και πίνεις. Πονάς, σε πονάει το άτιμο, παγάκι είναι αλλά το θες. Βούτηξα κι εγώ, έχω αποδείξεις. Μα πιο πολύ μου μπήκανε και δε μου βγαίνουν τα πριόνια. Όλη μέρα ανηφόρα κατήφόρα και λίγο πριν βραδιάσει φτάνουμε, καθόμαστε, κοιτάμε στις φωτογραφίες την κορυφή που δεν πατήσαμε, μας ρωτάει κι ένα παιδί με ορειβατικά τι θα θέλαμε. Τι να θέλουμε; Ένα πιάτο. Ζεστό. Το μοιραστήκαμε. Ψωμί και φασολάδα. Τίποτ' άλλο. Αυτά κι εσένα. Τι άλλο. Στο σπίτι πάλι. Δεν είναι σπίτι ρε αυτό. Κάτι άλλο θα είναι. Ποιος το'βαλε εκεί να είναι; Ποιος έστησε τις τόσες πέτρες, ποιος έμπηξε τα ξύλα, πώς στο καλό γίνεται τωρα πια να 'ναι ολοδικό σου; Τα βράδια με ανέβαζες στη σοφίτα. Κι άμα κατουριόμουνα κατέβαινα στα σκοτάδια με τον κώλο. Ένα βράδυ ήταν που. Στηρίζω λοιπόν τα πόδια μου στο ταβανι να μην κουνιόμαστε και μας ακούσουν οι φίλοι σου. Κουνηθήκαμε. Εγώ κουνήθηκα σίγουρα. Κι οι φωνητικές μου χορδές κουνήθηκαν. Μας άκουσαν, πάντα μας ακούν, φίλοι ξεφίλοι, ξένοι, εργαζόμενοι. Μας ακούν κι όταν βάζουμε το σκληρό σου να γυρνάει στο αμάξι του λαού. Ρουφάει από την μπαταρία του και μας κάνει καρεκλάδες. Ξεδίναμε όταν δεν είχαμε ρεύμα πουθενά αλλού. Γυρίσαμε στον πολιτσιμό, ξεδίνουμε αλλιώς. Θα γίνουμε λιντιχόπερς μωρέ. Ακροβατικά θα κάνουμε και παραλίγο φέτος να σαλπάρεις. Θα σαλπάρεις, με πανιά και ιστορίες. Άλλή ώρα. Θα 'χεις κάνα ιστιοφόρο μ'όνομα τρομερό, δεν μπορώ να το φανταστώ, θα'χει ξύλο το πλοιάριο, θα'ναι σπάνιο, θα λες πάμε μια βόλτα κι αντί για πόδια, θα'χεις μια καρίνα να. Θα γίνει.
Το Σαββατιανό με τα θειώδη τέλειωσε. Κι είναι Τρίτη, δεν ταιριάζει. Αύριο δε θα μοιράζομαι μέρος με κανέναν. Γυρίζω πίσω. Πίσω πολύ. Σε προσκαλώ στο σπίτι μου να βρεις δικό σου σπίτι κι άργησέ το κάπως. Κάνε τον δύσκολο, δες τίποτα τρώγλες, άθλιες νοικοκυρές, φωταγωγούς και διαμερίσματα σαν το δικό μου πριν να βρεις το καλό. Έτσι. Να δω αν θέλω. Μη γίνει και σε θέλω λέω κανονικά σ'αυτήν την από αύριο αλήθεια.

εγώ αυτό μόνος μου και κανείς

2010-09-01T04:51:00.005+03:00

Μακάρι να ζωγράφιζα. Να κουνούσα τα χέρια πάνω στα χαρτιά και να 'βγαινε κάτι. Να χάιδευα εγώ στο στήθος μπλε ας πούμε, στο στόμα κόκκινο να'βαζα μόνο στη μέση. Ή να πέταγα με ένα παραπέντε, να'ξυνα τις στέγες, να πέταγα με κάτι γενικώς. Να'ξερα πως είμαι κι όμορφος, να λέω από κανένα τραγουδάκι, να παίζω καλά τη μουσική, ντρίγκι ντρίγκι να βαράω κάτι. Να'χα ένα δυό θάρρη. Και σταθερότητα ψυχής και σθένος σώματος και χαμόγελο φυσικότατο εκ γενετής με κενό στα δόντια, αληθινό μόνιμο γέλιο, εμπλουτισμένο με ευτυχία και τα συναφή. Να λέω ναι, ναι αγάπη μου, ναι, και βέβαια, εξυπακούεται, μα ναι. Να'χα εσώρουχα απ'τα καλά, πατούσες και μούρη καθαρή και κούτελο που λένε. Να πηγαίνω βόλτες στην Αγγλία όταν με παρακαλούν ή στην κόρη μου που'γινε εννιά. Να'λεγα έξυπνα και να'μουνα κοινωνικός, ωραίος τύπος, κουλ και υγιής, να επιθυμούσα να θελήσω κάτι να ακουλουθήσω, κάποιον. Να'ξερα τι καλό θα κάνω αύριο. Να το'ξερα πως κι οι εκπλήξεις μου δε θ'αποτύχουν, τα δώρα μου δε θ'αποτύχουν, τα βιβλία μου θα ενθουσιάσουν, όλοι οι κόσμοι πως θα με θαυμάζουν, θα 'μαι εγώ. Να'μουν εξτρίμ εγώ, να σκαρφάλωνα τα χιλιόμετρα καθέτως, να 'μουν αυτό που έγινα δεν έγινα για τόσο λίγο κι ήμουν δεν ήμουνα εγώ. Να'θελα το ρεύμα να κοπεί για πάντα, το θέλω μα θα καταραστώ, να'μουνα άνθρωπος ταιριαστός στον άθνωρπο.

Π και Γ στραβοκολλημένα

2010-08-16T00:41:00.013+03:00

Έχει δεκαπέντε μέρες. Κι άλλες τόσες που ένα πράμα παλεύει ανάμεσα στα πνευμόνια μου. Είχα συνηθίσει στο χωριό. Τα βράδια πρόσεχα τη γιαγιά διαβάζοντας πετροβιβλία και πριν ξημερώσει με αντικαθιστούσαν οι γυναίκες. Μπήκε ο Αύγουστος, αποφάσισαν χέρια και πόδια να παγώσουν από το πρώτο του πρωί. Βήχει, τη σηκώνω, τη σηκώνουμε, ανοίγει τα τρομερά της μάτια, κοιτάζει το χάος που αφήνει και την αφήνω να το δει από μέσα μου, δε βλέπει, σίγουρα κάτι βλέπει μα τίποτα πίσω μου, μπροστά μου, γύρω. Τη ρωτάω τι θέλεις, θέλει να ζήσει. Δεν το λέει αυτή τη φορά, μόνο κοιτάει. Κι αυτά τα κίτρινα τα μάτια δε θα τα ξεχάσω ποτέ, βρήκανε χώρο στο κεφάλι μου, τα κενά της μάτια, δε λέγαν τίποτα, μόνο ήταν κενά. Πισωπατώ, βγαίνω έξω, δε θυμάμαι, κάθισα σε μια βρύση, ξυπόλυτη στα καυτά χαλίκια, είχα τόση φωνή, τρόμαζα τον κόσμο, τους γείτονες που ύστερα όλοι περάσανε να τη δουν, να κλάψουν. Ήταν όμορφη. Έτσι όπως ήθελε με το γαλάζιο φόρεμα το καλό και μια καρφίτσα, την αγαπημένη της που όλο τη στολιζόταν. Είχε καλύτερο χρώμα από πριν, περίμενα να πάρει ανάσα, έφταιγαν και τα λουλούδια ένιωθα κι οι τόσοι άνθρωποι. Κάντε χώρο ήθελα να φωνάξω, κάτι δεν πάει καλά άμα η κοιλιά δεν ανεβοκατεβαίνει ζόρικα κι ύστερα θυμόμουν πως όλα είναι σωστά, έτσι είναι τα πράγματα. Τραγουδούσαν οι γριές, οι θειές. Η Μούτη είχε παραγγείλει από παλιά να της πούνε Καζαντζίδη. Της τα'πανε, κι άλλα πολλά. Χαιρετηθήκαμε ώρες μετά, κρατούσα ένα νερό, της το'δωσα αφου άλλη λέξη από "νεράκι" δεν είχα ακούσει μέσα στα δόντια της για μέρες. Νόμιζα εκεί τελειώνει. Εκεί τα παραδέχεσαι όλα. Εκεί δέχεσαι τις θέσεις, τη σειρά. Μα οι μήνες αυτοί κάθονται πάνω στο στέρνο μου, φουσκώνουν το βράδυ και μου ζητάνε σαν τη γιαγιά καρπούζι. Τους ταϊζω, μ' αφήνουνε για λίγο να κοιμηθώ κι έτσι με πηγαίνει. Οι μυρωδιές είναι όλες ίδιες. Το μέταλλο από το στόμα της μπορώ να το βρω παντού, ο ιδρώτας μέσα στα μαλλιά της είναι τώρα στα νύχια μου, το απορρυπαντικό της αρωματίζει όλα μου τα ρούχα, όλα είναι εδώ, δεν τα ψάχνω, με χτυπάνε ξαφνικά, μου μπαίνουνε μέσα στη μύτη και το νεράκι βγαίνει από το στόμα μου ίδιο, ίδια είναι η φωνή μου γαμώτο μου άμα το πω, δε θέλω να ξαναπω 'νερό' δε θέλω να ξαναπιώ νερό. Κι άμα πω να κλείσω τα μάτια μου, ανοίγουνε τ'άλλα που ζούνε μέσα μου, που θα 'πρεπε να ζούνε μόνο μέσα σου, να ζεις και να'ρθω να μου πεις πώς να το γλεντήσω.

παλιά, σχεδόν χτεσινά

2010-07-17T22:51:00.004+03:00

16.7.10
03:26

Είμαι στο πέρα σπίτι. Φαντάζομαι πως το άλλο είναι το δώθε αλλά ποτέ δεν άκουσα κανέναν να το αναφέρει. Μασουλάω φρυγανιές, στ'αριστερά μου έχω το βαρύ παράθυρο απ'το οποίο πηδάω κάθε πρωί για να βγω στον μπαχτσέ κι από 'κει στο δώθε σπίτι που είπαμε. Σιχαίνομαι το κρύο του ερκοντίσιον αλλά είναι το μόνο που γουργουρίζει εδώ μέσα κι η φασαρία αυτή με ανακουφίζει. Καλά και τα τζιτζίκια κι οι γκιώνηδες κι οι κουκουβάγιες καλές αλλά τα βράδια αγριεύομαι.
Άρχισε να μου κάθεται ακόμα και το ξερόψωμο, πρέπει να σηκωθώ να το ρευτώ. Έχει δυό βράδια που μου'ρθε να τα πω όλα αλλά δεν έβρισκα στυλό μέσα στα σκοτάδια, έτσι αργά που πάντα το θυμόμουν. Απόψε επέμεινα σε κάτι συρτάρια που μου μύριζαν σα να 'ναι μολυβένια. Βρήκα τελικά κάτι παλιές ξυλομπογιές που'χαν όλες τις μύτες τελειωμένες. Μόνο μια άσπρη και μια πράσινη είχαν από κάτι στην άκρη. Πράσινο κι όσο αντέξει.
Οσο αντέξεις κι εσύ, είπανε μαζί με άλλες παραλογικές κουβέντες. Αλλάζεις χρώμα με τις ώρες, λες λάθη απ'τα τσιρότα, δε γελάς. Κάνουμε τους χαζούς, ξεκινάει η μάνα το ψέμα, το συνεχίζω εγώ. Σ'έξυσα -σ'έγδαρα νόμιζα έτσι που μου ζητούσες δυνατά- κι η πλατούλα σου ακόμα τρώγεται, τα χέρια αδύναμα, τα πόδια σου μισά. Άλλοτε σέρνεις πρώτη το χορό με την πυζάμα να δείξεις στα κορίτσια σου πώς να κρατάν περήφανα το χέρι. Άλλες φορές κιοτέυεις. Γαλάζιο φόρεμα, λες, θες και παπαουτσάκια άσπρα να σε πλύνουμε να 'σαι σαν τη Βουγιούκλω. Χαζογελάμε μπροστά, πίσω περιμένουμε.
Είμαι μια βδομάδα εδώ. Απλώνω ρούχα, μαζεύω τα στεγνά, κόβω καρδιά απ'το καρπούζι να δροσίζεσαι, κουτσομπολεύω με τις θειές, τους φτιάχνω καφεδάκια, καμαρώνουν και με δίνουν ευχές. Μιλώ τώρα χωριάτικα, δεν ακούς άλλη γλώσσα εδώ. Συνήθισαν όλοι να'χω κρεμασμένο απ'το λαιμό και το μηχάνημα κι ούτε γυρνάνε πια άμα τις σκοπεύσω. Κυνηγάω και τις μύγες μη σε ξυπνήσουν οι ρουφιάνες μα δε μου βαστάει να τις πετύχω, ρίχνω το φταίξιμο στις τρύπες της μυγοσκοτώστρας. Κι έτσι πάλι που'σαι τις τσακώνεις με τις παλάμες στον αέρα, τρέχω ύστερα να καθαρίσω τα χεράκια σου απ'τα φονικά. Πάτησα κι εγώ μια κουκουβάγια τις προάλλες, δεν τ'άντεξα, έστριψα μες στα καλαμπόκια να την κλάψω. Γουρλωσε τις ματάρες της πριν το κακό κι ύστερα ακόμα θυμάμαι τον ήχο, θέλω να τον ξεχάσω. Ας τον ξεχάσω.
Μετά τον Κλοκωτό η Μπάγια, που'χει μέσα τ'όνομά σου. Άλλο χαλίκι δεν έμεινε στο έρμο το βουνό της από τις εκρήξεις. Δώσ'του τα λατομεία, να και τα ραγίσματα κόντρα στα δοκάρια. Χρόνια έχω να πεταχτώ -από παιδί- κι η τρομάρα αυτή μου λείπει. Κάτω απ'τη μεγαλύτερη ρωγμή του δωματίου κρέμονται τα φορέματά μου. Το'να παρδαλλό, τ'άλλο άσπρο. Μου'ρχεται αύριο να τα φορέσω το'να πάνω στ'άλλο να τα χαρώ αν με πας στα αιωρούμενα μετέωρα του Μπελ. Και σε φαντάζομαι σκυφτό να μου διαβάζεις δεκασέλιδα από γερμαναράδες να μου κόβεται η ανάσα εκεί πάνω, πρώτα απ'τη φωνή σου κι ύστερα απ'το υψόμετρο. Πώς τα λες έτσι ωραία κι ας πέφτει η γραμμή απ'τα μικρόφωνα, τα μεγάφωνα, πώς τα εξήγησες δε θυμάμαι.
Μου βγήκε το χέρι πάνω στο χαρτί, μακάρι να'ξερε και το αριστερό μου γράμματα. Στο τετράδιο αυτό που μυρίζει σαν τις αλληλογραφίες που'φτιαχνα συλλογή μικρή, είναι γραμμένες ορθογραφίες και λέξεις της καρτέλας. Έχει δυό σκέφτομαι και γράφω, τρία μαζί με το δικό μου. Διάσπαρτες οι πράσινες βρωμιές μου όπου βρω καμιά λευκή -κίτρινη πια- σελίδα. Άντε να τις βάλω μ'αριθμούς, να τα βάλω όλα σε σειρά όπως με πιάνει καμιά φορά το παστρικό μου. Μ'έπιασε και σήμερα, το χάρηκες το σπιτάκι σου να λαμποκοπάει από την πρώτη εγγόνα. Και μου'ταξες πλεξίδα γαλλική, να φυλακίσεις τ'άγρια μαλλιά μου.
Γέμισα το σεντόνι ψίχουλα, τσιμπιέται ο κώλος μου, πώς να συγκεντρωθώ. Απ'τον καθρέφτη φαίνονται μόνο τα γόνατά μου κι από πάνω η μάνα μου νύφη, κούκλα, ζωγραφιά, μοιάζει στα μάτια εμένα. Κλείνουν τα δικά μου, τελειώνει η ξυλομπογιά, σέρνονται καρέκλες στην αυλή, κάποιος θα ξύπνησε στη νύχτα. Είναι δροσιά απόψε, να κοιτάξω αν είμαστε καλά κι ύστερα να κοιμηθώ κι εγώ εδώ στο πέρα τέρας, άδειο, άσπρο, μινιμάλ, με μάυρες λάκες και ιστούς παντού.

16.7.10
12:05
..λέει το ρολόι το διαφημιστικό

Έχω σκοτώσει τρεις μύγες ως τα τώρα. Μία κατάφερα την έσωσα, την έβγαλα έξω απ'τη σίτα, πέταξε. Πριν πέντε λεπτά πέρασε απ'το δρόμο ο παππούς που φτύνει. Κάποια συγγένεια έχουμε, δε θυμάμαι, σόι μου έχω όλο το χωριό. Βρυχάται ο παππούς, στριγγλίζει μετά, φτύνει μια και καλή. Κάθε μέρα τέτοια ώρα. Φαντάζομαι φτύνει και παρακάτω, δεν έχει τίποτα μαζί μας. Είναι κι η Φωφώ εδώ, φτιάχνει γεμιστά κι ιδρώνει σα γουρούνι. Πότε πότε με φωνάζει να τη βοηθήσω. Αφήνω κι εγώ τα χαρτιά και ψάχνω για ντομάτες. Δεν υπήρχαν πουθενά, στον μπαχτσέ άγουρες ή μαδημένες, στο ψυγείο όλες μικρές. Πήρα κι εγώ το μηχανάκι, πήγα στη θειά την Κούλα και μ'έδωσε απ'όλα. Είδα και τον παππού στο δρόμο να σκορπάει ροχάλες στο χωριό. Σίγουρα δεν έχει κάτι μαζί μας. Έβαλα τρεις ντομάτες στο μούλτι, το παραγέμισα, κλάταρε το εργαλείο κι άρχισε να φτύνει τη σάλτσα μου παντού. Μεγάλη σπλατεριά. Ευκολότερες δουλειές να κόψω δυόσμο, κάνα μαϊντανό, να βρέξω το τσιμέντο ή να πλύνω κάνα κουρέλι στην κοπάνα.
Είναι κι αυτό το βρωμοβουνό δίπλα εδώ στα λίγα βήματα και κόβει τον αέρα. Όσο μ'αρέσει και μ'αρεσε να τ'ανεβαίνω, τόσο θα το 'θελα να γίνει ισάδι.
Φέρνει ο κόσμος όλη μέρα γλυκά, σπάτουλα, ποτά και καραμέλες. Έχει γεμίσει ο τόπος, έγινε ο κώλος μου να.
Τέσσερις μύγες. Χρειάστηκε δεύτερη βολή.

13:20

Έφυγαν ολοι. Πήραν τη γιαγιά και φύγαν για το πανεπιστημιακό. Έμεινα εδώ στην κουζίνα της αυλής να κοιτάω τα γεμιστά. Δεν μπορώ ν'αποφασίσω πότε πρέπει να τα κλείσω. Απολαμβάνω την κάψα απ'το φούρνο, σκέφτομαι χαζά. Δίχτυα να κατεβάζουν τους παπάδες στα Μετέωρα σαν ασανσέρ. Τα ονόματα των γριών. Αποστόλινα, Θανάσαινα, Βάινα. Πώς τις λένε αλήθεια άμα δεν πάρουν το όνομα του αντρός; Σκέφτομαι εσένα. Πες μου πότε γίνονται τα γεμιστά, πες μου "στάσου λίγο", βάλε τα δαχτυλάκια σου στη ρυτίδα των φρυδιών. Πόσο μ'αρέσει.

14:05

Τρώει εδώ μπροστά μου ο παππούς. Ξέμεινε κι αυτός αλλά τι να τον κάνω. Δεν έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται, δεν ακούει και καλά, λέει στη γιαγιά να φάει μέλι να της περάσει. Δεν αρέζεται που δεν έριξα πολύ αλάτι στη σαλάτα, έβγαλα νωρίς τα γεμιστά λέει. Δεν τον έχω δει ποτέ να έχει άλλη έκφραση από αυτήν εδώ τη χρόνια. Προχτές μονάχα που'ταν δύσκολα πήγε κι έκανε χάδια στη γυναίκα του και διέκρινα στο μισοσκόταδο ίχνη αγωνίας πάνω στα μάτια. Ίσως να 'ταν ιδέα μου. Δεν έβλεπα καλά. Δεν ήθελα να δω καλύτερα.
Βρήκα και στυλό σήμερα, γράφω πιο εύκολα. Το χωριό δεν έχει ίντερνετ κι ούτε τηλεόραση μου πάει να ανοίξω. Κάθομαι στο δρόμο με τις γυναίκες τ'απόγεμα που πέφτει η ζέστη και χορταίνω περατζάδα. Πήρε μια φίλη τηλέφωνο. "Ανιώ" μου λέει φοβισμένη μη δε με νοιάξουν αυτά που θα μου πει, "μια γυναίκα φωνάζει πως την κλέβεις. Πως την ξέρεις κιόλας."
"Α" της κάνω "κι οι γιαγιάδες κι οι θειές εδώ γύρω που'χω τώρα, έτσι νομίζουν. Πως τις ξέρω. Δε βαριέσαι. Ιδέα δεν έχω από πού κρατάει η σκούφια τους και ποιο σπίτι είναι το δικό τους. Με ξέρουν αυτές τίνος είμαι, σε τέτοιους τόπους δεν κρύβεται κανείς. Κι οι κατηγόριες των ανθρώπων εδώ γίνονται επίσημα, μάρτυρας όλο το χωριό, στα χέρια των θυμάτων αποδείξεις. Κι άμα κανείς πει κουβέντα αναληθή, κουβέντα ψεύτικη, μισή γελάει μαζί του όλο το χωριό, μου φαίνεται γελάει και το βουνό. Κουβέντα να γίνεται κι εκεί" της είπα για να τα κάνω λιανά με λόγια της πόλης. "Να περνάνε οι ώρες εκείνων που δεν έχουν μέρος να τις βάλουν." Επέμενε η φιλενάδα "Έγινε χαμός" λέει. "Άει κλείσε τώρα. Εδώ καίγεται ο κόσμος μου, εκεί χτενίζουν τα μουνιά". Η Λουκίνα που καθόταν πιο κοντά είχε ακούσει την τελευταία μου λέξη κι άρχισε να χτυπάει επιδεικτικά το δικό της. "Χρόνια αγάμητο" μου'πε ύστερα στ'αυτί. "Χρόνια αχρείαστο" της απάντησα δείχνοντας κι εγώ το μαραφέτι που'χα στ'αυτί μου πριν. Φάνηκε να καταλαβαίνει. 96 χρονών γυναίκα. Αδερφή της γιαγιάς μου. Κλαίει όπου σταθεί.

φοτοσούτινγκ και άλλα

2010-07-10T13:05:00.015+03:00

Εικοσιδιόμιση λεπτά κοντσέρτο για βιολί. Είχε τελειώσει πριν τελειώσεις εσύ. Ύστερα δεν είχαμε τίποτα ν'ακούμε κι αποφάσισες να μου πεις μέσα έξω τα νέα σου. Τα'λεγε η φωνούλα σου κι εγώ τ'άκουγα μέχρι να λυγίσει. Δε θυμάμαι τη μέρα, ευτυχώς τη λέει εδώ κάτω δεξιά, μαζί και την ώρα που ποτέ δεν κοίταζα όσο ήμουνα εδώ κι εσύ εδώ. Εγώ έπρεπε να σε πηγαίνω, εσύ με πήγαινες. Μου αγόρασες και το καφέ το μαγιουδάκι, δώρο λες, να πηγαίνει με το δέρμα μου από κάτω, να πετάξω εκείνο το μωβχρυσό. Μα πότε θα πάμε στη θάλασσα δεν ξέρω. Προς το παρόν σ'ακολουθώ, το χαίρομαι. Σε βάζω στο τρένο να φύγεις μακριά, πετάγομαι κι εγώ την άλλη μέρα. Έρχεσαι'δω, να λείπω δε γίνεται, επιστρέφω στη βάση. Κράζει ο Πίκο στο γυναικολόγο, ζώο είναι, ζώο κι εσύ, τ'αγαπάς με μια κουβέντα. Μου μετράς πόσα σκυλιά μπορούν να μπουν ανάμεσα μας κι εγώ σου τα διπλασιάζω. Και ψάρια δε θες μαζί μου να ψαρέψεις, ούτε εγώ πια αφού μου εξήγησες πόσο κακό τους κάνει το αγκίστρι κι ας τα ξαναπετάω μέσα, δεν έχει σημασία. Ποτέ λοιπόν με τα χέρια σου δε θα'πιανες ένα μπακαλιάρο μα μου τον σέρβιρες λαχταριστό πάνω στη λαδόκολλα κι έφαγες αν θυμηθώ και λίγο απ'τον δικό μου. Πάντα να τσιμπας απ'τη μεριά μου κι ας αγχώνομαι όταν οι πατάτες στο τραπέζι είναι λίγες. Θα το ξεπεράσω, όπως μου'φυγε κι η στεναχώρια από'κείνη τη βίαια διαγραφή των φωτογραφιών μου στο λιμάνι. Ντάξει, δεν ήτανε τίποτα σπουδαίες εκείνες οι εφτά, αλλά τις ήθελα, τώρα δεν πειράζει. Παρηγοριέμαι που ξανάρχισα να βλέπω, που 'μαι κι ασπρόμαυρη στις τελευταίες σου στάσεις. Αυτό ειδικά το τελευταίο, πώς μ'άρεσε, να τις ξοδέψεις έτσι αλόγιστα πάνω μου. Και σ'όλες γελάω, όλο γελάω μ'ανοιχτό το στόμα και λίγες με κλειστό, με κάνεις να γελάω, γελάς όλο κι εσύ. Μα γίνεσαι και σοβαρός να μου εξηγήσεις τι'ναι το απαρτχάιντ και το χάρντι γκάρντι. Μαθαίνω κι εγώ και τα θυμάμαι να σου απαντήσω τσακ μπαμ άμα σου βγει ο δάσκαλος και θες να με ελέγξεις. Μα δεν είσαι δάσκαλος, είσαι παιδί. Τυλίγεσαι στο κατωσέντονο και κοιμάσαι με το βρωμοπόδαρό μου να σου μπαίνει στο μάτι. Κάνεις το λάμδα ρό και πετάς 30 χρόνια απ'την πριν λίγο αντρική βαθιά φωνή σου. Πήγα κι εγώ να σου δείξω πώς κάνω τη δεκαοχτούρα με τα χέρια, με πρόλαβες μία φορά κι όλο με προλαβαίνεις από τότε πριν καταφέρω να κλείσω καλά τις παλάμες μου να βγει πουλίσια φωνή. Σε αγριοκοίταξα τις προάλλες και αποσύρθηκες για να το κάνω πρώτη. Ούτε που σφύριξε ο αέρας, το γάγγλιο θα φταίει. Σου'κανα νόημα να λάβεις θέση κι άρχισες την επίδειξη των πτηνών και των νοτών. Γελούσα πάλι, τι άλλο μπορώ να κάνω. Και στο πανεπιστημιακό δεν κλαίω, γελάω άμα'ρθεις εσύ και πεις κάνα καλό ανέκδοτο. Τα αναπαράγω, στο'πα, μα κάτι δε λέω καλά, ίσως να μην κοιτάζω πονηρά όπως κοιτάς εσύ ή μπορεί τ'ανέκδοτά σου να'ναι μάπα, χέστηκα, εγώ γελάω με την κοιλιά και την ψυχή. Φεύγω τώρα να οδηγήσω τρεις ανθρώπους κι ένα σκύλο στο κέντρο της ζέστης. Εκεί είσαι κι εσύ, βάφεις τη σοφίτα σου, εκεί κι η γιαγιά που ψήνεται και δεν πιστεύει στο 36 κι έξι. Ούτ'εγώ πιστεύω. Άμα καίγεσαι καλά από μέσα, απ'έξω είσαι πάντα δροσερός.

ποια φραγκόκοτα

2010-07-01T02:22:00.016+03:00

Είν'εδώ πάλι ένα σωρό κόσμος. Χτυπάω την πόρτα για να μπω στην τουαλέτα, ποτέ δε βρίσκω το ζευγάρι της παντόφλας μου. Ο μπαμπάς ζεσταίνεται, ο σκύλος δεν έχει πού να κάτσει κι ο αδερφός μου αρωματίζεται όλη μέρα. Η ξαδέρφη μου μιλάει με αγόρια σ'ένα κινητό που'χει και ίντερνετ κι οι υπόλοιποι, δεν μπορώ να πω, κάθονται ήσυχοι. Βρήκα λίγο χώρο ανάμεσα στις βαλίτσες, λίγο χρόνο μοναχή στα μουλωχτά κι είπα θα γράψω λιγάκι έτσι για σένα, να πω δυό πράματα μην τα ξεχάσω. Τι άλλο θα μπορούσα ν'ακούω τώρα, στον έκανα και δώρο χτες, χάρηκες, χάρηκα κι εγώ και ντράπηκα κι αναρωτήθηκα μήπως δεν κάνω τέτοια κι ύστερα είπα δεν πάει στο διάλο, κάνω. Σου πήρα εκεί και δυό ψάθες για το ξεκάρφωμα που'χαν κρυφό νόημα δήθεν αλλά ήταν το μόνο που θυμόμουνα καλά ότι δεν έχεις. Σου πήρα λοιπόν μια κίτρινη, μια κόκκινη και τις άφησα στο πόρτ μπαγκάζ τυλιγμένες δίπλα στη σακούλα με αυτόν να περιμένει μέσα. Το'χα στο μυαλό μου όλη μέρα που τριγυρνούσαμε να το γιορτάσουμε κι εδώ κι εκεί και με πνευστά, κρουστά, τηγανητά κι απ'όλα. Το'χα στο νου μου, έλεγα πώς θα γίνει, πώς. Να σου πετάξω τα δώρα στο κεφάλι κι ύστερα να φύγω, ο μόνος τρόπος να μη νιώσω έτσι όπως ένιωσα τελικά όταν φρέναρα με δύναμη έξω απ'το βασιλικό και σε διέταξα να κατέβεις και να μ'άκολουθήσεις στο πίσω μέρος του διακοσαεφτά. Έκανες κι εσύ όπως σου'πα, ανοίγω και σου δείχνω και σου λέω είν'όλα δικά σου. Εκεί το'νιωσα. Όπως και λίγο πιο μετά που διάλεξες ένα σιντί απ'τα τρία και τον έβαλες να βογγάει με τις ψάθες να χτυπιούνται δεξιά κι αριστερά απ'την παράλογη οδήγηση μου. Άρχισες τα σ'ευχαριστώ, τα πασατέμπο και τα συναφή, ξεκίνησα κι εγώ να ρεύομαι να έρθουμε στα ίσα. Τελειώσαμε μ'αυτά, τα ξεχάσαμε και βάλθηκες να περπατάς μισό βήμα μπροστά τραβώντας με απ'το χέρι, ξεναγός σε ξένη πόλη. Πριν τελειώσει η Ναυαρίνου μ'έχωσες ανάμεσα στ'αρχαία και μου'πες εδώ είμαστε. Έβαλες μια καρτούλα στην οθόνη, έκανε η πόρτα μπιπ κι εξαφανίστηκες. Ανέβηκα έναν όροφο, εναν ακόμη κι είχες ήδη ανοίξει σπίτι. Μας κόιταζε από 'κει μέσα ένας μεγάλος χωρίς μπλούζα και με σημάδι στο κούτελο απο καθιστό και ψιλοσάπιο ύπνο. Ήτανε ο Μπουκόφσκι σου λέω, μεθυσμένος, όμορφος, με μούσια και μπυροκοιλιά. Σ'αυτουνού το σπίτι κοιμηθήκαμε, αυτός ροχάλιζε όσο με φιλούσες. Του χάρισα τα μπισκότα μου μαζί μ'ένα παράξενο σημειωματάκι να τα φάει, δεν τα'φαγε και μου'πε ψέματα μη με σταναχωρήσει, το εκτίμησα κι αυτός σαν να εκτίμησε εμένα. Και ξημέρωσε τελικά, σου χάρισε κλειδιά, έχεις σπίτι στο κέντρο και θα το γεμίσεις γκομενάκια ντόπια. Θα τους δείχνεις το μπαντονεόν να καυλώνουν κι ύστερα θα τις διώχνεις μόλις σου γκρινιάξουνε που οι πόρτες σου αχ δεν κλείνουν. Αρέστηκα κι εγώ σ'αυτό το μέρος, ψοφάω να ξαναμπω κι ίσως να με βγάλεις καμία έκτακτη φωτογραφία μπροστά απ'τα πέντε και βάλε χρώματα του τοίχου. Θα σε παρακαλέσω αύριο άμα το θυμηθώ να περάσεις απο'δω να τα επαναλάβουμε όλα. Κι εκεί στους αντιρατσιστές να σου θυμίσω να με πας που μ'είδες μέσα απ'τον ψωροφακό μου όπως θέλω να με ξαναδεις και κάπου κάπου να με βλέπεις. Φορούσες τ'ασπρο το λακόστ απ'το πρωί, είχε νοτίσει από τον παιδικό σου ιδρώτα, σαλιαρίζαμε κιόλας, χαϊδολογιόμασταν εκεί μπροστά σ'εκείνηνα που χόρευε με το στενό τζινάκι σάμπα. Σκατόφατσα ήταν αλλά μας άναψε ο κώλος της και τα μαλλιά της που τον ακουμπούσαν. Όλη μέρα έξω είμαστε. Όλες τις μέρες έξω. Εκεί βρίσκω τα πόδια μου, εκεί βρίσκω τη σκέψη μου, το αληθινό μου γέλιο. Ξεποδαριάστηκα, έσκασαν κι οι φτέρνες μας και ξέρω θα στη γλείψω όσο εσύ θα γλείφεις πάλι τη δική μου. Αλλά μου φαίνεται πως η γλώσσα σου χάθηκε στα πόδια μου σ'εκείνα τα καυτά νερά. Ξημέρωνε, το'βλεπα απ'τις τρύπες του βυζαντινού ταβανιού, χαζογελούσα σαν από μεθύσι κι απολάμβανα τα πετραδάκια που'σκιζαν την πλάτη μου κι ύστερα τα γόνατα και λίγο τις παλάμες. Κι εκεί στους υδρατμούς, στην άκρη λες, στο τέρμα της γκρίχενλαντ, μ'έσυρες χωρίς χαπια όπως και πάνω στο βουνό που φάγαμε ό,τι βρήκαμε σαν σωστοί μουσαφιραίοι. Τέσσερις ώρες άχρηστος ύπνος και πάλι στους δρόμους να με ποτίζεις το λικέρ της ακακίας, να με ταϊζεις καβουρμά και παστουρμά, πατατούλες κομμένες στο χέρι και κομπόστα κεράσι για το τέλος. Γελάω, δεν ήταν τέλος. Κι άμα όλ'αυτά σου φαίνονται ρομαντικά, τρομακτικά, δεν έχω άλλη λύση, φίλε μου. Κράτα σφιχτά το χέρι όσο φιλάς το στόμα μου γλυκά. Πιο σφιχτά, πιο γλυκά, έτσι σφιχτότερα. Α, να. Περνάει. Πάει.

φίλε

2010-06-23T05:48:00.013+03:00

Στήσαμε μια ξεχασμένη κάμερα πάνω στο καλοριφέρ να δούμε, λέει, πώς είμαστε. Τι να δούμε, μόνο το βασικό βήμα ξέραμε να κάνουμε. Θυμάμαι τον ενθουσιαμό μας εκείνες τις πρώτες μέρες που κάτι αρχίσαμε να ψιλοκαταφέρνουμε. Ήταν ο ίδιος με τον αποψινό που' ξερες ολα τα κόλπα μα με χόρεψες σφιγμένος στην Πλατεία με το ίδιο βασικό που που μας βγάζει απ'τη δυσκολία της σκέψης και της πρόβλεψης. Ύστερα μπήκες με τα κοντά σου τα μαλλάκια στο αυτοκίνητο εκείνο το σταχτί που'δα να βάζεις έκτη μετά την τελευταία, νόμιζα, πέμπτη. Εκεί μέσα με φίλησες πριν λίγες ολοστρόγγυλες μέρες μπροστά στα μπαμ, τα τρελά βεγγαλικά. Έφυγες απ'τη σκατόπολη απόψε, πήγες στον κάμπο σου και δικό μου λιγακι, στον αέρα του σπιτιού που γκρεμίστηκε, εκεί κοιμάσαι ήσυχος, τώρα που σου μιλάω, με δύσπνοια ή χωρίς. Ίσως είναι που κουράστηκες να φυσάς μέσα στην τρύπα τότε που'μουν στα πόδια σου κι έψαχνα από ποια γωνία φωτίζονται οι σπίθες σου καλύτερα. Τα δυό σου δάχτυλα τα'βλεπα μέσα απ'το φακό να ξεκουράζονται πάνω στην αριστερή παλάμη. Αλλού είναι η θέση τους λένε. Μαλακίες, δε γνώρισα τίποτα που να'ναι στη θέση του πιο πολύ από'σένα και το σώμα σου εκεί πάνω στη γωνία του παταριού. Φυσούσες, ξεφυσούσες και τ'άκουγα όλα στο ηχείο, ήσουν εσύ σε κάθε ηχείο και μου'γλειφες τ'αυτιά. Στο μαγαζί με την έτοιμη τη μουσική και τις μπύρες φιξ, ήταν σήμερα το βράδυ διάφοροι τύποι με πουκάμισα και γκόμενες με φουστανάκια μαύρα και μολύβι στα μάτια. Χόρευαν τα τραγούδια μας σ'ένα ρυθμό άθλιο με μέτρημα ενα δύο τρία και βλέμμα σοβαρά παθιασμένο, όπως δήθεν αρμόζει κι όπως έχουν δει με αυτά τα μισοάδεια μάτια να συμβαίνει. Χριστέ μου, πόσο πολύ έλειψες εκείνα τα λεπτά. Νόμιζα πως ένα χέρι θα σε τοποθετούσε στη μέση της κόλασης να τους δείξουμε πόσο πολύ δεν μπαίνουν στη σειρά τα πόδια. Με άφησες να πίνω με ανθρώπους που δεν έμαθαν ακόμα πως δεν υπάρχουν βήματα. Αναγκασμένη να τους κοιτάζω τρίβοντας το δεξί μου χέρι να ιδρώσει για να θυμηθώ καλύτερα πώς ηταν όταν κολλούσε σαν βεντούζα πάνω στο δικό σου άμα χορεύαμε ή όχι. Κι είναι το ίδιο, το μύρισα στο σβέρκο σου όταν οι άλλοι μύριζαν κολώνιες και τίποτα. Αυτό το τελευταίο αναδύω κι εγώ από τους μπίστι μπόιζ και μετά. Ξέστησα τις φωτογραφίες που 'χαμε να θαυμάζουν οι σερραίοι, είδαμε και το ματς, έφαγα τα φύλλα της πίτας που κρύβονταν στα μούστάκια σου κι ύστερα, τώρα δηλαδή, κοιτάζω το σπίτι μου λες κι είναι αλλουνού τόσο που το ξεσυνήθισα. Μα κι εδώ κι εκεί στο ψηλοτάβανο με την αυλή τον είδα τον εαυτό μας που σ'άρεζε να'βάζεις μέσα σε ενήλικες προτάσεις. Να τον πάμε για κάνα μπάνιο είπες, να τον βγάζουμε βόλτα κάπου ανάμεσά μας, να του δώσουμε μουσική, μιλόνγκες, μπύρες, γκομενοσυζητήσεις, ξύσιμο στην πλάτη κι όλα τα καλά. Δέχτηκα κι ας ξέρω πως η μικρή μας ταύτιση τελείωσε. Κοίταξε, το εννοώ. Το εννοώ.

ζήσε το

2010-06-13T06:55:00.016+03:00

Δεν έχω λεφτά, φύγε από'δω. Έτσι του'πα σήμερα. Κρατούσε το πράσινο κλαρινέτο του φτιαγμένο από σκουπόξυλο και μου φυσούσε τα πνευμόνια του μες στη μούρη. Πάντα του 'δινα από κάτιτις μα τώρα στ'αλήθεια δεν είχα φράγκο. Κατευθυνόμουν προς το μαγαζί που'χει τ'όνομα ενός απ'τους ζωγράφους του Πράδο. Ήταν η δεύτερη συνάντησή μου με τρελό σε απόσταση 300 μέτρων που απέχουν σχεδόν τα πάντα από το σπίτι μου. Δεν παρήγγειλα τίποτα στο μπαρ, άλλωστε έχω κάνει γερό σεφτέ εκεί μέσα και κανένας δε λέει τίποτα άμα γουστάρω να τη βγάλω με νερό όλο το βράδυ. Ήμουν πολύ όμορφη ή έτσι ένιωθα. Φορούσα πάμφθηνα εγγλέζικα ρουχαλάκια κι είχα πιασμένα τα μαλλιά μ'ένα σπασμένο κλάμερ μα δεν πείραζε, αλήθεια ήμουν καλή. Το κινητό χτυπόυσε κάθε πέντε λεπτά, δεν αποφάσιζα να μην απαντήσω, δε μου πήγαινε η καρδιά να το κλείσω. Ήτανε πιωμένος, έλεγε μαλακίες και μ'αρέσανε όλα αυτά τα σάπια. Στα σκοτάδια μέσα, κάποιος απ'την παρέα το'ριξε κάτω, διαλύθηκε το κωλοκινητό κι έσκυψα μεσα στα δεκάδες πόδια να το συναρμολογήσω. Με σήκωσε απ'τους αγκώνες. Δεν κατάλαβα ποιος ήταν, μα ήταν ο μοναδικός ψηλότερος από'μένα εκεί μέσα και μου'φτανε αυτό για να του δώσω όση σημασία είχα πάνω μου. Μ'αγκάλιασε, με φίλησε στα μάγουλα, μ'έσφιξε λίγο πιο πολύ στο τέλος κι ύστερα μ'έσπρωξε πίσω, χαμογέλασε και κατέβηκε χαριτωμένα στο ύψος μου να δει τη φάτσα μου καλύτερα. Κάτι μου θύμιζε, ένιωθα να τον εκτιμάω, ένιωθα πως είναι αστείος πολύ και με κάνει να γελάω κι ότι είναι έξυπνος, τον κόβει δηλαδή. Μα αν ήξερα όλα αυτά, τον γνώριζα από κάπου στ'αλήθεια. Μου 'λεγε διάφορα, όλο μιλούσε και τα δόντια του άστραφταν μαζί με τα μάτια του που δεν έβλεπα το χρώμα τους μα φαινόταν πως ήταν ανοιχτό. Του'δειξα το αυτί μου να καταλάβει ότι δεν ακούω τίποτα από την κωλομουσική. Μ'έπιασε απ'το χέρι και μ'έβγαλε έξω. Το φως απ'το απέναντι πατσατζίδικο έπεσε πάνω στα μούτρα του. Είχα δίκιο. Τα μάτια του ήτανε γαλανά σαν του λύκου. Με το σκούρο δέρμα και τα μούσια που'χε γύρω γύρω, έφτιαχνε σπάνιο συνδυασμό. Υπνωτίστηκα, δε θυμάμαι τι μου'λεγε, εγώ έγνεφα ναι ναι και μου φαίνεται πως είχα και το στόμα ανοιχτό. Θυμήθηκα ποιος ήταν μετά που μπήκαμε μέσα να συνεχίσει αυτός τη μπύρα του κι εγώ το νερό. Τον χάζευα εκεί που στεκόταν στη γωνία κάτω από τον πίνακα της γυμνής Μάγια και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Σκατά, δεν αγγίζω, δεν μπορώ να δοκιμάσω, να τσιμπήσω λιγουλάκι απ'την άκρη τόσο δα. Απαγορευμένη κι εγώ για εκείνον. Δε θα τολμούσε να με θελήσει ποτέ ούτως ή άλλως. Δεν είναι σαν εμένα που δε με νοιάζουν κατά βάθος όλα αυτά τα πρέπει, τα δεν πρέπει. Δωσ'μου το νούμερο σου, έτσι μήπως χρειαστεί είπε εκείνος φιλικά κι έφυγα μην κάνω καμιά μαλακία και το μετανιώσω. Γύρισα στο σπίτι με μισή καρδιά, φτιάχνοντας στο δρόμο παράξενες φαντασιώσεις . Δεν είχαν μέσα σεξ, ούτε σάλια, ούτε πρόστυχα πράματα όπως συνήθως. Πότε, λέει, ήμουν εγώ και χοροπηδούσα πάνω στο κρεβάτι για να τον ξυπνήσω, πότε αυτός μου ζωγράφιζε στο πρόσωπο μαύρα μουστάκια και γένια και μου'λεγε πως θέλει να του μοιάζω. Τέτοια χαζά γυρόφερναν στο κεφάλι μου μέχρι που πλάγιασα στον καναπέ να κοιμηθώ. Το κινητό μου ήταν ακόμα κλειστό κι η οθόνη είχε ψιλοραγίσει. Έγραψα το πιν κι έκλεισα τα μάτια μου. Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή κι ο Αυτιάς είχε σύνδεση με Σέρρες. Ο ήχος του μηνύματος με ξύπνησε. Δεν πρέπει να'χε περάσει ούτε ένα λεπτό που κοιμόμουν, ο βλάκας στο άλτερ μιλούσε ακόμα με την ίδια κυρία. Άγνωστο νούμερο στη θέση του αποστολέα. Όμορφο νούμερο. Με πολλά αυστηρά εφτάρια στη σειρά. Εφτά κι οι λέξεις λίγο πιο μέσα. "Συγγνώμη, δεν μπορώ να μη σε σκέφτομαι".
Έφυγα να πάω να τον βρω. Οι επιθυμίες δεν έχουν όρια. Κι εγώ δε θ'άφηνα ποτέ έναν τύπο με μπλε μάτια που γράφει τη συγγνώμη με δύο γάμα να μου φύγει για το τίποτα. Το δικό μου τίποτα, το δικό του σχεδόν τίποτα, το δικό τους αφόρητο 'τα πάντα όλα'. Για'μένα τίποτα.

η μολόχα στο ασανσέρ ήτανε ροζ

2010-06-05T20:27:00.016+03:00

Να πιω να σε δεχτώ. Να κάνω κι ένα τσιγαράκι με το αριστερό απ'τα χρυσά τα μάλμπορο που ξέχασε ο προηγούμενος. Κι εσύ ως επόμενος και σοβαρός έλα στην ώρα σου και φέρσου μου όπως στο επαγγελματικό δείπνο του μεσημεριού. Εσύ μπλα μπλα κι εγώ όπως πάντα, τι λέω, όπως ποτέ, με συγχωρείς, θα κοιτάζω τα μαθήματά μου. Ο καρπός μου αχρηστεύτηκε απ'το συρραπτικό, πάει καιρός που ό,τι θέλω το αρπάζω με τ' ανυπάκουο το χέρι. Του λέω να κάνει έτσι, κανει αλλιώς κι εσύ τόσα έχω σκεφτεί και δε φάνηκες ακόμα. Η δική μου απώλεια μόνο ένα άκρο κι η δική σου ένα ολόκληρο κεφάλι. Σου αφήνω λουλουδάκια όταν είσ'εδω να μαρτυρούν δυό ψέματα, πως δεν άλλαξα τόπο, δεν άλλαξα άνθρωπο. Τρυπώνω βραδιάτικα στη δυτική θράκη με το λαιμό μου να μην έχει σάλιο απο φόβο μη με τσακώσεις και ροδίσει η μούρη μου σαν το χρώμα του φυτού που στερεώνω στον καθρέφτη. Κι εσύ ξέρεις πια κάτω απ'το σπίτι μου να περνάς, να χαιρετάς στα φανερά και να κορνάρεις λες και μου κάνεις καμιά μοντέρνα, σύντομη καντάδα. Άλλος εσύ, αλλού εγώ. Μα απόψε θα συγχρονιστούμε για τα καλά, λίγο πριν αλλάξω γνώμη. Έλα, τελειώνει το κλεψιμέικο πακέτο και νύσταξα, έλα. Ταπεράκι δε θα'χεις μαζί κι έτσι θα'ναι αλλιώς τα πράματα, θα μοιάζει εύκολο αν δεν μπορείς να ξεχωρίζεις απ' τους άλλους. Έλα μ'άδεια χέρια, ποιον νοιάζει, τ'αποτέλεσμα θα'ναι το ίδιο. Ρομαντικιά σκύλα αλλάζει μάτια και πουκάμισα. Σκύλα ρομαντικιά κολυμπάει μόνη με τα ψάρια που δεν έχουν όνοματα να την μπερδεύουν.

δυό βράδια

2010-05-31T03:26:00.013+03:00

Το γκάζι αντιστέκεται ακριβώς πάνω στον κάλο μου. Κατερίνη- Θεσσαλονίκη μια ατέλειωτη ευθεία, χωρίς στροφές χωρίς αναποδιές. Ξημερώνει στο γυρισμό και το θαλάσσιο κουνούπι που'μπαινε στ'αυτί μου ώρες πριν μαζί με τη γλώσσα σου είναι ακόμα εδώ και μου'χει καταφάει τα πόδια. Εκεί έχω καμάρες και για τους δυό μας μα αυτό φαίνεται να φταίει που πονάω όταν φοράω τα ψηλά τ'αγαπημένα μου, τα ωραία. Το πρώτο βράδυ τα πέταξα βιαστικά σε μια μπορντώ μοκέτα, το δεύτερο με χόρευαν όλη νύχτα κι ύστερα πώς να τρέξω άμα τ'αμάξι πηγαίνει μ'ένα δάχτυλο κοντόχοντρο και δυνατό μα ένα; Απ'έξω μαζί με το νερό έρχεται μια μυρωδιά ψαροτροφής. Είχα δυό ψάρια μικρή, την ξέρω καλά αυτήν την απολαυστική τσικνομυρωδιά και τώρα είν' ό,τι πρέπει για να ξεβρωμίσω κι εγώ και τ'αμάξι. Βρέχει κιόλας, το'πα, κι είναι ρομαντικά, λέει, μα νιώθω ψιλοσκατά απ'τα σερί ξενύχτια και αυτό που με κρατάει είναι το χέρι μου μέσα στο αστείο μου βρακί. Έχυσα, ξύπνησα για τα καλά, το τιμόνι στη θέση του ατάραχο σαν κι εμένα όπως όλη τη νύχτα σ'αντίθεση με την προηγούμενη όσο κι αν νόμιζα πως θα μου'ρχότανε ανάποδα. Μέσα στην πόλη στο 506 του γνωστού ξενοδοχείου δεν ήξερα τι φοβόμουνα κι ογδόντα χιλιόμετρα μακριά με μια στάλα βενζίνη ο φόβος ήτανε μόνο χτεσινός. Πέρασα το τέο-πας στα γρήγορα, μου'γραψε πως ήταν οριακό μα φυσικά όλα είναι στα όρια κι εγώ κι εσύ κι αυτός. Αποχαιρετάω στο σταθμό άγνωστους παππούδες και γιαγιάδες κι έναν καθόλου νεαρό επισκέπτη κι είναι πολύ πρωί, τρώω κάτι με σουσάμι και κολλάει στα δόντια μου να μην μπορώ άμα θελήσω να χαμογελάσω. Έχει και τυρί, λιαστή ντομάτα μα είναι χωρίς δικαιολογία κρύο. Κι εγώ είμαι ζεστή, πώς έγινε; Και τα χέρια μου ζεστά κρατάνε μες στα λάδια ένα ουάου μαγνητόφωνο. Ηχογραφεί ο άνθρωπος τα τρένα κι εμένα να μιλάω πρόστυχα μέσα σ'αυτήν τη σπάνια ανακούφιση της φασαρίας. Δε θέλω να βγάλω άκρη, πατάει το στοπ κι ύστερα πριν φύγει με φιλάει, μου λέει έχεις σουσάμι στο δόντι αυτό το πεταχτό. Δείχνει με το δάχτυλο. Σκατά, ξεχάστηκα, μάλλον χαμογελάω. Μα όλα αυτά χτες. Χτες που'ταν ωραία κι εύστοχα ήταν όλα. Όχι άλλο ξενοδοχείο, όχι άλλα γαμήσια. Απόψε ήθελα μόνο χορό και ν'αλλάζω καβαλιέρους. Έτσι μόνο τους ήθελα τους άντρες. Με βραχνή φωνή και λίγη κόρνα για το τέμπο τραγουδάω ένα σκυλοτράγούδο που το ξέχασα ποιο είναι και μου πάει τόσο στο λαρύγγι, με κάνει τραγουδιάρα απ'τις καλές. Πρέπει να το θυμηθώ να το τραγουδήσω στον ψηλό μου αδερφό κι ίσως να το κάνω από κοντά άμα κρατήσω την ψυχραιμία τη σημερινή. Φτάνω στην πόλη. Ποτέ νεκρή. Κόσμος στην παραλία, ο κάλος στο πόδι το δεξί δεν αντέχει, αφήνεται. Μα το σπίτι είναι κοντά. Κι εκεί ο μπαμπάς πάλι στον καναπέ, καταδικασμένος να συζεί μόνο μαζί μου, δε με περιμένει, δε φοβάται μην πάθω τίποτα, δεν ξέρει τι παθαίνω, δεν ξέρει ότι ξέρω τι παθαίνει. Ανοίγω μια σουρωτή, ρεύομαι το βρώμικο λουκανικο που αποφάσισα να σε κεράσω κι ο ήλιος βγαίνει κι είναι πάλι ρομαντικά αν το σκεφτείς πολύ μα το χαλάνε ακόμα κι οι πατούσες μου που μαύρισαν απ'την τόση ξυπολυταρία. Θα μου τις έγλειφες κι έτσι κι ας είναι η φάτσα σου εκλεπτυσμένη. Εγώ είμαι κωλόπαιδο μα φαίνεσαι μέσα σου να'σαι κι εσύ. Μια τελευταία ανάσα πριν τον ύπνο κι οι γέροι, ξέρω, δεν πηγαίνουνε με τρένα, κανένα πρωί δεν έφαγα τυρί και τα σουσάμια στο ψωμί δεν τα προτίμησα ποτέ, πολύχρωμη τροφή ψαριού δεν έχει η άσφαλτος δεξιά αριστερά στην εθνική, αμα οδηγείς δεν έχεις οργασμό και δεν μπορείς καθόλου να ξεχνάς τραγούδια που σε κάνουνε θεά. Όλα τ'ανορθόδοξα τα ψεύτικα σαν αληθινά, στο πρόσωπο μου δεν τα βλέπεις. Κι είναι γιατί πιο μέσα, απ'τα μυαλά μου έχουν την επομένη κιόλας ξεχαστεί.

δεν ονομάζεται

2010-05-28T21:19:00.008+03:00

Έκανα όλη τη διαδρομή μες στην καρότσα. Άπλωσα ένα κουρέλι κάτω και την έπεσα ανάσκελα με τα γόνατα όρθια για να κρατάω κόντρα στις στροφές. Δεν μπορούσα να δω κανέναν. Μόνο οι νταλικέρηδες που'ταν πιο ψηλά μ'έπαιρναν μάτι κάθε φορά που προσπερνούσαν κι έβγαζαν τη σαλιάρικη γλώσσα τους έξω ή έκλειναν το μάτι. Περίμενα πως όλοι τους θα 'χουν παράξενα μούτρα κι όμως ήταν άνθρωποι κανονικοί χωρίς τσιγκελωτά μουστάκια ή τιράντες να πιεζουν χοντρά βυζιά. Τους χαιρετούσα όλους και στους ομορφότερους έστελνα φιλιά. Οι λαμαρίνες άρχισαν να μπήγονται στη ράχη μου μα έπεφτε το βράδυ και δεν ήθελα να μπω μέσα. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο απ'το να κοιτάς τον καλοκαιρινό ουρανό μέσα σ'ένα ντάτσουν που περπατάει αργά στα καθαρά επαρχιακά σκοτάδια. Τέτοια εποχή, εκείνα τα ζωντανά βράδια γελούσα κι ευχαριστιόμουν με το τίποτα. Την επομένη γνώρισα εσένα. Κι ήταν σαν να 'μασταν σε διπλανές καρότσες και να πηγαίναμε μαζί στην άκρη της δικής σου γης. Εκεί αποφάσισες να μου δείξεις πώς έχουν τα πράματα και πώς μπορεί να ζήσει ελεύθερος κανείς. Κοιμόμασταν όπου βρίσκαμε, ξυπνούσαμε από τα μεγάφωνα των καρπουζάδων, αγοράζαμε το πιο ζουμερό και ζούσαμε μ'αυτό όλη μέρα. Ήξερες πώς να το χτυπάς να δεις αν είναι κούφιο μα δήθεν δεν έτρωγες καρπούζι έλεγες, όπως κι εγώ δεν μπορούσα να κάνω σπίτι μου τις άδειες παραλίες. Μα όλα γίνανε. Πηδιόμασταν με ψιλή άμμο στο κορμί και κόκκινα ζουμιά στο πηγούνι. Έτρεχες γυμνός να μου βρεις ασφαλείς τρύπες να χώνω τα γεμάτα φιλμ κι όλο σ'έβαζα να τις ελέγχεις μη ζει εκεί κάνα θαλασσινό και μου τα φάει. Χάσαμε τις μέρες σ'εκείνον τον παράδεισο, δεν υπήρχαν μέρες. Αγάπη μου, καμιά μέρα δεν μπορούσε να υπάρξει ολόκληρη όσο ήμασταν εμείς οι δυό μαζί. Μα βλέπεις, πρέπει να χωρίζουμε για λίγο ή πολύ. Μόνο έτσι θα τελειώνουν οι μέρες. Μόνο έτσι οι άνθρωποι θα βλέπουν νύχτα, φως και μεσημέρι. Δώσαμε πίσω ό,τι τους ανήκει και απαρνηθήκαμε ό,τι ανήκει σε'μας. Μα θα'ρθει η ώρα που θα χώσω πάλι τα χείλια μου ανάμεσα στη μύτη σου και το αριστερό σου μάτι. Απο'κεί μέσα που σιγοκαίω ακόμα εγώ, ξέρουμε να μπερδεύουμε το χρόνο. Από'κει σου φυσούσα στο πρόσωπο την έμπνευση κι εσύ αποφάσιζες κάθε φορά να της δώσεις τη μορφή μου. Στην έκλεψαν μα έχω ακόμη πολλή μες στα πνευμόνια. Αρκεί μια ακόμα βόλτα με τ'αγροτικό κι ύστερα να φουσκώσω τα μάγουλά μου με αέρα λίγο πριν εμφανιστείς εσύ σαν τότε απ'το πουθενά και..φφφφ.

ιδιαίτερα

2010-05-22T20:07:00.002+03:00

Μπήκε στο σπίτι, ήταν σαν ενάμιση μέτρο μα ήταν σίγουρα πιο ψηλός, λίγο πάνω από τα βυζιά μου λυμένα, φαντάστηκα. Έστησε στο τραπέζι την πραμάτεια του, ένα τετράδιο με κουτάκια ορθογώνια που δεν είχα ξαναδεί, μολύβι ρότρινγκ, σβήστρα μισή στρογγυλεμένη στις άκρες κι ένα κομπιουτεράκι μες στη σκατίλα. Ήταν κεκές κι ανάμεσα στα πτυχία του, φιλοσοφούσε αμπέλια. Άθροιζε τα άγνωστα ψι όλου του κόσμου, ψι ένα και ψι δύο και ψ3 και συνεπάγεται εκατό γάτες να μαζεύονται ακάλεστες με τόσα ψιψιψι που θέλησαν να σέρνω κι εγώ μ'αυτές απελπισμένα. Θεέ μου γουστάρισα αυτόν και τα νύχια του που νιώθω πως δε θα΄πρεπε να'ναι καθαρά όλη μέρα στο γιαπί. Γουστάρισα και τα καψαλισμένα φρύδια του με τις τρίχες να ξεπετάγονται πάνω από τα μυωπικά γυαλιά του. Είχε βέβαια ένα καλό λακάκι στο πηγούνι αυτής της παιδικής, τριανταπεντάρας, ξενέρωτης μούρης που ήθελες να χώσεις ένα ένα τα δάχτυλά σου μέσα να δεις αν ταιριάζει κανένα ακριβώς. Και δεν ικανοποίησα την περιέργειά μου γιατί ξεχνούσα αυτήν την τρύπα αφού πιο πάνω με κοιτούσαν δύο χαζά μάτια που έμοιαζαν αυτά τα ίδια να τραυλίζουν πριν το στόμα πει κουβέντα. Κι αυτός εκεί να λέει για αντοχή σε θλίψη κι εγώ να απαντάω ναι ναι αυτό θέλω, αυτήν την αντοχή, όχι μη μου λες για τον εφελκυσμό, μάθε μου για τη θλιπτική την αντοχή κι αν μπορώ να την εφαρμόσω εδώ σ'αυτό το σπίτι, στα μπετά μου μέσα. Όλα μου τα'ξήγησε ο κοντός ήθελα δεν ήθελα μα εγώ στο μυαλό μου οργίαζα κι έφτιαχνα σκηνές που τις τελευταίες μέρες και μ'ένα κουκουνάρι μπορώ να τις αρχίσω. Μα σήμερα μου'τυχε αυτός που στο κάτω κάτω είναι άντρας που λέει πως ξέρει περισσότερα από'μένα κι αυτό μου φτάνει για να γλείψω σαν ζώο το βρωμερό του κομπιουτεράκι κι ύστερα απ'το χέρι που το πληκτρολογεί να συνεχίσω στον υπόλοιπο. Και το άμυαλο συνέχιζε ενάντια στο μυαλό να ξεσκίζεται μαζί του χωρίς καμιά επίπτωση, εδώ πάνω στα σβηστράκια και στους ψυχαναγκασμούς μας. Λύγισε τη σελίδα στη μέση, κάνε ίσια τη γραμμή, βάλε στη σειρά τα σουβέρ που προεξέχουν κι ύστερα στοίχισε και τις οδοντογλυφίδες πάνω στο τραπέζι. Ακριβώς εκεί σκεφτόμουν τον τύπο να με μασουλάει όσο η ταξινόμηση θα με τσιμπούσε στην πλάτη και στον κώλο. Μα οι καύλες μου στο μεγαλείο τους πάντα μένουν μόνες. Του'δωσα τα λεφτά που του άξιζαν και τον έδιωξα. Είχα μάθει αρκετά για σήμερα. Πήρα τις σοκολάτες απ'το ψυγείο και κάθισα χαμηλά στην καρέκλα. Πιο χαμηλά δε γινόταν.

στις 17 στις 7

2010-05-13T20:33:00.004+03:00

Φοβάμαι αυτά τα ίδια. Όργανα, κρύα ζεστά ρουφαν ή καίνε, δεν ξέρω. Μόνη πάλι θα με τεμαχίσουν χωρίς εσένα. Χωρίς εσένα σχεδόν όλα από'δω και πέρα κι από'δω και πριν. Δευτέρα δεν ηταν και τότε; Κι αν δεν ήταν, έμοιαζε με Δευτέρα. Απαίσια, πρώτη στη σειρά και με το γράμμα δέλτα να φτύνει στο στόμα μου ζουμιά. Θα περπατάω αργά, θα κάθομαι στραβά, θα κοιτάζω πιο στραβα κι ύστερα θα βρίζω αυτόν που μοιάζει να θέλει να πονάω. Βρισιές κανονικές σε μέρος που δεν πρέπει. Εκεί που βρέθηκα ανώμαλη και γυμνή πιο πολλές φορές απ'ότι στο τσιριχτό σου κρεβάτι. Δε φεύγει τίποτα με χρώμα σου'πα. Τσακίζονται μόνο μ'εκείνο το ασημί που δεν είναι χρώμα αληθινό και να σκάσει δυνατά όποιος το λέει χρώμα τώρα. Αν θέλεις ό,τι προεξέχει, κόψε μου και τη μύτη και τα δάχτυλα και τ'αυτιά. Βάλε ασημωμένους να πατάν κουμπιά, να φοραν γυαλιά και κάνε με στρόγγυλη χωρίς γωνίες. Δε θα'χω πόδια ν'ανοίξω σε κανέναν, όπως αγαπάς κι όπως περισσότερο το θέλω εγώ. Θυμάμαι τα'κανα σωστά. Πέντε μέρες έτσι, δυό μέρες αλλιώς κι ύστερα άλλες πέντε κι άλλες δύο. Δεν μπορώ να θυμηθώ, ίσως να μου'παν κάτι να κάνω με άλλο χέρι, ίσως το δικό σου να παίρνει και να βάζει και το δικό σου μάτι να βλέπει χωρίς καθρέφτη αλλά κατευθείαν. Μα δεν το'γραφε στο συνταγολόγιο αυτό, το κράτησαν κρυφό κι έρχεται η μέρα να τους τα πω αυτά που ξέχασαν όσο θα μου δείχνουν μ' ευγενική βία τι ξέχασα να κάνω εγώ.

οι τρεις τους

2010-05-11T02:59:00.014+03:00

Είμαι εδώ και δε χρειάζομαι βοήθειες και τέτοια. Δηλαδή εντάξει, έδωσα ένα σκατωμένο παπούτσι στη μάνα μου να το καθαρίσει αφού το σιχαινόμουν έτσι από άσπρο που'γινε καφέ. Εντάξει και σήμερα μπήκανε και δύο παππούδες στο σπίτι. Ο ένας προσφέρθηκε να μου ξεβιδώσει τη βρύση της κουζίνας για να της κουμπώσω το καινούριο μου πράσινο λάστιχο. Με είδε εκεί στο μπαλκόνι να παιδεύομαι με τους κουβάδες, με ρώτησε τι προσπαθώ να κάνω κι ύστερα βρέθηκε μπροστά στο νεροχύτη μου μ'ενα παράξενο εργαλείο στα χέρια και μια πολύ παράξενη μυρωδιά στο υπόλοιπο σώμα. Έκανε σαν να'φτιαχνε σπουδαία δουλειά, χαιρόταν όλο, μου'λεγε να τον φωνάζω πάντα άμα έχω πρόβλημα κι εγώ φοβόμουν μήπως τελικά θα με χουφτώσει. Αλλά δε μου την έπεσε καθόλου κι ούτε τα βυζιά μου κοίταξε που ήταν τούρλα. Το φασαριόζικο σαλόνι μου είναι κολλημένο με την κρεβατοκάμαρά του και δε μου'χει πει ποτέ να μην κάνω αυτά που κάνω. Ίσως να ζει μέσα από'μένα που λεν στις ταινίες ή κάτι τέτοιο σαν να χορεύει όταν χορεύω, να παίζει σκραμπλ όταν παίζω, να γελάει όταν γελάω, να πηδιέται όταν πηδιέμαι και να μην είναι παππούς πια. Ή μπορεί απλά να'χουμε καλή ηχομόνωση, δεν το'χω κοιτάξει το πράμα. Κι ήρθε τώρα το απόγευμα κι ένας άλλος λιγότερο παππούς να μου φτιάξει το θυροτηλέφωνο. Του'φερα ένα σταυροκατσάβιδο κι άρχισε να πασπατεύει τις βίδες. Μάσησε και κάτι καλώδια σε μια στιγμή κι απομακρύνθηκα διακριτικά μην πάθει ηλεκτροπληξία και πάω άδικα κι εγώ που του'πα άλλωστε εκατό φορές πως πρέπει να προσέχει. Ύστερα έζησε, μου'δωσε τ'ακουστικό κι έκανε δοκιμές. Άκουσα κάνα δυό μπζ κι έτσι απλά το'χε φτιάξει. Μετά μου'πε πως μου χρωστάει ούτως ή άλλως ένα σωρό χάρες. Τι σκατά, σκέφτηκα. Ποιος είναι αυτός που έβαλα στο σπίτι μου. Κι άρχισε να μου λέει μια ιστορία που μου φαινόταν με την ώρα γνωστή κι έλεγα όλο αααα και α ναι. Του'χαν τρακάρει τ'αυτοκίνητο πριν δυό χρόνια εδώ από κάτω κι εγώ τότε που'μουν νυχτερίδα, πετάχτηκα κι ειδα τι αμάξι ήταν αυτό το άλλο που τη σκαπούλαρε. Κατέβηκα θυμάμαι στις 6 το πρωί κι άφησα ένα χαρτί μ'όλες τις λεπτομέρειες κι αυτός τον βρήκε τον αλήτη, είπε, και γλίτωσε δυό χιλιάρικα ζημιά. Χάρηκα που θυμήθηκα πόσο καλός άνθρωπος γίνομαι καμιά φορά και του'σφιξα δυνατά ένα απ'τα τραχιά του χέρια. Έκλεισα την πόρτα και σκεφτηκα αυτούς τους δύο κι ένα ακόμα παππού που μου'χει δανείσει ό,τι χρήσιμο υπάρχει στο σπίτι του αυτά τα πέντε χρόνια. Κι ύστερα μέτρησα πόσοι φοιτητές μένουν στην πολυκατοικία. Έχω δει ένα σωρό. Μια ξανθιά στον όροφο που χέζεται μόλς δει το σκύλο μου. Η από κάτω που άρχισε να κανει γενικές αντί να ξεσκίζεται όλη μέρα. Και πολλά αγόρια μπαινοβγαίνουν κι ανεβοκατεβαίνουν και ζουν εδώ. Τόσοι νέοι κι εγώ πάλι τα'μπλεξα με τους παππούδες. Και προχτές σ'έναν γάμο με τους γέρους καθόμουνα κι έσπαγα πλάκα γιατί λένε τρομερά αστεία, αλήθεια γελάω πολύ. Κι η μυρωδιά αυτή η παράξενη, είναι η μυρωδιά του παλιού. Μοιάζει με τα γέρικα βιβλία και τα ρούχα τα ξεχασμένα χρόνια κάτω από άλλα ή τη μυρωδιά των ξύλων που'χουν παέι παντού. Μπορούσα να ξεσφίξω μόνη αυτήν τη βρύση, ύστερα να φωνάξω έναν ηλεκτρολόγο και πιο μετά ν'αγοράσω ό,τι μου λείπει όπως μια σκάλα σαν αυτήν την ψηλή την ωραία του κυρ-Δημήτρη. Μα συνήθισα σ'αυτά τα πάρε-δώσε. Βγαίνω με τις παντόφλες και τη Μάγια, χτυπάμε το κουδούνι, ανοίγει αυτός, χαϊδέυει τη σκύλα κάτω απ'τα αυτιά, λέω θέλω τη σκάλα, μου τη δίνει, την προσέχω κι ύστερα την επιστρέφω. Τον βοηθάω να βοηθήσει. Ωραίο πράμα. Νομίζω πως άμα σε συμπαθούν οι γέροι και τα ζώα, είσαι μάλλον εντάξει τύπος. Κι άμα είσαι γέρος σαν αυτούς εδώ είσαι στα σίγουρα εντάξει.

Μπλέρρες

2010-05-08T04:51:00.007+03:00

Με ξάπλωσες κάτω απ'τα ημίψηλα δέντρα. Τα χέρια σου κι η πλάτη όλη γέμισαν ρετσίνια και σκοτωμένα μυρμήγκια. Με χάιδευες και κολλήσαμε παντού μα όχι μεταξύ μας. Ο πλάγιος ήλιος στα μάτια και στ'αυτιά μού χάζεψε τις δυό μου λογικές αισθήσεις. Ύστερα με ξέκανες κι εσύ και το παιδί που'κανε κούνια πάνω απ΄το κεφάλι μας σαν να'τανε από'μας φτιαγμένο. Δεν ήξερα πώς είναι να με θες στρωμένη στα χορτάρια. Το κεφάλι μου άφηνε τις γελοίες του ιδέες κάπου πάνω στα μπούτια και την έγκυο κοιλιά σου. Κι όλη τη μέρα ανάμεσα σε ζώα και ανθρώπους κι ένα βρωμερό ποτάμι, εγώ θαύμαζα πιο πολύ εσένα, όπως δε θυμήθηκα σχεδόν ποτέ να κάνω. Και δεν ήσουν ο πιο όμορφος αφου υπήρχαν πεταλούδες κι ούτε ο πιο έξυπνος μ'εκείνον τον αριθμομνήμονα στα κοντινά. Αλλά εγώ εσένα, εσένα, εσένα διάλεξα. Και σε διάλεγα όλη μέρα κι άλλη μισή να μην ξεχνιόμαστε. Έφτιαχνα κύκλους γύρω απ'το κορμί μου με τις μπλε κορδέλες κι ύστερα εμφανίστηκες εσύ μες στη δροσερή ζέστη και τους καπνούς απ'τα ψημένα σουβλάκια. Σ' είδα και τα χέρια μου ξέχασαν πως πρέπει πάντα να συνεχίζουν. Τα βαρίδια, χωρίς κατεύθυνση σωστή, μού χτύπησαν το κούτελο και μπλέχτηκαν στις γάμπες πριν τα πετάξω στη γη και τρέξω συγκρατημένα κατά πάνω σου. Τώρα με το ίδιο βαθύ μπλε καίω ό,τι πρέπει να τσουρουφλίζεται μόνο απο'σένα κι όσα ηδονικά μεγαλώνουν μέσα σου. Κι αυτό το ηλίθιο μπλε δε φεύγει με το σαπούνι. Και τ'άσχημα δε φεύγουν με το μπλε. Λες κι ήθελα να δω ποτέ αυτό το χρώμα μακριά απ'τη θάλασσα. Εγώ, όπως μου'πανε και καθόλου αλλιώς, το απλώνω με πόδια και χέρια να προπαθούν ν' ανταλλάξουν θέσεις. Μα βέβαια αυτό το καταφέρνουν μόνο όταν ζωντανεύεις στο κρεβάτι μου ή στο σκονισμένο καναπέ σου. Κι αποφάσισες, μετά απ'όλα, για παρηγοριά να μου αφήσεις μονάχα τρία γεμιστά και δύο στρόγγυλα χρυσά σοκολατάκια. Τα'φαγα όλα μαζί να τελειώνουν, να τελειώνεις, να γεμίσω, αυτό κυρίως, μα μου'φεραν καούρα. Σου'πλυνα και το πυρέξ, στην ίδια σακούλα έχωσα τις ασιδέρωτες πυζάμες κι ένα άσπρο φανελάκι. Κι εκείνη την ώρα που η πόρτα μου δεν άντεχε να κλείσει, μπήκαν μες στο σπίτι οι κόρνες μιας ακόμη Κυριακής. Δυό άνθρωποι αιώνια μαζί μας έτριβαν τη θυσία τους στη μούρη. Σ'αυτήν την πόλη έιν'όλα σκηνοθετημένα, αγάπη μου. Έτσι μόνο χωνεύονται οι σπάνιες καταστροφικές ενώσεις. Με λίγη τραγική ειρωνία, δεκαοχτούρες που χέζουν παντού, δίποδα και τετράποδα να χαιρετιούνται χαμογελώντας μεταξύ τους κι έναν τρελό που κάθε απόγευμα φωνάζει τα ίδια κάτω στο δρόμο. Μ'όλα αυτά στην ώρα τους κι ένα σωρό ακόμα, δεν μπορείς άλλιώς να κάνεις, μόνο να κρατιέσαι περιμένοντας κάτι ν'αλλάξει, κάτι να πάει στραβά, κάποιος να ξεχαστεί, ν'αργήσει, κάποιος να έρθει καταλάθος εδώ άλλη μια φορά. Τελευταία φορά.

Mutti

2010-05-04T03:45:00.000+03:00

Καταραμένη εκείνη η στιγμή γενναιοδωρίας μου. Τώρα πίσω από την τηλεόραση που λείπει με τρομάζει κάθε βράδυ ο άδειος τοίχος. Δε μου'μεινε τίποτα να του κρεμάσω. Με ό,τι είχα γέμισα το προτελευταίο κενό. Ίσως καρφώσω αυτό εδώ το πληκτρολόγιο ή ένα ρούχο μα πρέπει να'ναι κάτι που δε χρειάζομαι, κι εγώ ό,τι μου'μεινε το χρειάζομαι πολύ, πάρα πολύ. Χωρίς αυτόν τον τετράγωνο βοηθό, δεν μπορώ να ησυχάσω. Είχα έρθει εδώ θυμάμαι και μου'χαν πει απόψε θα κοιμηθείς μόνη σου. Τι σημαίνει κοιμάμαι μόνος; Δεν το κατάλαβα κι ίσως δεν το δέχτηκα πέντε χρόνια τώρα που πλάγιαζα με κωμικούς, δημοσιογράφους και τηλεπωλητές. Τους χώρισα όλους με τη βία προχτές κι άφησα στο ραδιόφωνο να μου διαβάζει ιστορίες ένας μακρινός αισθησιακός. Άναψα και το χαλασμένο πορτατίφ που τρεμοπαίζει και νόμιζα πως κοιμήθηκα εγώ και δίπλα κανένας. Ολομόναχος ο ανιάρης, είπα το άλλο πρωί, μα δεν ήταν έτσι. Οι σκιές κι η φασαρία ήταν πάλι εκεί να κάνουν τη δουλειά τους. Κανείς άλλωστε δεν κοιμάται μόνος. Άλλος με την ησυχία του, άλλος με κάνα αρκούδι ή με το σκύλο του, με το μαξιλάρι ή έναν άνθρωπο στα χέρια. Μα ένιωσα καλά, σαν να κατάφερα κάτι λίγο σπουδαίο και τώρα λέω κι άλλες τέτοιες ψευτομοναξιές να κάνω. Σαν τώρα που φοράω αυτή τη γαλάζια ζακέτα και νομίζω ότι ειμαι μόνη. Η γιαγιά όταν μου τη χάρισε, με κοίταξε καλά κι είπε πως δε μου πάει το χρώμα. Ύστερα μείναμε δυό μας. Σαν να το μετάνιωσε κι ίσως να φοβήθηκε πως δε θα ξαναφορεθεί. Τ'άλλαξε κι είπε τελικά πως μου πηγαίνει. Μα ξέρω πως δεν εννοούσε πια το χρώμα. Στη Γερμανία πουλούσαν τέτοιες ζακέτες να ζεσταίνονται οι άρρωστοι. Σε γαλάζιο νοσοκομειακό για μόνους αγοροπαππούδες και ροζ δηθενχαρούμενο για μόνες κοριτσογιαγιάδες. Μόνοι στα μάτια της όλοι, μόνη κι εγώ. Μα είναι τόσο όμορφη ρε γιαγιά, κοίτα και με τα κουμπιά κλειστά. Μη λυπάσαι όταν με βλέπεις. Και σου λέω να δεις λίγο καλύτερα, δεν είμαι πια θλιμμένη εγγόνα. Δωσ'μου σε παρακαλώ ένα χρωματιστό σεμέν να κρύψω απόψε το κενό. Ναι ναι δεν κρεμιούνται αυτά κι είναι συνήθως μπεζ. Δωσ'μου κάτι να βάλω. Ο τοίχος θα πέσει πάνω μου κι ύστερα ποιος θα σε κοιτάζει; Η κόρη σου μου τα'μαθε όλ'αυτά. Την άφησες μικρή και δεν είχε κανέναν να της πει να μη γεμίζει τα ντουβάρια μ'αηδίες. Δεν είναι αηδίες, σου λέω. Άλλοι τα ονόμασαν τσαντίρια κι άλλοι χαζότεροι τα είπαν φορτωμένα. Δεν ξέρουν τίποτα. Φωλιά χτίζουμε κι εγώ κι αυτή. Δυό σπίτια φωλιές ετοιμάσαμε. Δεν περνάει από πουθενά το κρύο, δεν περνάν αρρώστιες από'δω. Σου΄χα πει να μείνεις να κοιμηθείς και τώρα είναι αργά. Δυο εικονίσματα δε φτάνουν και μια λάμπα. Το πέτρινό σου σπίτι στο πετρωτό τα φταίει όλα. Πες μου ότι ποτέ δεν είναι αργά και ξεριζώνω τους τοίχους να στους φέρω. Πες το και φορτώνω τον παύλο με καρφιά, βενζίνη και σφυριά. Θα σε πάω και βόλτες μόλις τελειώσω τις δουλειές. Σου'πα που κάνω τρομερές δουλειές; Έχω πολλά να σου πω. Και κουτσομπολιά που πεθαίνεις να μάθεις και για άντρες όμορφους ένα σωρό. Άσε με να στα πω. Τίποτα δεν ξέρεις αν σου'πανε μόνο για δυό. Άσε με να προλάβω πριν γίνουν εκατό. Κάνε να σε προλάβω.

σσέσσσουλα

2010-04-30T12:29:00.021+03:00

Ήρθε το πρωί το σημερινό, αυτό εδώ, που με ξύπνησαν απότομα κι ήρθαν στα μάτια μου όλα καθαρά σαν να'βγαλα σφουγγαρίστρα με χλωρίνη πολλή και'κείνο το πράσινο υγρό. Μόνο που στο κεφάλι μου μέσα δε μοσχοβολάει, βρωμάει τσίγγος με δέκα στρώσεις σκουριά. Τα μαλλιά φυτρώνουν κατσαρά από'κει μέσα μέρες ή και χρόνια τώρα κι όσο έρχεται κοντά μου αυτό το βράδυ, που θα'σουν στ'αμάξι με βαλίτσα και χαντς φρη, δεν καταλαβαίνω τι νόημα έχει να τα κρατάω γερά και μακριά αφού δε θα σου μπουν στη μύτη μιά φορά ακόμη. Κι έκανα το ταξί κιόλας δυό φορές από αυτό το καταραμένο πρωί που σου'πα ότι με ξύπνησαν με τη βία φωνάζοντας τ'όνομά μου καθόλου δυνατά μα τρομακτικά πολύ σαν να'γινε κάτι που πρέπει να μάθω πάρα πολύ κακό ή πιο πολύ να πω αλλακτικό. Γιατί άμα αλλάζει κάτι που δε θες ή δεν ξέρεις ακόμα να θες, είναι πιο κακό από την ίδια λέξη. Μα θυμάμαι αυτό έγινε στις εικοσιπέντε του μηνός, ένα χρόνο κι ένα μήνα μετά την τυπική μας συμφωνία κι εγώ θα'πρεπε να θρηνώ πέντε μέρες τώρα μα ξέχασα να το κάνω, το ξέχασα. Ιωάννα, είπε η κοπέλα στις εννιά κι εγώ άνοιξα ένα κι ύστερα δύο θλιμμένα μάτια σαν να είδα μπροστά μου πού δε θα είσαι. Και λίγο αργότερα πάνω απ΄τον πάγκο που μισοάδειαζα το ποτήρι με χλιαρό νερό λες κι ήθελα να με πονάει ο λαιμός, έπεσε το μάτι μου στη χύτρα που αγαπάς και μου'μαθες λίγο να εκτιμάω. Μου'πες εκατό φορές πώς γίνονται όλα τα δικά σου εκεί μέσα και δε συγκεντρώθηκα ποτέ και ακόμα χειρότερα δεν τα σημείωσα. Στην πρώτη θλιβερή γουλιά θυμήθηκα τις μπάμιες, στη δεύτερη το τουρλού και το νερό δεν τελείωνε μα ένιωσα πως πρέπει να το πιω όλο κι είδα πριν δω τον πάτο πράσα κομμένα καταπληκτικά, μοσχάρι βρασμένο για σήμερα το μισό και το υπόλοιπο για μια άλλη μέρα. Στην τελευταία σταγόνα που κύλησε λοξά πάνω στη γλώσσα νομίζω πως γεύτηκα κιόλας όλα αυτά τα λαδερά ταυτόχρονα σαν να τα κήδεψα αφού σου'πα δε θυμάμαι να τα φτιάχνω κι ας τα'δα τόσες φορές να γίνονται και να εξαφανίζονται από τις τόσες πολλές διαφορετικές κουζίνες. Ίσως πρέπει να φύγω τώρα απο'δω που'ρθα χτες με πίστη και να γυρίσω στο γραμματοκιβώτιό μου να μπω μέσα να ζήσω εκεί να περιμένω έστω κι ένα χαρτί πασαλειμμένο με καλικαντζαρογράμματα που θα μου ανήκει. Κι όσο θα περιμένω μασουλώντας τα μιράντα, θα πρέπει σιγά σιγά να αποφασίσω αν θα το γεμίσω ζηλοτέηπ έτσι όπως το'κανες ή μήπως το σκορπίσω στον αέρα να πάει το "σε" στο Λαϊλιά και το "αγαπώ" στην Πλατεία Ελευθερίας. Μα ξέρω πως τέτοιο πράμα στ'αυτιά μας δεν μπήκε ποτέ κι ούτε στο φάκελο για να το δω δε θα υπάρξει μαζί με'σένα που δεν υπάρχεις πια για να σε δω τυχαία στο χασάπικο ή στο μπαρ. Κι έτσι τώρα δέχομαι να σε θυμίζει μόνο, όπως μπορεί, ο τόπος που σε γέννησε. Το 18Α, ο ξινός κάδος, ο μασούτης, ο σκύλος μου που χασμουριέται κι η γιαγιά του παππού όταν ρωτάει αν σχόλασα, ο ποδηλάτης με τα νόστιμα πόδια κι ο φίκος της αγάπης μας, αυτός ο γελοίος φίκος που δε λέγεται έτσι, μα ποιος χέστηκε, που επιμένει να μεγαλώνει όσο επιμένω να τον φροντίζω από τη μέρα που τον έκαψες πάνω στην απελπισία σου. Αυτά κι όλα τα σκατά στο θερμαϊκό από σήμερα το πρωί με φωνάζουν ματσαρόκο μην τυχόν και ξεχαστώ πως κάποτε υπήρξα ένας τέτοιος υπέροχος γυναικόγατος με μελανιές στον κώλο και σφάχτη στις ρώγες. Σφάχτη θα'πρεπε να σε λένε έτσι όπως ερχόσουν και μ'έπιανες σαν σουβλιά και μ'άφηνες πριν προλάβω να συνηθίσω σ'αυτήν την εμπειρία. Μα βλέπω πως για'σένα μπορώ να μιλάω με προτάσεις σαν τρένα κι είναι απ'τη φούρια μου να σε ζήσω γρήγορα και πολύ μέσα σε κάθε χιλιοστό του λιγοστού. Ξέρεις, όλο γίνονται πράματα κι εγώ φτιάχνω τέτοιες προτάσεις που ύστερα θα γίνουν ιστορία τηλεφώνου, έτσι δηλαδή νομίζω μέχρι να δω πως μέσα στο ασημί μου νόκια δεν περιμένεις τον ντιλιβερά εσύ. Ύστερα γύρω στις 5 βάζω το χέρι στην τσάντα και σφίγγω αυτό το κωλοκινητό περιμένοντας τη δόνηση της Βεϊκου. Βεϊκου δεν θα ξαναπάθω πια κι ούτε εσύ θα ξαναδείς το βγαλμένο μου σουτιέν να ανεμίζει μέσα στην κίνησή της. Τι στο καλό, σ'αφήνω μέσα σ'εκείνο το κρητικό μαγαζί που ποτέ δε θα ξαναπεράσω πια απ'έξω. Σ'αφήνω να πίνεις, να γελάς, να μη γουστάρεις σχεδόν κανέναν απ' την παρέα και να βιάζεσαι να φύγεις σαν να μην ήρθε ποτέ εκείνο τ'άλογο με τα μαργαριτάρια στ'αυτιά που καθάριζε γλυκά και κατάπινε μωβ καραμελόχαπα.

1,5

2010-04-24T00:31:00.009+03:00

βγήκες τώρα κάπου έξω στη σκατοαθήνα και γιορτάζεις κι όλοι θα'ναι γύρω σου να σου ευχηθούν κι οι γυναίκες να σε φιλήσουν σταυρωτά μιά και δυό και τρεις μα εγώ είμαι εδώ να γράφω για'σένα και δεν κάνω τίποτε άλλο για 'σένα παρά να γράφω και λίγο να σου μιλάω κι ίσως από καμιά φορά και να σε θέλω ελπίζοντας πως με θες περισσότερο απ' το λιγότερό μου και πως μια μέρα θα'ρθεις να μείνεις παραπάνω από μία μέρα και μισή χωρίς να φοβάσαι αν σε βαρεθώ κι αν καταφέρω ποτέ να συνηθίσω σε άλλο αριθμό από το μιάμιση που θα'πρεπε να ξέρεις πως σιχαίνομαι αφού δεν είναι καν στρόγγυλο κι είναι θυληκό σαν εμένα και τις άλλες που τώρα σίγουρα περνάνε τα σάλια τους ξυστά απ'την ελιά σου κι εγώ έχω να σ'αγγίξω ένα μήνα φτιάχνοντας κορμί για το καλοκαίρι που λες πως θα με πας στη λήμνο ενώ δεν ξέρω καν πού πέφτει κι ούτε με νοιάζει πού σκατά είναι άμα νιώθω ότι δεύτερη ζέστη δε θα μας βρει ταυτόχρονα σε κανένα νησί σε κανέναν τόπο εκτός κι αν την πρωτομαγιά κάνει ζέστη πολλή να με ζαλίσει για να πιστέψω σε ό,τι άδικο θα μου προσφέρεις πάλι όταν μου πεις κάτω απ'τη ντάλα να κρατηθώ και να αρκούμαι στο μηνιαίο θαυμασμό σου

τροMέρες

2010-04-21T02:42:00.000+03:00

Είπαν κάποιοι καινούριοι στο κεφάλι μου και νέοι λίγο-πολύ πως τα βλέπω θετικά τα αυτά. Κι εκείνος ο αδερφός του ανθρώπου, έγραψε στο τσατ πως του αρέσει που'μαι αποφασιστική. Εγώ που σου μιλούσα ανήσυχα στον ενεστώτα διαρκείας με "δεν ξέρω" κι "όπως θες" και "κρίμα", τώρα κάνω πράματα μ'ευκολία και γελάω πολύ. Γελάω σαν φώκια. Δε με ξέρουν αυτοί, εσύ με ξες. Δεν καταλαβαίνουν αν τους πω 'πηγαίνω να πνίγομαι' μα δε θέλω πια να πνιγώ κι αλλωστε δε θέλουν να μάθουν τι εννοώ όπως εσύ την πρώτη φορά εκείνου του περίεργου χρόνου των ρημάτων μου. Θέλω να πω, μ'άρεσε που τα'παν ολ'αυτά μα εγώ δεν είμ'εγώ, δεν είμαι φώκια καθόλου με μουστάκια, καλέσματα και λίπη. Μ'άρεσε, θα το πω άλλη μια φορά, γιατί έτσι έγινα κι ας το παραδεχτώ τώρα. "Έτσι" θα πει κανονικός κι ωραίος. Θα πει και ζωηρός σαν χαρούμενος, ας πούμε. Δεν τα φοβάμαι όλ'αυτά άμα τα γράφω κι εύχομαι να μην είναι κάνας ψευτοπυρετός που περναέι γιατί συνήθισα το τραγικό μου γέλιο. Και θα σ'αρέσει κι εσένα, βέβαια, να κλείνει κάθε φορά το αριστερό μου μάτι, καταπιεσμένο από την άκρη των χειλιών μου που μα το θεό δεν μπορεί να ανέβει άλλο. Χωρίς αλκοόλ, χωρίς τίποτα μέσα μου ανεβαστικό πέρα από'μένα, νιώθω να είμαι τώρα λιγότερο λάθος από ποτέ.

στη θέση σου

2010-04-15T18:00:00.006+03:00

Είσα παντού. Σ'αυτά που γράφω τώρα. Σε όσα έγραφα κάποτε και δε θέλω πια να ξαναγράψω. Μ'ακολουθείς στα μαθήματα και μουτζουρώνεις τις σημειώσεις μου. Ο δάσκαλος στον πίνακα απλοποιεί με κιμωλία τις δικές μας παραστάσεις. Τα πόδια μας ζωγραφισμένα με ευθείες γραμμές, πατάνε στον άξονα των χι μα ρίζες δεν έχουν. Φεύγω στη μέση της παράδοσης, ανοίγω, κλείνω, βάζω μπρος κι είσαι στη θέση του συνοδηγού. Την πας πίσω να χωρέσεις όλο αυτόν τον άντρα, γυρνάς, κοιτάς και λές ξεκίνα. Τι λόγο έχεις να'σαι εδώ, πες μου. Τις Πέμπτες που χορεύω, το κορμί σου είναι κολλημένο στην πλάτη μου. Εκατό κιλά μ'εμποδίζουν να εκτελέσω τις πιο απλές φιγούρες. Ο καβαλιέρος παλεύει να με βάλει στο ρυθμό κι όταν μου εξηγεί, μαζί με τ'όνομά μου λέει το δικό σου. Ποιος αποφάσισε η κλητική μου να'χει δέκα γράμματα; Τον σπρώχνω και δίνομαι στον επόμενο. Τα ίδια όλοι, τα ίδια κι οι ντάμες κι η καθαρίστρια ακόμη όταν μου φωνάζει να μην πατάω στα σφουγγαρισμένα. Είμαι αυτή με το σύνθετο όνομα και το όμορφο παράσιτο στην πλάτη. Μου λικνίζεις τη μέση μέχρι να κλείσει η μουσική. Κι ύστερα κατεβαίνεις καμαρωτός σαν από άλογο και με συνοδεύεις σπίτι. Δε σου'δωσα ποτέ κλειδί αλλά με προσπερνάς και ξεκλειδώνεις. Ανάβεις τα φώτα να βλέπω και τα σβήνεις όταν έχω πια κοιμηθεί. Θέλω να μ'αφήσεις, νόμιζα, μα καθε πρωί ελπίζω να'σαι κάπου εκεί, έτοιμος να με σκαρφαλώσεις. Κανείς δε σε βλέπει. Ρώτησα πολλούς. Καμιά φορά ούτ'εγώ, μα φαντάζομαι πως θα'χεις κι άλλες δουλειές ή θα'χεις πάει να κατουρήσεις. Πάνω στη θλίψη μου, ακούω καζανάκι και μπαίνεις στο δωμάτιο, κουμπώνοντας το κοτλέ σου παντελόνι. Δεν ξέρουν να σε δουν οι άλλοι, αγάπη μου. Τα μάτια τους είναι μικρότερα απ'τα ψίχουλα. Δεν ξέρουν καν πού να κοιτάξουν. Μόνο εγώ σε βλέπω να τρως από'μένα και να ζεις να με ταϊζεις για να ζω. Έλα, ανέβα. Είναι Πέμπτη σήμερα. Κι έχω τόσα αποθέματα που μπορεί και να μπορέσω να μπορώ για πάντα.

15.12.58

2010-04-09T03:50:00.005+03:00

Ένα μωρό κοιμάται πίσω μου. Δεν έχει τις ανάλογες διαστάσεις μα εγώ το αποκαλώ μικρό. Με ρωτάει κάθε μέρα διάφορα κι εγώ το αποπαίρνω. Μου ζητάει να παίξουμε μπιρίμπα και δηλώνω δήθεν πολυάσχολη. Απόψε ένιωσα τύψεις. Γύρισα σπίτι κι είχε στημένα τα χαρτιά. Με κοιτούσε παρακλητικά και κρατούσε στο χέρι του πράσινα, βρωμερά φύλλα. Άρπαξα τα έντεκα που ήταν στη μεριά μου κι άρχισα να παίζω. Κέρδισα χωρίς να το πολυσκεφτώ μα δε στεναχωρέθηκε. Μου'πε μπράβο, έκλεισε τα φώτα και κοιμήθηκε με τον ήχο των πλαστικών γραμμάτων. Μ'αυτό το μωρό δε χρειάζεται να'μαι σωστή. Αρκεί να γυρνάω πότε πότε σπίτι για καμιά παρτίδα, να λέω κάνα χαζοαστείο και στο τέλος να πληκτρολογώ. Ύστερα είναι φορές που νιώθω τα μάτια του να γίνονται ρολόγια. Φταίνε οι ώρες μου μέσα σ'αυτά τα ντουβάρια που γίναν του ενός χεριού. Μα έτσι πάντα τις ήθελα. Λίγες και ουσιαστικές.
Κάθε που γυρνάω εδώ, βρίσκω διαφορετικούς ανθρώπους. Πάντα δυο σταθερούς μ' ένα σκύλο και άλλους πολλούς που περιμένω ή και όχι, έχω να δω καιρό, αποθύμησα ή ξέχασα πως κάπου υπάρχουν. Η μεγαλύτερη γυναίκα σ'αυτό το σπίτι μλάει κι απόψε για αγαπημένους που βούλωσαν ή σταμάτησαν να λειτουργούν. Τρέχω κάθε τόσο να την υπνωτίσω με τους έρωτές μου. Κουτσομπολεύουμε με τις ώρες. Αναμασάμε τα ίδια για τρελούς, πεσιμιστές, λογικούς και ανυπόφορους. Της αποκαλύπτω μυστικά να της γεμίσω το μυαλό αηδίες. Στέκομαι στο τέρμα της κι αποκρούω αρρώστιες, ενοχλητικά τηλέφωνα και θλιβερές διαπιστώσεις. Ταλαίπωροι άνθρωποι κρέμονται απ'τη σακατεμένη της μέση και ζητάν γιατρειά στο βλέμμα της. Εκείνη φτιάχνει μια φωνή σταθερή κι αισιόδοξη. Καπνίζει ανέμελα, φέρνει τα φρύδια πιο κοντά στα μάτια, κι ύστερα τινάζει τη στάχτη της μέσα στα δικά σου. Χρόνια τη θυμάμαι να το κάνει αυτό αλλάζοντας τις τρομακτικές λέξεις των βρωμογιατρών σε άλλες όμορφες, βγαλμένες απ'το φωτεινό της μυαλό. Κάπως πάντα πείθει τους ανθρώπους πως δεν έχουν τίποτα κακό μέσα ή δίπλα τους. Μα την ακούω κάποια βράδια να μην μπορεί να ανασάνει και να φουσκώνει ένα πράμα με μπαταρίες στον καρπό της. Ποιος μπορεί να ξεγελάει εκείνη; Ποιος θα βρεθεί να της αναπαράγει τις δικές της εφευρέσεις; Εγώ μόνο αυτή την παλιομέση της ξέρω να στηρίζω. Μαζεύω κρεμμυδόφλουδα απ'τα μάρμαρα και σιδερώνω ρούχα τριών γενεών. Σπουδαία δουλειά! Η τρέλα που στρογγυλοκάθισε εδώ μέσα από'κείνες τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη, δε λέει να τσακιστεί. Καλύτερα. Μαζί της φοβάμαι πως θα φύγουν όλοι. Οι πιο αγαπημένοι. Εκείνοι που η γυναίκα του σπιτιού δεν πρόλαβε να τους πει πως ήθελε μόνο αγάπη. Ζωντανή, ίση, σκέτη κι αυταπόδεικτη αγάπη. Η ίδια μου μάθαινε τόσο καιρό πως δεν αρκεί η αγάπη των άλλων μα σήμερα δασκάλεψα την πιο καλή δασκάλα πως σε κανέναν δεν είδα τελικά να φτάνει μόνο η αγάπη του εαυτού.

βαθιά ζωντανοί

2010-03-26T14:36:00.009+02:00

Άνθρωποι απ'όλες τις χώρες του κόσμου ζουν πάνω σ'αυτά τα τετραγωνικά. Δε μ'αφήνουν να σκεφτώ κι αυτό είναι το δώρο που μου'φεραν όλοι μαζί κι ο καθένας χωριστά. Κοιμομαστε ο ένας πάνω στον άλλον και τρώμε σ'ένα τραπέζι που φαινομενικά δε θα χωρούσε ούτε τους μισούς. Ο όμορφος Αργεντίνος μου φιλάει τα χέρια για να δεχτώ να με χορέψει πριν και μετά τον βραδινό ύπνο. Μόλις βάλω το άσπρο νυχτικό μου, ακούω την πρώτη νότα. Έρχεται από πίσω μου, με γυρίζει αργά και με οδηγεί μέχρι να νυστάξω. Με βάζει για ύπνο και μου υπόσχεται πως όταν ξυπνήσω θα'ναι εκεί. Ο Κουβανός με το υπέροχο κορμί έχει αποφασίσει πως στ'όνομά μου μπροστά υπάρχει ένα μεγάλο κάπα. Είμαι λέει το πιο γλυκό ζαχαροκάλαμο του κόσμου, έτσι. Χορεύει ρούμπα στο μπαλκόνι μόνος και μουτρωμένος μιας και αρνούμαι συνέχεια ν'ακολουθήσω τις νευρικές του κινήσεις. Κουβαλάει πάντα μια πετσέτα στον ώμο για να σκουπίζει τον ιδρώτα του. Όταν περνάω από δίπλα του, την πιάνει υποχθόνια και με μιά απότομη κίνηση χτυπαέι τον αέρα μπροστά στη λεκάνη μου. Τρομαγμένη καλύπτω τα μπούτια μου κι εκείνος μου ανακοινώνει ικανοποιημένος πως μόλις πραγματοποίησα φιγούρα βγαλμένη απ'τη χώρα του. Ο Γερμανός προσπαθώντας να προφέρει το ρο κάθεται στη γωνία και μας χαζεύει. Μόλις καταλαβαίνει ότι δεν του δίνουμε σημασία, πηγαίνει κι ανάβει όλες τις λάμπες του σπιτιού. Ρυτιδιάζω σταδιακά το πρόσωπό μου και με μισό βλέμμα προσπαθώ ν'αντέξω όλο αυτό το φως. Τον ρωτάω γιατί το κάνει και λέει πως δεν αντέχει τα μάτια μου να'ναι τόσο μεγάλα. Μετανιωμένος κάθε φορά τα σβήνει από μόνος του. Κάθεται πάλι στην μπαμπού πολυθρόνα σταυρώνοντας τα πόδια και ξεκινάει να σχεδιάζει το σπίτι που θέλει να του χτίσω. Ο κοντός Άγγλος μας μαγειρεύει κάθε μέρα διαφορετικά φαγητά κι όλο βάζει τις πεταμένες γόβες μου στη θέση τους. Πλένει τα σεντόνια μας και σφουγγαρίζει τα μαύρα μάρμαρα όταν εμείς κοιμόμαστε. Τα πρωινά πηγαίνει στη λαϊκή για να διαλέξει τις πιο κόκκινες ντομάτες κι όλη μέρα τις βράζει και τις βάζει σε βάζα. Λέει θα τα πάρει μαζί του όταν φύγει μα νιώθω πως δε θα φύγει ποτέ. Δεν έχω έρωτα ή αγάπη για κανέναν. Δε συζητάμε αυτά που συζητάν οι φίλοι κι όμως μοιραζόμαστε τα πάντα. Και τη γύμνια μας πολλές φορές, μα κανείς δεν ποθεί κανέναν. Η ευτυχία μας δεν είναι ανάμεσα στα πόδια ή μέσα στο μυαλό. Είναι η μυρωδιά της ντομάτας, ο ήχος του τανγκό, το φως που παλέυει να μείνει λιγοστό, οι ανακόλουθες λέξεις με τα πολλά ρο κι όλα όσα ο καθένας γεννήθηκε να κάνει. Αυτά κυλάνε στις φλέβες μας μέσα κι έξω απ'αυτό το συνηθισμένο σπίτι. Θα βαρεθούμε, θα χαθούμε μα τίποτα δε θα εξασθενήσει. Τίποτα δε θα μου λείψει. Γιατί όλα αυτά είμαι πια εγώ.

το ξέρεις

2010-03-17T16:40:00.004+02:00

Ζητούσαν οι επιστήμονες να μας βάλουν στα μουσεία, τότε. Να περνάν οι άνθρωποι και να θαυμάζουν τον πιο σπάνιο εν ζωή έρωτα. Γιατί τέτοιο είδος υπήρξαμε. Μοναδικό κι εξαίσιο. Ανήλικοι παντρευτήκαμε, κλεφτήκαμε σχεδόν, μπροστά σ'ένα μικρό εικόνισμα φορώντας από τρία στέφανα ο καθένας. Για να δεθούμε για πάντα στα σίγουρα, είχες δικαιολογηθεί όταν σε ρώτησα γιατί έκλεψες τόσα πολλά. Βέρα αληθινή δεν είχες να μου περάσεις μα έδωσες το λόγο σου πως δε θα μ'άφηνες ποτέ. Δε χρειάστηκε άλλο απ'αυτό να πεις ή να δηλώσεις. Δε μαλώσαμε ούτε μισή φορά κι ας ήμασταν αγριάνθρωποι στο ίδιο κλουβί. Δε θυμάμαι ποτέ να φώναξες. Η μνήμη μου είναι αδύναμη, μα αυτό το ξέρω καλά. Η φωνή σου γινόταν δυνατή μόνο όταν τελείωνες. Οι έρωτές μου πριν από 'σένα ήταν μουγκοί και μονότονοι. Κι όταν έπεσες σ'αυτήν την έκσταση πρώτη φορά, γούρλωσα τα μάτια μου και κάλυψα φοβισμένη το πρόσωπό μου. Νόμιζα πως κάτι έπαθες ή ότι θα με χτυπήσεις. Μα εσύ απλά μου'δειχνες ποιος είσαι και τι μπορείς να γίνεις. Στην αρχή μιμήθηκα τους ήχους σου κι έπειτα άρχισα να έχω τις δικές μου φωνές. Μόνο όταν τελειώναμε ταυτόχρονα θα'λεγε κανείς απ'τους ωτακουστές πως μαλώναμε. Είχαμε κολλημένα τα μηνίγγια μας και μόλις ερχόταν η ώρα να μας βγουν τα σωθικά, τσιρίζαμε σαν να πονούσαμε, να μισιόματσαν ή να λατρευόμασταν μέχρι μίσους. Οι χορδές των λαιμών μας κόβονταν απότομα λίγο πριν λυθούμε και χωριστούμε στα δυό. Ξαποσταίναμε σε περίεργες στάσεις με κορμιά που 'δειχναν σπασμένα. Δε νιώθαμε τίποτα. Μόνο μια αιώρηση και την ανάγκη να'μαστε κοντά από φόβο μη βγει η ψυχή μας από τις τρύπες του παντζουριού. Δε μάθαμε ποτέ πώς ονομάζεται το μεγαλείο αυτό. Εμένα μ'άρεσε να το αποκαλώ "δενξέρο" κι εσύ το' λεγες "μαποσγίνετε". Χαζεύαμε νάρκισσοι κι οι δυό τα μπλεγμένα μας σώματα στον καθρέφτη. Πιστέψαμε πως δεν υπάρχει τίποτα πιο ιδανικό, τίποτα πιο άρτια πλασμένο, τίποτα πάνω από αυτό. Τέτοια ύβρη διαπράξαμε και τώρα η νέμεση είν' εδώ.
Μπήκε ακόμα μια άνοιξη που δε φαίνεται κάτι να θέλει να ανοίξει. Εσύ ίσως ήδη προσπαθείς να δραπετεύσεις τις νύχτες από τη βαριά σου κουβέρτα. Θυμάμαι όταν μ'είχες πρωτοβάλει από κάτω της, δεν μπορούσα να αναπνεύσω όλο το βράδυ. Κράτησε μέρες πολλές κι έτσι κατάλαβα πως δεν ήταν από τα κιλά των σκεπασμάτων, ούτε από τα δικά σου και σίγουρα όχι απ'το ελαφρύ κλίμα της κάτω πόλης. Η ανάσα μου δεν έβγαινε ούτε έμπαινε από την ώρα που σφηνωθήκαμε ο ένας μέσα στον άλλο σ'εκείνη τη φωτογραφία. Είχαμε στήσει τη μηχανή εκεί που αργότερα θα στηριζόταν μια από της ηλιόλουστες εικόνες μου, δημιουργία δική σου. Δε θυμάμαι ποιος πάτησε το κουμπί, ποιος έτρεξε πριν ακουστεί το κλείστρο. Θυμάμαι πως δεν υπήρξες ποτέ πιο όμορφος μετά, ούτε πριν, ούτε ποτέ. Ήρεμη σ'άφηνα να με κοιτάς με το πηγούνι σου στην κοιλιά μου σαν μολις να σ'είχα γεννήσει. Αδιαφορούσες για το τι υπάρχει ή τι θα υπάρξει γύρω σου. Ύστερα δεν ξέρω τι έγινε. Μπορεί να σηκωθήκαμε, να φιληθήκαμε, να μείναμε εκεί λίγο ακόμα ίσως ή να πήγαμε να δούμε αν έγινε επιτέλους το εντυπωσιακό σου σουφλέ. Δε με νοιάζει τι έγινε μετά. Φυλακιστήκαμε εκεί, σ'σεκείνο το φιλμ που θα υπάρχει πάντα αν δεν το κάψουν από ζήλια οι άντρες μου κι οι δικές σου οι γυναίκες. Τα δώρα μου σε'σένα όλα ήταν εκτυπώσεις σε χαρτιά, εκτός από το πρώτο. Είχα κατέβει από'κείνο το αφόρητο τρένο με μια βαλίτσα τεράστια για να χωρέσει μέσα όλες τις πιθανές λέξεις του κόσμου που ύστερα γράψαμε στο καινούριο σου ταμπλό. Τι πιο συμβολικό της επιθυμίας μου να σε βλέπω πάντα μάταια να προσπαθείς να με κερδίσεις. Τα δικά σου δώρα ήταν πολλά και ξαφνικά. Πήγαινες για τσιγάρα και γυρνούσες με ό,τι νόμιζα πως μου έλειπε. Τα ανέφερα σε ανύποπτες στιγμές ή ακόμα και στον ύπνο μου κι εσύ τα θυμόσουν όλα και μου τα'φερνες. Δε μου τα'δωσες ποτέ στο χέρι. Μ'έκανες να νομίζω πως πλημμύρισε το σπίτι ή πως κάηκε το φαγητό ή ότι κάποιος είναι στην πόρτα. Κι εγώ έτρεχα αγχωμένη για να δω άλλη μια ιδέα σου να τυλίγει τις δικές μου ελλείψεις. Σ'εκείνο το θαμμένο σπίτι, είδα τους εγωισμούς μας να σαπίζουν και να πέφτουν μαζί στο χώμα κι ύστερα τον δικό μου να ξαναφυτρώνει και να γίνεται δέντρο ολόκληρο από την αρχή να μην μπορείς να σκαρφαλώσεις. Μα όποιος κι αν με ρωτήσει θα του πω πως δεν κάναμε ούτ'ένα λάθος. Γιατί ό,τι συνέβη στον καιρό μας, έγινε χωρίς σκοπό και γνώση. Η σημαία μας ανέμιζε πάνω απ'τα κεκτημένα κι ακόμα δέρνεται ξεφτισμένη στις πιο βαριές σου άπνοιες. Στην υγειά μας πίνονται όλα τα λιμοντσέλα του κόσμου κι ας μην είναι η γεύση τους όπως άλλοτε. Νόμιζα πάντα πως απ' αυτό το γεμάτο κεφάλι που κουβαλούσες πέρα δώθε θα'βγαινε μια μέρα λάβα κίτρινη και μυρωδάτη. Το'βλεπα και στον ύπνο μου πως ξεχυνόταν και μεθούσε έναν έναν τους ανθρώπους. Ίσως να εξατμίστηκε τώρα. Ίσως να περιμένει την ώρα της κι εγώ πάλι να βιάζομαι. Μην την αφήσεις μόνο να βαρύνει αυτό το υπέροχο μυαλό που νιώθω να'ρχεται σε'μενα. Σαν δίδυμοι είμαστε, σαν σιαμαίοι που αποκολλήθηκαν βάναυσα. Μα ξέρω πως ακόμα κι αν δεν κουνηθούμε, θα'ρθει η γη ανάποδα με χίλιους σεισμούς να ενώσει ό,τι εκείνη ξεχώρισε. Κι είμαστε εμείς οι πρώτοι στη σειρά. Εκ γενετής δούλοι στην ίδια ψυχή. Τη μία. Τη δικιά μας.

δε σ'αφήνω

2010-03-09T19:53:00.012+02:00

παρκέ

2010-03-09T03:41:00.004+02:00

Το νερό στο δέκατο χιλιόμετρο είχε αλλάξει πια μορφή. Έπεφτε βαρύ και κοφτερό πάνω στις μαύρες μου λαμαρίνες κι ύστερα τις εγκατέλειπε πηδώντας βιαστικά στην άσφαλτο. Άφησα τον ήχο των παγωμένων βώλων να με ξεκουφάνουν. Μαζί με τους υαλοκαθαριστήρες και την τρύπια εξάτμιση, έφτιαχναν την πιο υπέροχη μουσική. Πριν λίγες μέρες υποδεχόμουν από νωρίς το καλοκαίρι φορώντας λουλούδι στα μαλλιά και τώρα στο καντράν αναβόσβηνε το μείον 2. Το χαλάζι λίγο μετά έγινε χιόνι κι όσο κι αν επέμενα πως μου αρέσει αυτό το άσπρο, νοστάλγησα τις μέρες του άλλοτε μισητού ζεστού τριμήνου.
Τίποτα σημαντικό δε συνέβη αυτή τη σημαδιακή μέρα. Ούτε καινούριοι έρωτες ούτε πρώτοι, ούτε διάσημοι ήταν να'ρθουν απόψε. Μόνο ένα τραγουδι έπεσε στα χέρια μου κι ύστερα στ'αυτιά δυστυχώς μα καθόλου τυχαία. Ήχοι άλλων εποχών σ'ένα αδιάφορο χωλ μετά από παλιά κυριακάτικα γκολ. Το άκουσα μια φορά, προσεκτικά, τεντώνοντας τη μέση και τον αυχένα μου. Προσπάθησα να θυμηθώ πώς ένιωθα όταν κάτι τέτοια τραγούδια σηματοδοτούσαν τη φωνή σου. Έχω ξεχάσει όσο κι αν σφίγγω τα νεύρα μου να ανασύρουν απ'τον υποθάλαμο το λειψό σου κορμί. Πίσω απ'το ζορισμένο μου κρανίο υψώνεται η πιο όμορφη βιβλιοθήκη που'χω δει ποτέ. Σ'έχει μέσα της πιο σωστά απ'ότι εγώ μα δεν τολμάω πια να τη σκαλίσω. Σε κάθε γενική την αγνοώ, αφήνοντας τη σκόνη των συνομήλικών μου ξύλων να κερδίσουν άλλη μια μάχη. Όταν ξεσκονίσω ξέρω πως θα φτερνιστείς δυό και τρεις φορές όπου κι αν είσαι, όποιος και να'χεις γίνει.
Εκεί που με μαθαίνουν να χορεύω και να είμαι γυναίκα, γνώρισα το μοναδικό άντρα που δεν ιδρώνει. Έχετε το ίδιο όνομα. Σου μοιάζει ελαφρώς μα είναι πιο κοινός. Χορεύω πάνω του κι εκείνος με καθοδηγεί αποφασιστικά. Βαριανασαίνει μα δεν μπορεί να ιδρώσει.Όταν κινείται προς τα πίσω, η μυρωδιά του πέφτει στα μούτρα μου. Παίρνω βαθιά ανάσα και κάνω την πιο παθιασμένη στροφή γύρω απ'το αντρικό του σώμα.Ύστερα υποκλίνεται και με παραδίδει σε άλλους παρτενέρ δειλούς και απροσάρμουστους. Θα γινόσουν ο καλύτερος χορευτής, το ξέρω. Μα δε δοκίμασες ποτέ τίποτα.
Μετά από κάθε τανγκό, βγαίνω στους δρόμους με άλλο αέρα. Περπατάω με τα τακούνια μου να κάνουν θόρυβο ρυθμικό και θελκτικό. Τα λιονταρίσια μου μαλλιά λάμπουν κάτω από τα κίτρινα φώτα της μικρής μου πόλης. Γυρίζω σπίτι, φοράω στη σκύλα το καρό λουρί και την αφήνω να με πάει βόλτα. Κάθε που κατουράει, βρίσκω ευκαιρία να προβάρω κάνα δυό καινούρια βήματα κρατώντας τον ώμο και το χέρι του διάφανου καβαλιέρου μου. Ύστερα τα οι γόβες με χτυπάνε, γυρίζω σπίτι και αποκοιμιέμαι τρίβοντας τις πατούσες μου μεταξύ τους.
Άρχισε πάλι το χαλάζι. Χτυπάει τα κάγκελά μου κι ο θόρυβος αυτός με νανουρίζει. Μόνη, με το φουστάνι της μεγάλης μέρας να καρτεράει στην κρεμάστρα, δε ζητάω τίποτ' άλλο απόψε.

πριν λίγο

2010-03-07T21:43:00.004+02:00

Είχα κολλήσει το μάγουλό μου στο καυτό μάρμαρο και φυσούσα εκεί που πριν έκαιγε φωτιά. Τα ξύλα κοκκίνιζαν μαζί με τα πνευμόνια μου κι ύστερα τίποτα. Η φασολάδα κόντευε να γίνει κι αποφάσισα παιδιάστικα πως αν δε δω φωτιά, δε θ' αποσύρω τη χύτρα απ'το μάτι. Έριξα δαδιά και άσπρα σαπούνια στην τρύπα. Βούτηξα αναπτήρα από την τσέπη του μπαμπά και πυρπόλησα όλα τα άρθρα της χτεσινής εφημερίδας. Λίγο πριν καώ, σφήνωσα τα λαμπαδιασμένα χαρτιά ανάμεσα στα κούτσουρα και περίμενα. Φώτισε όλο το σπίτι σε δευτερόλεπτα και ένιωσα το χνούδι του προσώπου μου να καψαλίζεται. Έμεινα να κοιτάω με μάτια θεόστεγνα που δεν εστίαζαν πουθενά. Ο κώλος μου ακουμπούσε παγωμένος στο πάτωμα αλλά το υπόλοιπο σώμα μου έβραζε πιο δυνατά απ'τα όσπρια. Σηκώθηκα μαστουρωμένη από την υπέροχη ζέστη και πήγα στην κουζίνα. Η φασολάδα είχε κολλήσει στον πάτο της χύτρας μα, δοκιμάζοντάς την, η γεύση του καμμένου μού φάνηκε ξεχωριστή. Άρπαξα λίγο ψωμί και με το βαθύ πιάτο στο χέρι έτρεξα προσεκτικά να απολαύσω το γεύμα μου στη φωτιά. Είχε σβήσει. Θυμήθηκα που ο μπαπάς φεύγοντας μου'χε πει 'Άσε τη φωτιά ν'αναπνέει'. Μα εγώ την είχα κιόλας πνίξει με πετρέλαια, ψευτόξυλα κι ιστορίες χτεσινές.

δελτίο ισπανικό

2010-02-28T04:30:00.008+02:00

Ο μπαμπάς παρακολουθεί τον εραστή μου στο γυαλί. Δυναμώνει την ένταση και αποφασίζει πως τον σέβεται ως ανώτερό του. Γέρνει το κεφάλι του νωχελικά κι αφήνει αυτόν που άγγιξε την κόρη του να του εξηγήσει. Εκείνος ο τάχα νεότερος ανοίγει το στόμα του και τον μπερδεύει με κρίσεις οικονομικές και πάγιες τακτικές. Του αραδιάζει διάφορα κι η φωνή του σέρνεται 10 βήματα αριστερά. Σκαρφαλώνει στον ώμο μου και μπαίνει βίαια στο αυτί μου όταν τα σίγμα στ' οτοκιού είναι πολλά. Σεισμός, σοσιαλισμός, σοφοκλέους και συλλογισμός. Τρεις όμοιοι άνθρωποι κάνουν παρέα στα σκοτεινά μα η άγνοια είναι μόνο του πατέρα. Αθώα όσο κι αυτός, απόψε νιώθω να του μοιάζω λίγο παραπάνω.
Ήρθε κι η μέρα η αυριανή. Ένα άνεργο αγόρι με περιμένει να του δώσω δουλειά. Από δουλειές αυτόματες δεν ξέρω αλλά στις δουλείες τις αόματες είμαι η καλύτερη. Θα μεσημεριάσει νωρίς κι αν ο αέρας φυσήξει απ' τα μπουρδέλα του Βαρδάρη, θα ψήσω στο προβληματικό τζάκι ψάρι δυό κιλά. Θα φάω και τα μάτια του αν καταφέρω να τα κάνω κριτσανιστά. 'Υστερα που θα βλέπω καλύτερα θα πάρω ρούχα και κλειδιά κι ένα-δυο χάρτινα λεφτά και θα ξεκινήσω για το πολύστροφο ταξίδι μου. Δώσαμε ραντεβού στις έξι στην οδό Θεσσαλονίκης. Θα κρατάς ένα μεγάλο τάπερ για να σε αναγνωρίσω κι εγώ ένα σκύλο με κυπαρισσί βρακί.
Και θα'ρθει κι η μέρα η επόμενη που θα πας να βρεις δουλειά καλύτερη από αυτές που σου'δωσα εδώ να κάνεις. Είπες πως δε θα ξαναφύγεις στο πρώτο σου ψέμα. Δε θυμάμαι πού ήσουν και τι φόραγες αλλά θυμαμαι να σε αναγκάζω να υποσχεθείς κι εσύ να το κάνεις με παράξενη ευκολία. Θα φύγεις κι ο αδερφός μου στο Αμπουντάμπι θα'ναι πιο κοντά απ'ό,τι εσύ γιατί η Αθήνα ξέρει καλύτερα πώς να κλέβει κάθε μου ελπίδα. Θα'ρθω πάλι να σε δω ίσως μια ή δυο φορές αλλα θα κλείνω τα μάτια μου περνώντας κάτω από τις πράσινες ταμπέλες της τρισύλλαβης πόλης. Θα λέω πως πάω Κατερίνη, ουφ τι άσχημη, ας πάω στον Αγιόκαμπο να κολυμπήσω μα κάνει κρύο ακόμη κι ίσως να συνεχίσω ως τη Λάρισα κι ύστερα λαχτάρησα κι έφτασα στη Λήδα που ντράπηκα να μην ξέρω πως λέγεται Στυλίδα γι'αυτό θα τραβήξω ευθεία πολύ, υποσχόμενη να μη σταματήσω για κατούρημα στη Λαμία που δε συμπάθησα ποτέ. Πολλές ώρες αναποφάσιστη θα αναγκαστώ να ξεκουραστώ στο Γαλάτσι κι ίσως να μείνω λίγες μέρες να ψάξω στο χάρτη να βρω ποιο μέρος μας χωράει επιτέλους και τους δυό.
Είπα κι είδα πράματα πρόστυχα σήμερα. Βυζιά μακρουλά να στηρίζονται σε κοιλιές ξανθιές και πληρωμένες. Περιέγραψα γυναίκες πιο όμορφες απ'όσο ήταν πραγματικά. Δε βγήκα. Έκανα δουλειές και γυάλισα όλα τα ξύλα της μαμάς με φάρμακο μοσχοβολιστό. Θυμήθηκα, καθώς ανακάτευα το πρόντο στο νερό, εκείνον τον μελαμψό ισπανό που μου φώναζε αυτή τη λέξη μαζί με άλλες άγνωστες κι εγώ το μόνο που ήξερα τότε να του πω στην ίδια γλώσσα ήταν πως θέλω ένα τοστ με κέτσαπ και κασέρι πορ φαβόρ. Τον είχα ξεχάσει κι αυτόν και τα καταλανικά του με τα θου τα πολλά που αναρωτιόμουν πώς διάολο τα'λεγε το ένα μετά το άλλο χωρίς να φτύνει. Θα γυρίσω μια μέρα εκεί να τον ρωτήσω πως βάζει τη γλώσσα του σωστά και θα πάρω πίσω και το καφέ κασκόλ με τις φούντες που είμαι σίγουρη πως ακόμα θα μυρίζει σπιτική παέγια.
Παράτησα γονείς, δουλειές και εραστές κι ήρθα να κάτσω εδώ σ'αυτήν την αλάδωτη καρέκλα που δε με βόλεψε ποτέ για να διαβάσω. Όλες τις εκθέσεις μου τις έγραψα στο πάτωμα με τον κώλο ντουρλωμένο και τους αγκώνες να τρίβονται στο παιδικό χαλί. Κι ήταν οι πιο ωραίες όλης της τάξης της δικής μου και της διπλανής. Γιατί άμα κάθεσαι, τίποτα δε βγαίνει σωστά να γραφτεί, να συλληφθεί, να ζωγραφιστεί ή να εξομολογηθεί. Καθιστή γράφω όλες αυτές τις μπούρδες δήθεν σε χαρτί παλιό μπροστά απ'το σκατί δαντελωτό μου φόντο. Εξομολογήσεις κώλου καθιστού δε στρέουν.
Όρθια πια, σε βλέπω ν'αλλάζεις τόπους κάθε λίγο μήπως κι αυτά που λέω τα δεχτείς καλύτερα στο θέατρο, στη βαθιά χαράδρα ή 857 σκαλιά ψηλότερα. Κτητική η αγαπημένη σου αντωνυμία και προσωπική η δική μου. Ξεκίνησαν όλα πριν από'σένα και θα τελειώσουν χωρίς εσένα όσο κι αν φωνάζεις πως κτήση σημαίνει μόνο γη και τίποτα άλλο. Μπορεί εγώ να μένω σταθερή στην ασφαλή μου περίμετρο μα ξέρω πως τα κλεμμένα λόγια σου βρωμάνε παντού το ίδιο.

καρατερίστες

2010-02-27T06:20:00.014+02:00

Τράβηξα χειρόφρενο έξω απ'το ογκώδες κτίριο. Είχα σταματήσει απότομα και τ'αλάρμ αναβόσβηναν νευρικά πάνω στη διάβαση. Αγνόησα κόρνες και κωλοδάχτυλα κι άφησα τα μάτια μου σε κάθε παράθυρο από ενα λεπτό. Ειδήμονες, αρρωστιάρηδες, άσχημοι κι ένα σωρό άγνωστοι άντρες περιφέρονταν στα δωμάτια σου. Φορούσαν τα ρούχα σου και σπαταλούσαν τ'αντίδοτά σου. Ένας τύπος με κοτσίδα και στολή ανθρώπινη μ'ανάγκασε να κάνω όπισθεν μέσα στην κίνηση. Έφαγα έναν καθρέφτη για να θυμηθώ πως εσύ ποτέ δε θα 'πιανες τα μαλλιά σου χαμηλά. Ανανά στο κεφάλι εγώ, σιντριβάνι εσύ. Έζησα μέρες πολλές κάτω απ'τους πίδακές σου φωνάζοντας ξένα ονόματα και μοιράζοντας λάθος τους ρόλους. Ο σωτήρας που δε μ'έμαθε ποτέ πριν με ξεχάσει. Ο θυμωμένος θύτης και το θύμα έγω να σ' εντοπίζω πρώτη με μάτια τηλεσκοπικά.
Το δεξί μου πόδι είχε από ώρα δεχτεί να αλλάξει θέση. Εννιά παράθυρα κι εννιά λεπτά μετά, έσπρωξε απρόθυμα κι ασθενικά. Στο τέλος της ευθείας βρήκα τον πατέρα μου να κοιμάται με τα ρούχα στον καναπέ. Τον σκέπασα, του'δωσα φιλί στην καράφλα και κουλουριάστηκα στον διθέσιο δίπλα του. Κοιμήθηκα εκεί.
Να του λείπει λιγότερο η μαμά. Να μη μου λείπει τίποτα.

κρα

2010-02-24T02:58:00.008+02:00

Χίλια κοράκια φώλιασαν στη μήτρα μου κι εσύ σκιάχτρο σωστό κατάφερες να τα διώξεις. Έφτιαχνες κρέπες από κλεμμένα αυγά και τις πετούσες στον αέρα. Τα πουλιά τρόμαζαν, έκρωζαν θρηνητικά, έσκιζαν τα μέσα μου κι ύστερα έχαναν από 'σένα. Ερχόσουν θριαμβευτής και με τάιζες φαγητά μιας ακόμα νίκης. Αλμυρά και γλυκά εναλλάξ, όπως μ' αρέσουν. Mου 'χωνες μπουκιά στο στόμα και μ'εγκατέλειπες οπισθοχωρώντας μέχρι να δεις τα μάτια μου να κλείνουν από ηδονή.
Δυνάμωσα και μάζεψα τα πούπουλα της μάχης. Δε φάνηκες ξανά ολόκληρος. Μόνο κάτι δαχτυλάχυρα βρήκα και τα πέταξα μαζί με τ'αποφάγια μας.

σκατά βράδυ

2010-02-18T23:27:00.018+02:00

Ήταν η πρώτη φορά που έβαζα αηλάινερ. Κι όμως έμοιαζε σαν να τραβάω χρόνια αυτήν τη γραμμή. Οι ευθείες είναι πάντα εύκολες, σκέφτηκα. Ξενέρωσα και γύρίζοντας προσεκτικά τον καρπό μου διέγραψα μια ζόρικη καμπύλη που κόντεψε ν'αγγίξει την τελευταία τρίχα του φρυδιού. Κράτησα το πινέλο πάνω απ'το κεφάλι μου για να συγκρίνω το βαμμένο βλέφαρο με το άβαφο. Ποιο ήταν πιο όμορφο δεν ξέρω. Εκείνη τη στιγμή, μια μαύρη κηλίδα σαν πίσσα έσταξε και κάθισε πάνω στο δεξί μου μάγουλο. Ομόρφυνα και το άλλο μάτι, έγινα ένα ογδόντα και βγήκα στους δρόμους με την καινούρια μου ελιά. Το μαγαζί ήταν γεμάτο με τους ίδιους. Η παρέα μου ένα σωρό μαντράχαλοι. Στη γωνία μπροστά μου τρείς ξανθιές 40άρες, ντυμένες προκλητικά, έβγαζαν φωτογραφίες τις μάπες τους. Ύστερα ξεκίνησαν να λικνίζουν τις ζαρωμένες τους πλάτες μπας και αξιωθεί κανείς να τους την πέσει. Δεν ήθελα να'μαι εκεί. Καθώς έγνεφα καταφατικά στις βλακείες που μου'λεγε ένας κοντός πέφτουλας, καρφώθηκα στο απέναντι σουβλατζίδικο. Τέσσερις άντρες καθόντουσαν όλοι μαζί σ'ένα τραπέζι γεμάτο φαγητά και γελούσαν. Φορούσαν πορτοκαλί και φαίνονταν λίγο κουρασμένοι. Συζητούσαν κι ίσως έλεγαν για τα σουβλάκια που πούλησαν σήμερα αλλά εμένα εκείνη τη στιγμή η κουβέντα τους μου φάνηκε ζηλευτή. Παράτησα την πράσινη μέντα που είχε σχεδόν κολλήσει στο δεξί μου χέρι και βγήκα έξω. Έκανα δυο μεγάλα βήματα και άνοιξα την πόρτα του μάγκα Λάκη. Ένας απ'όλους τους τσικνισμένους πορτοκαλί, ήρθε στον πάγκο να μ'εξυπηρετήσει. Παρήγγειλα το κλασσικό. "Πακέτο;" "Όχι, θα καθίσω", είπα. Τους κοίταξα έναν-έναν. Αναρωτήθηκα ποιος απ'όλους να'ταν ο Λάκης. Κανείς δε φαινόταν πολύ μάγκας. Έκατσα στο διπλανό τραπέζι κι άρχισα να τσιμπολογάω κρύες πατάτες απ'το φουσκωτό σάντουιτς. Ήμουν σκασμένη απ'το φαγητό αλλά έπρεπε να αποδείξω πως ο λόγος που είχα έρθει ήταν ο προφανής. Από την ώρα που μπήκα, κανείς δεν έβγαλε άχνα. Ύστερα από λίγο το διαλύσανε και έπιασε ο καθένας τη δουλειά του για το κλείσιμο. Μπαίνοντας στο μαγκαλάκι είχα ονειρευτεί πως μου λένε να κάτσω μαζί τους κι ότι πιάνουμε ωραίες αντρικές κουβέντες για γκόμενες, λαδόπιτες και ποδόσφαιρο. Τώρα, είχα μείνει μόνη μου με τις τρεις πατάτες να συνοστίζονται στο στομάχι μου, ανάμεσα σε αχώνευτες μπάμιες και δύο πιάτα μακαρόνια. Τύλιξα ό,τι αγόρασα στη διαφημιστική χαρτοπετσέτα, πλήρωσα κι έφυγα. Είχε αρχίσει να βρέχει. Ανοίγοντας την πόρτα του σωστού σπιτιού με ξένισε η μυρωδιά της καθαριότητας. Στάθηκα μπροστά στον ικέα καθρέφτη. Μ'ενα μαντίλι και λίγο τρίψιμο εξαφάνισα τη μουτζουρωμένη ελιά και ξανάγινα πραγματικά όμορφη. Στην αριστερή μεριά του κρεβατιού μου απλωνόταν ανάσκελα ένας θορυβώδης ποτισμένος με άσπρο φανελάκι και βρωμερά παπούτσια στα πόδια. Ξάπλωσα, γύρισα πλάτη, ψέλισα δυό κατάρες και κοιμήθηκα εισπνέοντας εκπνοές από το μεθυσμένο του στόμα. Είδα στον ύπνο μου πως ήμουν άντρας γεροδεμένος με μαύρη κρεατοελιά στο ζυγωματικό. Είχα μόλις φάει στου Λάκη και καληνύχτιζα τους πορτοκαλί μετά από τρομερή κουβέντα για γκομενάκια που τρώνε πιτόγυρα μέσα σε λαμποργκίνι. Ύστερα γύρισα πάλι στο μαγαζί με τους ξενέρωτους, ήπια τη μέντα μονορούφι και την έπεσα στις μπαλκονάτες γριές. Τις φόρτωσα και τις τρεις στην τζιπάρα μου και πήγα σπίτι να αποδείξω ποια κότα έχει το ζουμί. Διέκοψα το πάρτυ ξυπνώντας ενοχλημένη από τη γλώσσα του γκόμενου που πίεζε ασφυκτικά την κλειτορίδα μου. Του'δωσα μια κλωτσιά στο κεφάλι και πήγα να κατουρήσω. Ήταν ακόμα βράδυ. Αντιλήφθηκα, αφού είχα ήδη αφεθεί, πως το κωλόχαρτο είχε τελειώσει. Προαπαθώντας μάταια να φτάσω το υδρόφιλο βαμβάκι, ευχήθηκα να'μουν άντρας ξένοιαστος με ελιά. Έμεινα να κοιτάω τις δύο χρωματιστές οδοντόβουρτσες, ανήμπορη να σηκωθώ. Ανήμπορη να κοιμηθώ μόνη.

κοράσι

2010-02-16T22:44:00.004+02:00

Για να'ρθεις εδώ πρέπει να κάνεις βήματα αργά. Να σημειώσεις ήσυχα οδό κι αριθμό μην τύχει κι ακουστούν τα τραντάγματα των φαγωμένων σου κλειδώσεων. Θα κοιτάξεις αριστερά και πίσω. Ίσως και δεξιά χωρίς λόγο, μην καταφέρει να δει κανείς απ'το άχρηστο παράθυρο. Θα γράψεις πέντε-δέκα ονόματα που θα σου'ρθουν στο μυαλό και τελευταίο το δικό μου. Με μικρά γράμματα και ακαταλαβίστικα μην το αναγνωρίσει κανείς απ'τους περίεργους. Και μόλις σηκώσεις δάχτυλα και μάτια, θα'σαι εδώ. Τα μισά σου νύχια θα φυτρώσουν ολόκληρα και λίγο παραπάνω για να μου ξύνεις την πλάτη. Θα'σαι 10 κιλά πιο αδύνατος για να στα ξαναβάλω εγώ όπως ξέρω κι όπως θέλω. Θα'ρθεις χωρίς αξιώσεις αλλά με φαντασιώσεις ένα σωρό. Γιατί σε κάθε σκέψη σου είναι το κορίτσι. Πίνεις κοριτσοχυμό, τρως κοριτσομπάμιες, κόβεις κοριτσοκέρασα και βλέπεις κοριτσόραση. Το κορίτσι παντού. Το κορίτσι είμ'εγώ. Διακτινίζεσαι κι εσύ μέρα παρά μέρα σαν αγόρι μικρό να δεις τι κάνω και ποιους κάνω και πώς κάνω. Τις περισσότερες φορές ρίχνεις μια γρήγορη αλλά ορθάνοιχτη ματιά, με βλέπεις που είμαι ακόμα χωμένη στους ασβέστες και φεύγεις. Ύστερα με φαντάζεσαι μέρες ολόκληρες άσπρη από τα γόνατα και πάνω να μου φιλάς τους αστραγάλους. Μέχρι να μην αντέχεις άλλο τ'ανυπόστατα και να εξαϋλωθείς πάλι μόλις κοιμηθούν όλοι οι κακοί. Θα με βρεις κι εμένα να κοιμάμαι μ'αντρες τρεις στο κρεβάτι μας. Θα παρατηρήσεις τα πρόσωπά τους ένα-ένα να βρεις εσένα μέσα κι όταν δεις μαλλιά και μύτες κι αυτιά και χείλη αρκετά σαν τα δικά σου θα φύγεις κορδωμένος. Σίγουρος πως στο κορίτσι μέσα είσ' ακόμα εσύ. Ύστερα θ'αργήσεις, μα θα φανείς αργά ή γρήγορα κάτω από αυτό εδώ ή από ένα επόμενο μπαλκόνι. Θα'ρθεις χωρίς να γράψεις λέξεις λογικές. Χωρίς κήπους , χωρίς ζώα. Τωρινός, χωρίς προηγούμενα. Κρυψίνους πάντα μα καθόλου κρυφός. Θα'ναι μέρα με ήλιο πολύ μα εσύ δε θα ιδρώνεις. Θα βγάζεις πέτρες από τα παντελόνια σου να τις πετάς μόνο στα δικά μου τζάμια με χαμόγελο παδικό. Κόσμος πολύς θα'χει μαζευτεί να δει τι γίνεται. Ποιος είναι αυτός ο τρελός κι από πού ήρθε, θ'αναρωτιούνται οι κυράτσες. Και μόλις τα χαλίκια σου τελειώσουν, θ'ακούσεις να τρίζουν κουφώματα από ξύλο. Κορίτσι αέρινο και πάλλευκο θα βγώ να στηριχτώ στην άκρη του σκουριασμένου μου κάγκελου. Θα'μαι εγώ, θα 'σαι εσύ κι ένας όχλος να μας συνοδεύει σαν σε γάμο παλιό κι αυθεντικό. Κι ύστερα μ'ένα πάτημα μαύρου κουμπιού θα 'σαι πίσω. Θα ελέγξεις πάλι τα νώτα σου να βεβαιωθείς ότι κανείς δε σ'είδε να χάνεσαι και να συνέρχεσαι. Θα συρθείς αθόρυβα στα ενδότερα, αγόρι άγουρο με κορίτσι ακόριτσο. Θα μεγαλώνεις στο σώμα και θα γεμίζεις με γνώσεις αλλονών. Κι ό,τι δικό σου κατάμαυρο θα ξεφτίσει άδοξα σαν τη μνήμη ενός κοριτσιού που κάπου θα 'γινε γυναίκα.

δεύτερος αριστερά, ψηλά, μακριά

2010-02-10T05:04:00.028+02:00

Φίλησα έναν έναν τους διακόπτες. Τα χέρια μου ήταν γεμάτα. Τα χείλη στεγνά κι εύκαιρα. Στεκόμουν προσοχή και πίεζα το στόμα μου πάνω στα άσπρα πλαστικά. Τα μάτια σ'όλες τις απάτες ανοιχτά και σε κάθε κλακ σκοτάδι. Πέντε υπέροχα φιλιά κι ύστερα ήρθα εδώ που οι λάμπες είναι πλάγιες και δε μ'αρρωσταίνουν. Άδειασα τα χέρια από τις πορσελάνες κι έφαγα κακότεχνα ό,τι πιο νόστιμο προοριζόταν για το ταλαιπωρημένο μου στομάχι. Σχέση ταπεροεξάρτησης είπες πως έχουμε και γέλασα εκεί, πλάι στους ξυρισμένους σου συνταξιδιώτες. Το τάπερ δεν ταιριάζει να γραφτεί σε κανένα κείμενο ποιητικό μα ξέρουμε πως είμαστε ακριβώς αυτό. Εγώ πεινάω, εσύ ταϊζεις. Εγώ έμαθα ν'αδειάζω, εσύ όλο να γεμίζεις.
Οι φλέβες μου απόψε χτυπάνε σαν τις δικές σου εκείνο το τρομακτικό βράδυ. Όταν δεν μπορείς να ανοίξεις τα μάτια σου απ'τον πόνο, δε γίνεται να καταλάβω ούτε ποιος είσαι. Κάθομαι και κρατάω ένα χέρι, ακίνητη μη δημιουργήσω στρόβιλους που θα ταράξουν τον όμορφο άντρα. Ύστερα περνάει. Κι είσαι πάλι εσύ με βλέμμα θολωμένο μα ολοδικό σου. Και μου υπόσχεσαι πως θα'σαι καλά. Γνέφω καταφατικά αλλά δε σε πιστεύω κι ας μην είπες ποτέ ένα ψέμα. Να μην πω ούτ' εγώ από'δω και πέρα, μου ζητάς. Να η πρώτη αλήθεια. Δε διάβασα καθόλου. Κάνω διαμαρτυρία καθιστική κυρίως και λίγο ξαπλωτική. Έχω αίτημα σοβαρό, πρώτο, τελευταίο. Από πεζός να γίνεις πεζομάχος. Μην αρνηθείς.
Με τα τόσα αναλγητικά, θυμήθηκα μια ιστορία ενός ανθρώπου απροσδιορίστου φύλου και ηλικίας μυαλού. Απέφευγε τα χάπια με σθένος γιατί κάποια τον σκότωναν κι άλλα του θύμιζαν άρρωστα θηλυκά . Ο ψυχόπονος ερχόταν βράδυ όπως αιώνες συνηθίζει κι εκείνος προσπαθούσε να τον ξαποστείλει με μπακάλικους υπολογισμούς. Τόσα Χρόνια, Τόσα Εξάμηνα, Τόσα Χιλιόμετρα, Τόσα Λεφτά, Τόσες Μέρες, Τόσες Επόμενες, Τόσες Επίμονες, Καμία Μία. Τα'βαλε κάτω μια μέρα πριν από χτες και τα ξαναμέτρησε. Με μαθηματικά αληθινά και πράξεις αποδεδειγμένες. Δεν του βγήκαν. Πήρε ψυχοχάπι και κοιμήθηκε διπλός. Πάντα μόνος.
Ποτέ μοναχική κι εγώ σ'αυτό το σπίτι έτη αναρρίχησης μακριά. Το βάφω χρωματιστό να ξεγελάει τους μελαχρινούς τους άντρες. Νομίζουν πως είμαι πράσινη και μπλε, πορτοκαλί και λίγο μωβ και με θέλουν για δικιά τους. Ύστερα, που αποκαλύπτεται η μεγάλη πλάνη, είναι αργά. Τσιγγάνα πολύχρωμη δεν είμαι μα το άσπρο μου δέρμα αντανακλά το φως το πρωινό και τους αιχμαλωτίζει.
Αιχμάλωτοι κι εγώ κι εσύ στο φόβο του Ενός. Εκλεκτοί κι εκλεκτικοί και τραγικά ίδιοι. Αναζητήσαμε εαυτούς και αλλήλους. Και τώρα λέμε τι πιο σωστό απ'το να αγαπάς. Μα κοίτα εδώ ψηλά κι απάνητησέ μου. Τι πιο λάθος απ'το να αγαπάς μόνο;

παιδί στην εξώπορτα

2010-02-09T03:49:00.007+02:00

Είναι αυτό το μωρό που με τρώει καιρό τώρα. Με είδε μια φορά που η μάνα του και γειτόνισσά μου χτύπησε το τσιριχτό κουδούνι του σπιτιού μου. Προσπαθούσα να βρω το σύρτη κι ένιωθα σκατά. Πιο μετά που'δα τα μούτρα μου στον καθρέφτη ήμουν αρκετά τρομακτική, δηλαδή. Άνοιξα την πόρτα κι ο σκύλος άρχισε να τρέχει και να γαβγίζει. Η μάνα χοροπηδούσε, το μωρό ατάραχο. Κοιτούσε μια εμένα, μια το σκυλί. Έμοιαζε σοφό. Δε φοβήθηκε ούτε τη μάγια ούτε τη σκατόφατσά μου. Άκουσε τ'όνομά μου μια φορά μόνο εκείνο το πρωί. Κι από τότε, κάθε που βγαίνουν από το σπίτι τους να πάνε βόλτα, ακούω το μωρό να λέει αυτό το κωλοόνομα. Το προφέρει καθαρά, χωρίς κανένα λάθος, πράγμα παράξενο για την ηλικία του και τη σπανιότητα της δισύλλαβης αυτής λέξης. Καλούν το ασανσέρ κι αυτό μάλλον κοιτάζει κατά 'δω. Ίσως και να δείχνει την ψευτόπορτά μου όσο η φωνή του τη διαπερνά. Με φωνάζει και στο άλφα το τελευταίο βάζει κι ένα αληθινό ερωτηματικό. Η μάνα απανταέι πως έφυγα για να μην της τα πρήζει αλλά εγώ είμ'εδώ και τ'ακούω όλα. Και το μωρό το ξέρει. Κι επιμένει.
Δεν είμαι καλή με τα μωρά. Δηλαδή, δεν τους κάνω χαρές. Μόνο καμιά φορά που οι γονείς τους κοιτάν αλλού, τους κάνω το χταπόδι. Άλλα γελάνε, άλλα τρομάζουν, άλλα αδιαφορούν. Όταν ήμουν πολύ μικρή τα τσιμπούσα για να κλάψουν κι έσπαγα πλάκα. Η μάνα μου θέλει να κάνω παιδιά. Να βγάλω λέει δίμετρες γυναικάρες με ωραία καπούλια. Μα νομίζω πως είμαι απ' αυτούς που δεν είναι φτιαγμένοι για όλα αυτά τα δύσκολα. Τα μωρά με αγχώνουν. Τα κοιτάω, με κοιτάνε κι ύστερα νιώθω αμηχανία. Θυμάμαι ένα μικρό που γούσταρε τα βυζιά μου. Όλη την ώρα τα πασπάτευε δήθεν τυχαία όταν το έπαιρνα αγκαλιά. Ε, δεν το ξαναπήρα. Κι ένα άλλο που όλο μού'λεγε σ'αγαπάου. Δεν ξέρω γιατί. Τίποτα δεν του'χα κάνει. Μόνο το πήγαινα πολύ και νομίζω το'νιωθε. Παράξενα άτομα. Το μόνο που ξέρω να κάνω είναι να κάθομαι και να συζητάω μαζί τους. Έχω υπομονή. Σ'αυτό είμαι καλή. Δηλαδή, κάθομαι κι ακούω τα προβλήματά τους. Αλλά όταν μετά τους λέω κι εγώ τον πόνο μου, ανάθεμα κι αν καταλαβαίνουν. Βαριούνται και πηγαίνουν σ'αυτούς που τα παίζουν.
Σκέφτομαι αν ξανακούσω εκείνο το μωρό να με φωνάζει εδώ απ'έξω, να βγω να με δει. Να με κοιτάξει με βλέμμα ικανοποίησης σαν να'ξερε πάντα πως είμ'εδώ και τ'ακούω. Να δει πως υπάρχω. Γιατί άμα τέτοιος άνθρωπος εστιάσει στα μάτια σου, υπάρχεις στ'αλήθεια.

τοίχος δρομικός

2010-02-02T21:36:00.024+02:00

Έφτιαξα μακαρόνια πάλι. Για όλα τα μάτια και τα στόματα είναι σπουδαία μα εγώ, που έχω γευτεί τα καλύτερά σου, ξέρω καλύτερα. Έρχεσαι ξημερώματα και δεν ξέρω τι να σε πρωτοκάνω. Να γεμίσω το πεινασμένο σου στομάχι με μακρουλά ζυμαρικά ή να φορέσω το καλοκαιρινό μου φόρεμα να θυμηθείς πόσο χαρούμενη μπορώ να γίνω; Να σε αφήσω να κοιμηθείς στην αριστερή μου κλείδα ή να σε τυραννήσω όλο το βράδυ; Σήμερα το πολύ πρωί καθόμουν στα φρεσκοσφουγγαρισμένα σκαλιά μ'ένα σωρό χαρτιά στα πόδια μου. Ο δίωρος βραδινός ύπνος φαινόταν στα μάτια και στη στάση του κορμιού μου. Παράτησα τα αλφατέσσερα δίπλα κι έβαλα το κεφάλι στα πόδια. Άνοιξα τα μάτια όσο χρειαζόταν για να ξεχαστώ, διαβάζοντας για πολλοστή φορά τον τοιχο στ'αριστερά μου. Διάφορες βλακείες, βρισιές, φιλοσοφίες, εξυπνάδες, εκδηλώσεις αγάπης και μίσους κοσμούσαν την επιφάνειά του. Κάτι υπήρχε γραμμένο στη μέση και δεν μπορούσα να το διακρίνω. Έσυρα τον κώλο μου μέχρι την άκρη του σκαλιού και διάβασα καθαρά τ'όνομά μου. Από κάτω η λέξη τυράννια. Δικά μου γράμματα δεν ξέρω αν ήταν. Δε θέλω να με φωνάζουν έτσι πια κι αποφάσισα πως δε θα σου ξεγυμνωθώ απόψε μιας και να μ' αγγίζεις σχεδόν καθόλου δεν μπορείς. Μου'ρθε σ'εκείνο το τρίτο σκαλοπάτι να βγάλω τη σβήστρα από νωρίς αλλά ποτέ δε μου πάει η καρδιά να διαγράφω τα παλιά. Με άφησα εκεί μαζί με το σκληρό πολίτευμά μου και πήγα να καταγράψω το χασμώδες βαφτιστικό μου οριζόντια αυτή τη φορά. Ένας άντρας με πυκνές τρίχες στο πρόσωπο με περίμενε εκεί. Ήταν κοντός αλλά είχε όλα τ'άλλα. Το χέρι μου έγραφε άχρηστα πράματα και το μάτι μου ευφραινόταν. Μου δήλωσε ύστερα ότι ο χρόνος μου τελείωσε και αφού είπε αυτός ο μοναδικός όρθιος του δωματίου πως τελείωσα, κάτι θα ήξερε. Του παρέδωσα ό,τι μου ζητούσε σαν να του έδινα γράμμα ερωτικό και λικνίστηκα αφήνοντας τις μυρωδιές του ερωτικού καλέσματος. Μα τι όμορφα που είναι τα ζωώδη ένστικτα, σκέφτηκα. Οι άντρες είναι πολύ ωραία ράτσα πανάθεμά τους. Ειδικά όταν μπαίνουν στο σπίτι μου εκείνοι οι ολόκληροι με απ'όλα, νιώθω πολύ γυναίκα. Χτυπάν το κουδούνι λακωνικά και μόλις ανοίγω είναι λες και φωτίζεται όλο το χωλ με μπλακ λάιτ. Εκείνοι προχωράνε πάντα αργά. Εγώ βάζω το χερι στη μέση και ακολουθώ ξεκουράζοντας το μικρό μου δάχτυλο πάνω στο κόκκαλο της λεκάνης. Ύστερα μου πετάνε δυο τρεις λέξεις με λάμδα παχιά και το μειδίαμα στα χείλη μου κραταέι πιο πολύ απ'αυτούς. Τώρα που θα'ρθεις εσύ εδώ, πριν και μετά απ' όλους εκείνους, θέλω να μου φορέσεις το πιο αληθινό μου γέλιο για να κρατήσει όσο θα λείπεις. Λες πως ξεκίνησες κι εγω σε φαντάζομαι ήδη εδώ Άντρα ψηλό και ξεχωριστό να πηγαινοέρχεσαι στα δωμάτιά μου. Λες θα μαγειρεύεις και θα μαζεύεις τα μαμούχαλα και ξέχασα να σε ρωτήσω αν θα μου τρίβεις και τα πόδια. Ξέρω πως όλο θα φωνάζεις που δεν ανοίγω βιβλίο και θα μ'απειλείς. Μα εγώ θα συλλαβίζω εκείνο το χέστηκα που σου τη δίνει και θα σου σκάω ένα φιλί στο φρύδι. Πώς να αντισταθείς σε'μένα; Πώς αντιστέκεσαι; Αυτές τις τρύπιες μέρες κέρδιζέ με κάθε νύχτα. Κάθε που θα χτυπάει 12 το πλαστικό ρολόι δε θέλω να'μαι λιγότερο δική σου. Μπορεί να γυρίσεις για πάντα πολύ σύντομα, είπες μια μέρα που σχεδόν κοιμόμουν. Το μάτι μου άνοιξε γαρίδα. Χρόνια περίμενα να πω Ραντεβού εκεί ή Θα περάσω να σε πάρω ή Απόψε δε θέλω να σε δω. Τώρα που'ρχεται η ώρα να τα πω, φοβάμαι πως θα μου λείψει το να λείπεις με 'μου' μπροστά ή και χωρίς.
Πήγαινε πες σ'αυτόν που σέρνει το τρένο να κάνει γρήγορα. Κι αν δε λείπεις, τράβα εκείνο το κόκκινο το φρένο κι ύστερα ταξίδεψε πιο αργά και μ' άλλες μοίρες. Εγώ δεν ανεβαίνω σε ράγες πια. Παίρνω τις ρόδες μου και πάω. Κι αν είναι να'ρθεις μαζί, θέση έχω. Ανησυχώ μόνο που δεν είσαι ευχάριστος συνοδηγός εκείνες τις φορές που δεν κρατάς τιμόνι.

μπιζού

2010-01-30T03:23:00.001+02:00

Έχει πανσέληνο λένε αλλα εγώ από'δω δε βλέπω και πολύ ουρανό. Πήγα και στις δυο γωνίες του ετοιμόρροπου προβόλου. Δε μου άρεσε που ένιωσα ρομαντική ψάχνοντας το βρωμοφέγγαρο και μπήκα πάλι μέσα. Ούτως ή άλλως, δεν ήταν πουθενά το ρημάδι. Ο Λέκκας έπαιζε στο Μύθο. Μαζί με το μελάτο που είχα φάει πρωτύτερα μου φέραν αναγούλα. Τον έκλεισα στα μούτρα. Πολλή ησυχία. Καλύτερα Λέκκα. Τον ξανάνοιξα με μισή καρδιά.
Οι μέρες κι ιδιαίτερα αυτές οι νύχτες περνάνε γελοιωδώς αργά. Χωρίς έμπνευση, χωρίς ζωή, χωρίς εμένα. Με μαρμελάδα σύκο το πρωί και γιαγιαδίστικο γιαουρτάκι τα μεσάνυχτα. Χτες κρυφάκουγα και την αποκάτω που πηδιότανε. Με αποσυντόνισε από το ψευτοδιάβασμά μου. Φώναζε πολύ αληθινά και κοπανιόταν στα έπιπλά της, νομίζω. Την πρώτη φορά που την είχα ακούσει, τη χάρηκα και τη συναγωνίστηκα επιτόπου. Χτες τη ζήλεψα. Ντροπή μου. Αλλά χιόνιζε χτες κι ήθελα κι εγώ ζέστη απο σώμα που δε χρειάζεται πετρέλαιο. Αποφάσισα να πάρω την αρνητική μου ενέργεια απ'τα σκέλια της και βγήκα έξω να κάνω κάνα-δυό βήματα στο φρέσκο χιόνι. Ήθελα να φτιάξω κι έναν χιονάνθρωπο αλλά δεν έχω γάντια και κάποιον που να θέλει να βάλει ένα χεράκι. Μια φορά θυμάμαι που ήμουν μικρή κι είχα φτιάξει έναν, ήθελα να τον πάρω μαζί μου σπίτι. Όχι, μου'λέγαν, δε γίνεται. Ο χιονάνθρωπος θα λιώσει άμα τον πάρεις μαζί σου. Έβαλα την γκρίνια μπροστά και κατάφερα να πάρω μαζί μόνο το κεφάλι του. Το κράτησα στη μεγάλη μας κατάψυξη ανάμεσα σε κοτόπουλα κι αρνιά και κάθε τόσο πήγαινα να δω αν ζει. Δε θυμάμαι πια τι είχε απογίνει. Μάλλον θα βαρέθηκα μετά από λίγες μέρες να τον προσέχω κι η μάνα μου τον ξεφορτώθηκε.
Δεν ήταν καλή η μέρα η σημερινή. Ο Salinger πέθανε. Ήταν μεγάλος και δεν πειράζει τόσο αλλά στεναχωρέθηκα κάπως. Άνοιξα το γκρι βιβλίο. Φίλη μακρινή ήξερε πως θα γινόταν τ'αγαπημένο μου. Πήγα κατευθείαν στην τελευταία σελίδα να το θυμηθώ.
Δεν πρέπει να διηγιέσαι ποτέ τίποτα, σε κανέναν. Έτσι και το κάνεις, τότε όλοι αρχίζουν να σου λείπουνε.
Οι δύο τελευταίες προτάσεις. Με οξείες, περισπωμένες και τα ρέστα. Χορταστικό βιβλίο. Τι παράξενη γραφή. Όταν το πρωτοείδα δεν ήξερα ακριβώς τι πάει να πει σίκαλη. Το αγόρασα με αμφιβολίες γι'αυτή μου την επένδυση. Είχα ανοίξει την πρώτη σελίδα μέσα στο βιβλιοπωλείο και δεν μπορούσα να βρω ρυθμό. Το πήρα σπίτι, το'βαλα κάτω και στην τρίτη σελίδα τα'χα βρει και τα'χα χάσει όλα. Κανέναν δεν κατάφερα να πείσω να το διαβάσει αλλά καθόλου δε με πείραξε γιατί ένιωσα πιο μοναδική.
Πριν μάθω για το θάνατο αυτόν, καθόμουν εδώ στην ίδια θέση και πάσχιζα να θυμηθώ από πού το βρήκα αυτό εδώ το όμορφο δαχτυλίδι. Το φορούσα στο χέρι το δεξί κι είχε καιρό μαλλον γιατι μου'χε κάνει σημάδι. Κάθε πρωί εδώ και μέρες μου'κοβε το αίμα. Δεν κατάφερνα να το βγάλω και τα βράδια το ξεχνούσα πάλι φορεμένο. Έψαξα όλα μου τα κουτιά με τα κοσμήματα μπας και βρω κανένα στοιχείο. Το τελευταίο παλιόκουτο που μπάνισα ήταν από μπλε ελεκτρίκ βελούδο. Είχε μια χαζοκλειδαριά και το άνοιξα άτσαλα. Ένα σωρό δαχτυλίδια ασημένια ξεχύθηκαν στα πλακάκια. Κατρακυλούσαν, χοροπηδούσαν και κροτάλιζαν. Έτρεχα από πίσω τους να τα περιμαζέψω κι αυτά πήγαιναν όλο και πιο μακριά. Ένα-ένα τα περνούσα στα δάχτυλα μη μου ξαναπέσουν και χαθούν κάτω απ'τα έπιπλα. Σκυμμένη πίσω απ'το κρεβάτι φόρεσα και το τελευταίο ασημικό στην άκρη του δείκτη που΄χε μείνει άδεια. Ακούμπησα την πλάτη στον τοίχο και θαύμασα κουρασμένη τα χέρια μου. Άστραφταν. Θυμήθηκα τα άλλα χέρια που μου τα'χαν δώσει με ευχαρίστηση σα να μου ανήκαν από πάντα. Είχα ντραποχαρεί τόσο τότε που με την ξαφνική αυτή θύμηση κοκκίνισα. Διάλεξα τέσσερα. Τα φόρεσα και τώρα κάνουν τζίγκιρ τζίγκιρ συμμετέχοντας καταπληκτικά σ'αυτό το παραλήρημα.
Τελείωσα το γιαουρτάκι, θ'ανοίξω την τηλεόραση στο τηλεμάρκετινγκ του τιβι σερρες και θα ξαναδιαβάσω το φύλακα στη σίκαλη. Μόνο μην ξεχάσω να βγάλω τα δαχτυλίδια πριν κοιμηθώ και φυλακιστούν πάλι στα φουσκωμένα μου πρωινά δάχτυλα. Ίσως τελικά αυτά τα πολύτιμα να μη φτιάχτηκαν για μένα.

La Llorona

2010-01-23T14:12:00.015+02:00

Ανακάτευε το τσάι της στο ρυθμό των κόρνων. Είχε δημιουργήσει μια μικρή αδύναμη ρουφήχτρα που δε θα μπορούσε ποτέ να καταπιεί ούτε το μικροσκοπικό της κουτάλι. Όλα της τα μαχαιροπίρουνα ήταν φούξια. Σιχαινόταν το χρώμα, μα τα κρατούσε γιατί της τα είχε χαρίσει ένας πλασιέ κατσαρολικών. Δεν είχε αγοράσει τίποτα αλλά τον είχε αφήσει να μπει στο σπίτι της και να της δείξει ένα-ένα καθε τσίγκινο σκεύος. Εκείνος είχε μάλλον εκτιμήσει βαθύτατα το ψεύτικο ενδιαφέρον της και θέλοντας να αλλάξει τη θλιμμένη γραμμή των χειλιών της, της έδωσε ό,τι πιο ροζ είχε. Κάθε αντικείμενο στο σπίτι της είχε μια ιστορία. Τις περισσότερες τις είχε ξεχάσει αλλά θυμόταν μια σύντομη της κούπας, του αποξηραμένου τριαντάφυλλου και μιας κολόνιας. Μια άλλη πιο εκτενή ενός καλειδοσκόπιου και της κουνουπιέρας στο προσκεφάλι της.
Το τσάι τελείωσε νωρίς. Είχε ρουφήξει η ίδια τη ρουφήχτρα βλέποντάς την εκνευρισμένη να μην παρασύρει τίποτα απ'όσα θα'πρεπε. Το νερό δεν ήταν το στοιχείο της. Δεν το κουμαντάριζε ποτέ σωστά. Της χυνόταν στο πηγούνι σε κάθε της σπάνια γουλιά, το σπαταλούσε όταν προτιμούσε τη σωματική της ακεραιότητα απ'το να φωνάξει τον υδραυλικό να σφίξει τη βρύση και την ίδια. Έκανε μπάνιο μόνο όταν ήταν να βγει απ'το σπίτι και το μοναδικό νερό που έπινε με κάποια ευκολία ήταν του τσαγιού. Μόνο μία φορά το είχε χαρεί πραγματικά πριν πολλά χρόνια. Είχε αποφασίσει εκείνος πως θα γέμιζαν την μπανιέρα με καυτό νερό και θα έμεναν εκεί μέσα μέχρι να κρυώσει. Μετά από μισή ώρα που είχε αφήσει νερά και πόδια να την περικυκλώσουν, έβγαλε ξαφνικό κύμα. Η παλιρροια χτυπούσε το γυμνό της κορμί. Τη στριφογύριζε και την έπνιγε. Τα δυνατά του χέρια την είχαν κάνει να πιστέψει πως βρίσκεται στ'ανοιχτά. Με πονηρό χαμόγελο, μπήκε μέσα της ξεκινώντας παλι κύμα ρυθμικό κι ύστερα νηνεμία. Είχε βγει απ'το νερό για πρώτη φορά ανάλαφρη τότε. Πιο ελαφριά απ'ότι θα ένιωθε στην άνωση της πιο αλμυρής θάλασσας. Την επομένη είχε ξεκινήσει και πάλι η αφυδάτωση.
Τα κόρνα τώρα ζωντάνευαν διαλύοντας όλες αυτές τις σκέψεις. Κρατούσε το κουτάλι και το χτυπούσε στα τοιχώματα του ψημένου πηλού συμμετέχοντας στην ορχήστρα με ατσαλους ήχους. Ύστερα έγλειψε το φουξ και το έκανε δοξάρι στο διάφανο βιολί. Σηκώθηκε κι όταν δυσκόλεψε το έργο των μουσικών, το'κανε μπαγκέτα στο δεξί της χέρι. Με κλειστά τα μάτια εκτέλεσε το τελευταίο μεγαλόπρεπο νεύμα. Γύρισε με μία γρήγορη στροφή προς το κοινό και υποκλίθηκε με όλα τα τρομπόνια και τα κύμβαλα στην πλάτη. Πέταξε το κουτάλι στο πάτωμα, έδωσε μιά στη γατίσια κούπα, την κομμάτιασε κι η αυλαία έπεσε μπροστά της.

βράδυ στο καφενείο

2010-01-21T17:40:00.022+02:00

Την ώρα του συνοικεσίου δύο 30άρηδων στο άδειο πατάρι ενός αλχημείου, άκουσα απ'τα χείλη του πιο παρείσακτου πορνόγερου όμορφες λέξεις στη σειρά. Κοιτούσε μέσα απ'το φουντωτό μου κεφάλι και τις συλλάβιζε. Διαβάζει σκέψεις, σκέφτηκα και τις συμμαζεύει όλες σ' ένα απόφθεγμα. Μα είναι χαζός. Ή τουλάχιστον έτσι έδειχνε τόσα χρόνια ως πέφτουλας συμμαθητής και ανεπιθύμητος συμπότης. Τη στιγμή που ο πρώην χαζός έβαλε τελεία, οι μελλοντικοί εραστές γύρισαν και κοίταξαν το μυαλό μου. Το είδαν κι αυτοί. Το διάβασαν καθαρά και ταυτόχρονα πάνω απ'τα φρύδια μου, κοντά στις φύτρες των μαλλιών μου. Η επίδοξη φωτογράφος απέναντί μου είχε βγάλει ήδη τρεις φωτογραφίες και τώρα περνούσε την ακριβή μηχανή της στο μακρύ λαιμό του μοντέλου. Πάτησε ένα απ' τα εκατό κουμπιά. Ήμουν εγώ. Το βλεμμα μου σκεπτικό μα το μέτωπό μου άδειο από λέξεις. Στη γυψοσανίδα πίσω απ'το κεφάλι μου με καλλιγραφικά μπορντώ γράμματα ό,τι είχε απλά αναπαράγει ο νυν και αεί χαζός.

και τι δεν κάνατε για να με θάψετε

όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος

ν.χ.

αμφίβιος

2010-01-19T03:08:00.007+02:00

Καθάριζα την άμμο απ'την πατούσα σου με προσοχή, μην τυχόν μπούνε τ' αγκάθια βαθύτερα. Έχασκαν κατάμαυρα στο μοναδικό άσπρο σημείο του κορμιού σου. Η παραλία μας ήταν απάτητη αλλά η θάλασσα γεμάτη αχινούς. Με παρακάλαγες πονεμένος να κάνω κάτι λες κι ήσουν εσύ ξαφνικά ο φοβισμένος ανιάρης κι εγώ ο ατρόμητος άντρας σου. Δε στα'βγαλα ποτέ αυτά όπως κι όλα τ'αγκάθια, μα σε κουβάλησα σχεδόν στην πλάτη ως τη μάνα σου να σε περιποιηθεί. Σου εξήγησα μετά, κρατώντας σε μες στ'αγαπημένα σου στήθια, πως όσοι αγαπάνε τόσο πολύ τη θάλασσα, αυτά παθαίνουν. Εμένα, είπα, δε με τσίμπησε ποτέ ούτε μια τσούχτρα κι ούτε ένα καβούρι δε με δάγκωσε. Τότε, χαϊδεύοντας ένα-ένα τα πλευρά μου, δήλωσες με σιγουριά: "Κάπου εδώ είναι και τα δικά σου βράγχια. Το ξέρω. Νομίζω πως αύριο θα τα δω ν'ανοίγουν κάτω απ'το νερό". Δε σου χάλασα χατίρι. Μπήκα στ'αλμυρά ξανά και ξανά μα δε δέχτηκες ποτέ πως είμαι της στεριάς. Ξαπλώνω στα χορτάρια, κατρακυλάω στα βουνά μα εσύ επιμένεις να βυθίζεσαι για να με βρεις. Οι φυσαλίδες λιγόστεψαν. Πάρε ανάσα, καλέ μου, και μην ξαναβουτήξεις.

κυκλώνας

2010-01-16T17:00:00.011+02:00

Ξύπνησε ανήσυχη. Ένα αέρινο χέρι τη σήκωσε απότομα και την έσυρε μπροστά στο κλειστό από χρόνια ντουλάπι. Φοβόταν πάντα να το ανοίξει. Είχε πιστέψει πως εκεί μέσα είχε ζωντανέψει ό,τι θαμμένο σε παλιά γη. Σήκωσε το καλό της χέρι απότομα και με μια άτσαλη κίνηση άνοιξε το ένα φύλλο. Η αγαπημένη της βαριά μυρωδιά του παλιού χαρτιού την ανάγακσε να πάρει μια βαθιά ανάσα. Τα πόδια της κόπηκαν καθώς οι θύμησες πλανήθηκαν στο μυαλό της. Άνοιξε με μάτια εθισμένου που βρήκε τη δόση του και το άλλο φύλλο. Σκόρπισε αυθόρμητα και νευρικά στο βρώμικο πάτωμα ένα σωρό γεμάτα λέξεις τετραδιόφυλλα και ξεκίνησε. Όλα αναστήθηκαν με μιας, όπως το'χε φανταστεί. Ήταν μέσα στις μπλε πινελιές εκείνη. Ζωγραφισμένη, εξιδανικευμένη και ξεχασμένη. Πρωθιέρεια ενός πάθους και αιώνια έμπνευση μια παραδομένης ψυχής. Σηκώθηκε με χορό φιδίσιο και αγκαλιασε ό,τι είχε και δεν είχε. Τσαλάκωσε χάρτινες μνήμες και τις καταχώνιασε στις τσέπες της, στο στόμα, στο βρακί, στον κόρφο της. Ήταν η σειρά της να παραδοθεί. Άνοιξε την πόρτα και χάθηκε μες στο πλήθος, χοντρή από τα παραγεμισμένα της ρούχα και τα φουσκωμένα της μάγουλα. Αδύνατη στο μυαλό. Αδύναμη στην ψυχή.

βοριάς

2010-01-14T23:21:00.011+02:00

Έτσι απλά το ένιωσα όταν ήρθε η ώρα. Ήταν μια ξενέρωτη μέρα με πολύ φως. Η μουσική του δανεικού ραδιόφωνου δεν ταίριαζε. Στέγνωνα τα πλεγμένα μου μαλλιά με το σκύλο να κάθεται στα γόνατά μου και την τηλεόραση στο μνιουτ. Μόλις είχα κλείσει το τηλέφωνο μετά από 10 λεπτά αδιάφορης κουβέντας και κοίταζα στον καθρέφτη ψάχνοντας για ίχνη συναισθήματος πίσω απ'το απαθές μου πρόσωπο. Εκείνη την ίδια στιγμή, πριν αποστρέψω το βλέμμα, είδα τα φρύδια μου να ισιώνουν σαν ευθείες γραμμές και τις ρυτίδες μου στο μέτωπο να εξαφανίζονται. Τα γυαλιστερά μου μάτια άνοιξαν επιβλητικά και η έξαψη που ένιωθα κοκκίνισε τα λευκά μου μάγουλα. Τα χείλη μου σχημάτισαν χωρίς φωνή μία και μόνο γνώριμη λέξη. Ήξερα τι έπρεπε να γίνει. Πήρα το ψαλίδι, έκοψα τις επί χρόνια βασανιστικές μου πλεξούδες και βγήκα στην αυλή. Δε φυσούσε μα ένιωσα τις λίγες ατίθασες τούφες μου να ανεμίζουν προς το νότο. Πρώτη φορά γνώριζα καλά τι ήθελα.

H σχέση σας προωθείται

2010-01-12T21:33:00.004+02:00

Σε μισώ. Παλιάνθρωπε. Έγινε το τηλέφωνο η προέκταση του χεριού μου. Δεν πρέπει να σε περιμένω ούτε μια μέρα παραπάνω. Σε μισώ. Εσένα κι ό,τι σε περιβάλλει. Το κορόλα σου, το σπίτι σου, την αθήνα σου, το φρύδι σου, τα ρούχα, τα φαγητά σου. Μισώ τον τρόπο που μιλάς, που κοιμάσαι. Μισώ το σοβαρό σου "μάλιστα".Μισώ τη δουλειά σου και τ'αφεντικό σου.Μισώ τη βρωμοελιά και την πλατυποδία σου, τη μυρωδιά σου και τον τρόπο που ρεύεσαι μετά την κοκακόλα. Σε μισώ ολόκληρο. Και πιο πολύ απ'όλα μισώ το οτι δεν μπορείς καν να σταθείς εδώ απέναντι να στα πω όλα αυτά μες στα μούτρα.

ρουτίνα

2010-01-09T19:39:00.004+02:00

Ψάχνω την Κατσαρίδα. Είναι τόσο χοντρή και ζουμερή. Ανοίγω συρτάρια, ντουλάπια, τάπερ. Τη βρίσκω, τη χάνω. Είμαι τόσο έτοιμη να τη δω αλλά κάθε φορά που εμφανίζεται τρομάζω. Δεν έχω όρεξη να ακούσω κανένα σπλατς απόψε, οπότε πιάνω το κωλόχαρτο που επείγει περισσότερο. Σηκώνω το καπάκι της λεκάνης. Σκουριές και σοβάδες παντού, γύρω γύρω, πάνω κάτω, μέσα βαθιά και πίσω. Πρέπει να κατουρήσω όρθια μες στο ίδιο μου το σπίτι. Ναι ναι, όταν θέλω να γκρινιάξω, ονοματίζω το κωλοχανίο σπίτι μου. Μα έχεις τόσο ωραίο σπίτι γυρνάνε και μου λένε. Και τις Σέρρες τις αδικείς. Όμορφη πόλη. Ρε σκατά είναι, δεν τη θέλω, δε μ'αρέσει, δεν έχει θάλασσα σας λέω. Και το σπίτι καλοφτιαγμένο, μα βλέπει τσιμέντο 40 χρονών απέναντι. Κι ούτε άνθρωποι ζουν εκεί μέσα να παίρνω μάτι να περνάει η ώρα. Ξαναβρίσκω την κατσαρίδα. Είναι τόσο μεγάλη.Ίσως να'ναι έγκυος. Δεν μπορώ να κάνω το κόλπο με το ποτήρι. Θα πρέπει να τη σκοτώσω πριν ξαναξεφύγει. Σπλατς. Σκότωσα τη μάνα και τα αγέννητα παιδιά της. Το ξεπερνάω στο λεπτό, την παρατάω κολλημένη στον τοίχο και κατευθύνομαι προς το σαλόνι. Τα πόδια μου κολλάνε σε κάθε βήμα. Θυμήσου. Τι μπορεί να έχει γίνει; Τι έκανες πριν φύγεις. Η κοκακόλα. Το βρωμοκουτάκι που χύθηκε 5 λεπτά πριν εγκαταλείψω βιαστικά το διαμέρισμα. Το είχα αγνοήσει τότε και τώρα μου γυρνάει πίσω όπως ό,τι αφήνω για μια-άλλη-μέρα. Επιλέγω να το αφήσω για μια-άλλη-μέρα και πάλι, κάνοντας ακροβατικές κινήσεις για να κάτσω στην αγαπημένη μου γωνία. Η σκύλα βλέπει όνειρο και τα υπόκωφα γαυγίσματά της με ταράζουν. Ανοίγω το Ότοκαντ και κάνω τριμ τριμ τριμ, πολλά αγχολυτικά τριμ σε παλιά σχέδια για να ξεχαστώ. Η τηλεόραση μονίμως ανοιχτή σε ένταση τέτοια ώστε να νιώθω ότι έχω παρέα. Ξαναερωτεύομαι τον τελευταίο γίγανατα της διαφήμισης ξέροντας ότι δεν είμαι η μόνη. Το τηλέφωνο χτυπάει ξανά και ξανά. Φίλες επίμονες που μου ζητάν να βρεθούμε, άντρες χαρούμενοι που ζητάν το ίδιο, μπορούν δεν μπορούν να εμφανιστούν στην πόρτα μου. Αγνοώ τους πάντες παραδόξως και ξεκινάω να τρίβω πατώματα. Η μαμά ανέφερε ένα διαβολάκο που αφαιρεί τη σκουριά και ντύνομαι να πάω να τον αγοράσω. Περνάω δίπλα από την πυλωτή που βρωμάει κατουρίλα ξεχνώντας να κρατήσω την αναπνοή μου για τα πεντέμιση εκείνα βήματα. Αηδιασμένη χαιρετάω μπακάλη, βιβλιοπώλη, φούρναρη, γνωστή πρώην γκόμενα πρώην γκόμενου και μπαίνω στο καινούριο σούπερμάρκετ που ευτυχώς δε δουλεύει πια η ταμίας που έδειχνε πάντα θριαμβευτικά τα μόλις αγορασμένα προφυλακτικά μου στην πωλήτρια τυριών. Ανεβαίνω στον όροφο, αγοράζω μια λάμπα κι ένα σκουπόξυλο, 6 αύρες, αραδιάζω τα ψιλούδια μου και φεύγω. Ξαναχαμογελάω ευγενικά σε φούρναρη, βιβλιοπώλη και μπακάλη, ο οποίος μου χαρίζει μια τσίχλα μαζί με τα τσιγάρα χαϊδεύοντας φευγαλέα το χέρι μου. Αποφασίζω να ανέβω απ'τα σκαλιά να φτιάξω κορμί και το βρωμόσκυλο με παίρνει χαμπάρι και γαυγίζει σπαρακτικά. Ακούει η διπλανή γιαγιά και ανοίγει την πόρτα της φοβισμένη. Δεν έφυγες κορίτσι μου; Όχι της λέω. Νόμιζα ότι έφυγες για πάντα. Όχι της λέω πάλι κρατώντας σφιχτα το ζωντανό που της γρυλίζει. Πότε φεύγεις; Σε έξι μήνες. Εγώ νόμιζα ότι έφυγες λέει πάλι. Γαμώ την τύχη μου. Πετάω τρία ευγενικά όχι το ένα μετά το άλλο και μπάινω μέσα. Κάτι βρωμαέι ως συνήθως. Η σκουριά. Σκατά. Για διάβολο πήγα και με τρεις παπαριές γύρισα. Σκατά. Χτυπαέι το κουδούνι. Δεν περιμένω κανέναν. Με αθόρυβα βήματα κολλάω το μάτι μου στο άλλο μάτι. Η τούλα. Η ιδιοκτήτρια του σπίτιού Μου. Ξέρω τι θέλει. Της ανοίγω. Ευγένειες, ευγένειες, ευχές, ευγένειες και στο ψητό. Τρία ενοίκια. Μα μου δεν ξέρω δεν είδα δεν είμ'εγώ λυπήσου με. Φεύγει σκεπτική με το νεογέννητο αγκαλιά. Στα χέρια κρατάω ακόμη το χαρτί με τα κοινόχρηστα. Καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή που το σήκωσα απ'το πάτωμα αντικρύζοντας τον εξωφρενικό αριθμό 88. Τουρτούριζα όλο το Νοέμβρη και πήγαινα τουαλέτα μόνο όταν έφτανα στο αμήν για να μην παγώσει ο κώλος μου και αυτοί οι ηλίθιοι προσπαθούν να με πείσουν ότι κυκλοφορούσα με το βρακί απ'τη δήθεν υπέροχη ζέστη που εκείνοι μου πρόσφεραν. Το σκίζω αποφασισμένη να κάνω καβγά από Δευτέρα κι ανοίγω τον ΟΤΕ. Ίσως πρέπει να κόψω το σταθερό. Ίσως να κόψω και το κινητό. Μπορώ επίσης να σβήνω το φως της νύχτας,να χρησιμοποιώ λιγότερο νερό στο μπάνιο και να κόψω και τα πηγαινέλα με τ'αμάξι. Ίσως απλά πρέπει να κόψω τον κώλο μου και να βρω δουλειά. Δεν αρέζομαι στη σκέψη και ανοίγω το ίντερνετ που δε θα κόψω ποτέ. Μουσική, φάρμες, μπλογκ, μέηλ, ιοί, βαρέθηκα. Αφήνω τη γωνία πάλι, στραβοπατάω στο μπράτσο του καναπέ και σωριάζομαι πάνω στο Κουτί. Στο ξύλινο κουτι με τα μαμούχαλα γύρω γύρω. Σπάω το καπάκι και συνειδητοποιώ οτι δεν κλείνει πια. Κάνω ρομαντικούς και μοιραίους συνειρμούς, του δίνω μια κλωτσιά να μπει στη θέση του και βγαίνω στο μπαλκόνι. Κουτσουλιές παντού. Ξαναμπαίνω μέσα ελπίζοντας πως ο μπαμπάς θα έρθει σύντομα να κάνει τη δουλειά του και παίρνω το διάδοχό του τηλέφωνο. Βρίζω, ζηλεύω ελαφρώς, κάνω χιούμορ, γελάω με τη βλακεία μου, ξανατσατίζομαι και κλείνω χωρίς γεια. Πιάνω το πλεκτό, κάνω λάθος κόμπους, το ξηλώνω και το παρατάω κι αυτό στο σωρό. Τα χοντρά βιβλία μού τσιρίζουν διάβασε μας και αντ'αυτών πιάνω το τοστ ζαμπόν. Παράξενο που δεν το'χω ξανατελειώσει ακόμη. Ξαπλώνω βρώμικη στον τζάμπα καναπέ και με παίρνει ο ύπνος λίγο πριν ξημερώσει. Βλέπω τον μπουκόφσκι. Είμαστε σ'ένα καράβι, λέει, που εγώ είμαι υπεύθυνη να το σαλπάρω. Παράτάω το τιμόνι κι εκείνος ξεκινάει να με φτιάχνει. Είναι μαέστρος. Είναι πουρό, μα είναι ο τέλειος εραστής. Ο δικός μου μας κοιτάει κι εγώ του κάνω νόημα πως δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Ο ήλιος με χτυπάει στα μούτρα καθώς δύει. Ανοίγω το μάτι χωρίς να κουνηθώ. Το κωλόσκυλο με παίρνει πάλι χαμπάρι και με παρακαλάει να το βγάλω βόλτα. Για μια φορά στην ώρα μου. Σηκώνομαι από τύψεις, της φοράω το λουρί, κατεβαίνω με το ασανσέρ, παίρνω τζούρα απ'την τσικνισμένη πυλωτή και όλα πάλι απ'την αρχή.

τρεις αφράτες κούκλες

2010-01-08T04:17:00.021+02:00

Aυτό το σπίτι, απ'τα πολλά που ζω και τα λίγα που θα αποκτήσω, είναι το πιο κρύο απ'όλα. Μου παγώνει το κορμί όσα ξύλα κι αν κάψω. Εδώ μέσα γεννήθηκα με ρίγη. Μεγάλωσα με φτερνίσματα και κοιμάμαι με πολική μύτη. Πώς γίνεται κανείς να ιδρώνει εδώ άμα δεν έχει κάνει έρωτα; Μα κι όταν κάνω, κρύα είμαι απο 'κει μακριά ως εδώ πάνω. Τώρα που έμαθα να πλέκω, θα φτιάξω κασκόλ για όλους τους αγαπημένους μου λαιμούς. Και τερλίκια θα τους φοράω στα πόδια πριν πατήσουν στα κρύα μάρμαρά μου. Θα ρωτάω δήθεν τυχαία τον καθένα ποιο είναι το αγαπημένο του χρώμα. Ύστερα κρυφά θα το περνάω στις βελόνες και θα γεννιούνται σειρές με σχέδια ζεματιστά. Θα ξεχειμωνιάζουν όλοι εδώ, σ'αυτά τα τετραγωνικά που κάθε ψυχή ξέρουν όπως και να'χει να ζεσταίνουν κι ας την έχουν μες στα ρεύματα.
Καθε μαγικό καλοκαίρι ξεχνάω πώς είναι να κρυώνεις και τους χειμώνες ποτέ δεν μπορώ να θυμηθώ πώς είναι να σε καίει ο αέρας. Λίγους καύσωνες αγάπησα και περισσότερες παγωνιές. Γι'αυτό η γιαγιά μου'μαθε το μάσε-ρίξε του μαλλιού. Γιατί αν ήμουν παιδί του ήλιου σαν τα υπόλοιπά της θα μου'δειχνε πώς να βουτάω με τη μύτη ανοιχτή. Η Μούτι με τα δυό της σπίτια και το ένα παιδί. Σ'αυτήν θα φτιάξω το πρώτο μου κασκόλ. Σ'αυτήν που μου'μαθε μόλις χτες ότι οι άνθρωποι δεν είναι οι ίδιοι μ΄αυτούς που γνώριζα τότε που χωρούσα παντού.

το πλάσμα το ένα

2009-12-29T03:28:00.007+02:00

Το αίμα στάζει στις πορσελάνες. Ο πόνος μικρότερος κάθε φορά. Είναι που έμαθα να πίνω το χάπι ολόκληρο. Είναι και που μεγαλώνω. Ο γιατρός είπε ότι μετά τη γέννα θα περνάει για πάντα. Το κόκκινο τον τελευταίο καιρό μ'ακολουθεί. Ανεβαίνει στις πιζάμες μου, βάφει τα χείλη μου στον αρραβώνα, δονεί την πηγή μου μέρες πριν κι ύστερα βγαίνει από μέσα μου πάνω στην ώρα. Μα εκείνο το βράδυ χρώμα δεν υπήρχε πουθενά. Μόνο όταν άνοιξα το στόμα φάνηκε το ξεφτισμένο κόκκινο της γλώσσας λίγο πριν λυθεί και πει τρεις λέξεις που άκουσες μες στο βαθύ σου ύπνο. Με ξεγέλασαν τα μάτια τα κλειστά.
Θυμήθηκα μόλις την πλατεία που τρώγαμε τα κόκκινα ροδάκινα. Που εσύ τα καθάριζες δηλαδή με υπομονή κι εγώ τα έτρωγα με άλλη τόση. Ο Ωνάσης εκεί μπροστά στις προσπάθειές μας ήταν πιο στρογγυλο- πρόσωπος από τον ηθοποιό που τον υποδυόταν απόψε. Η Κάλλας είπε στην ταινία ότι εμείς οι Έλληνες πιστεύουμε πως όταν γεννιέται ένα πλάσμα χωρίζεται στα δυό η ψυχή του και σε όλη τους τη ζωή ψάχνουν η μία την άλλη. Εκείνη είπε πως όταν βρήκε τον Ωνάση, σταμάτησε να ψάχνει. Κι ύστερα ήταν δυστυχισμένη τον πιο πολύ καιρό κι αυτό δεν το κατάλαβα. Μα σκέφτηκα μετά πως ο καιρός της ευτυχίας είναι πάντα λίγος κι αν ξέρεις πώς να μην ψάξεις θ'ανέβεις πάνω απ'τους Θεούς. Για λίγο, μα θα'ναι αρκετός. Κι αν είναι κόκκινος θα'ναι ο δικός μου.

να χαίρεσαι

2009-12-28T13:28:00.003+02:00

Μου αρέσουν οι γιορτές αυτές. Μου τη δίνουν όσοι αντιδράν και λένε πως μισούν τα Χριστούγεννα. Γιατί κανείς δε μισεί το Πάσχα; Ξέρω γιατί. Είναι που τώρα όλα είναι στολισμένα και χαρούμενα και φωτεινά. Κι οι άνθρωποι που'χουν συνηθίσει μόνοι ή μαύροι ίσως να μην μπορούν αυτή τη ζεστασιά και την ονομάζουν ψευτοχαρά. Μα οι πόλεις αλλάζουν λίγο κι εμένα αυτό μ'αρέσει κι άλλωσετε είναι διακοπές. Όμως θυμάμαι τόσους ανθρώπους που μισούσαν τα στολίδια, τις ευχές, τα φωτάκια, τα τραγούδια, τους Αη-Βασίληδες και τα δέντρα. Κι όλους αυτούς τους είδα έστω μια φορά να χαίρονται με ό,τι θεωρούσαν κιτς και να γιορτάζουν πιο δυνατά από ποτέ. Γιατί τότε είχαν ερωτευτεί. Γιατί είχαν υπέροχη παρέα. Γιατί εκείνη τη χρονιά αγάπησαν την οικογένειά τους πρώτη φορά. Γιατί εκείνη τη χρονιά που ο καθένας τους αφέθηκε, ένιωθαν ολόκληροι. Κι όταν είσαι λίγο ολόκληρος ούτε περιμένεις τα Χριστούγεννα να σε γεμίσουν ούτε τα κακολογείς.

κορμός

2009-12-28T02:39:00.007+02:00

Δεν έχω βγάλει ούτε το παλτό. Με ρώτησε η μαμά κι είπα πως κρυώνω. Η μαλακτική μακαρονάδα μαλάξεις δεν έκανε αυτή τη φορά. Ίσως και μάλλον προφανώς επειδή δεν ήταν δική σου. Οι φίλοι μου είναι αλλού. Η φύση μου είναι αλλού. Προχτές έγινα δέντρο κι αγελάδα, λίγο πρόβατο, βουνιά, βατόμουρο και βελανίδι αλλά πιο πολύ έγινα δέντρο με κλαδιά λεπτά και γυμνά. Τώρα άνθρωπος δε θέλω να 'μαι πια. Τα χέρια που χόρευαν θ'ανεβάσω ψηλά και τα πόδια που άνοιγα θα πατάν στις μύτες. Το στόμα θα πλέξω με τις βελόνες της γιαγιάς. Τα μάτια που σ'είδαν κοντό θα κλείνω. Οι ώμοι οι γερτοί , ίσιοι θα τεντωθούν κι ψευτορίζες μου χοντρές θα με φυτρώνουν. Θα'μαι δέντρο ψηλό παντοτινό μα οι ρίζες αυτές οι μακρινές, στο υπόσχομαι, κάτω απ'τα σπίτια και τις θάλασσες σου θα μεγαλώνουν. Απ'τα νερά του πρωινού σου μπάνιου θα ξεδιψώ και τα καλοκαίρια οι καρποί μου αλμυροί θα ανεμίζουν.

να νυστάξω νωρίς

2009-12-22T01:01:00.001+02:00

Στην οθόνη κάτι άσχημοι με μαύρα κοστούμια και μπλε καμια φορά. Δίπλα εσύ. Αριστερά συγκεκριμένα. Κάτι ήχους βγάζεις. Μακάρι να μιλούσες στον ύπνο σου να πιάναμε κουβέντα. Να σου'λεγα όσα δεν πρόλαβα όλη μέρα. Την Αθήνα τη συνήθισα αλλά φοβάμαι να βγω μόνη μου τη νύχτα. Κι έτσι κάθομαι εδώ. Σε σκεπάζω άμα ξεσκεπάζεσαι. Αλλάζω θέση άμα πιάνομαι. Λιώνω τη σοκολάτα που μου'φερες για να μ'ευχαριστήσεις. Σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω εδώ αύριο που θα'ναι μέρα. Δεν πήγαμε να δούμε ή να αγοράσουμε τίποτα χριστουγεννιάτικο. Προσπαθήσαμε δηλαδη αλλά κάναμε δύο ώρες και τα παρατήσαμε. Δε μας κάνει αυτός ο τόπος. Δε γνώρισα κανέναν που να μη θλίβεται εδώ, αλήθεια. Κι εγώ θλίβομαι άμα έρχομαι και κάθομαι πολύ. Μα εγώ δε μετράω γιατί θλίβομαι άμα θέλω παντού. Μ'ενοχλεί το κόντρα φως εκεί πίσω. Κι εσένα μάλλον μα δε θέλω να το κλείσω. Μου κάνει παρέα, όπως κι αυτοί οι κύριοι στο μέγκα. Μακάρι να'μουν κι εγώ εκεί να συζητούσα μαζί τους για σοβαρά πράματα. Σήμερα ο ουρανός ήταν πάλι ροζ κι ήταν πολύ ρομαντικό. Κι ας λες εσύ ότι είναι απ'το νέφος. Το νέφος είναι ωραία λέξη κι αφού βγάζει ωραία χρώματα, εμένα δε με πειράζει. Μόνο όταν πήγαμε στον Πειραιά ή κάπου εκεί που είχε θάλασσα με πείραξε. Γιατί μύριζε και με πονούσαν τα πνευμόνια μου. Κι εσύ είπες ότι είναι πετρέλαια και κάπως αλλιώς το'πες που μου'ρχεται να σε ξυπνήσω για να μου θυμίσεις τη λέξη. Σύγκρινες τη μυρωδιά με του Θερμαϊκού. Τι ντροπή. Ο Θερμαϊκός μυρίζει ξινίλα και ψοφίμι και μόνο για λίγους μήνες. Δε μυρίζει πίσσα. Εγώ νόμιζα ότι ο Πειραιάς θα ήταν όμορφος αφού τόσα τραγούδια είχαν γραφτεί. Γύρισες και με αποσυντόνισες. Φοβήθηκα μη δεις τι γράφω. Μα τώρα ξεκίνησες πάλι να τραγουδάς. Τι αλλόκοτος ρυθμός. Μου'ρχεται να τσιρίξω πάνω απ'το κεφάλι σου να μην ξανακοιμηθείς ποτέ. Να μη με ξαναφήσεις μόνη μου ποτέ φοβούμενος ότι θα τσιρίζω πάλι και θα'ρχεται η αποκάτω η ανέραστη να σου φωνάζει. Δε θέλω να'μαι εδώ, καμιά φορά. Ούτε κι εσύ, ξέρω, αλλά για'μένα θα πω τώρα. Δεν είναι το σπίτι μου εδώ. Ούτε η δουλειά, ούτε τίποτα. Εσύ μόνο αλλά λείπεις. Ίσως πρέπει να παίρνω το αεροπλάνο των 8 και μετά των 11 και την άλλη μέρα των 8 πάλι κι ύστερα των 11. Δε μου αρέσει όμως να ταξιδεύω νύχτα.Αν αύριο δε φωτοσυνθέσω, αλήθεια σου λέω, θα χελωνιάσουν κι άλλο τα πόδια μου. Κι οι πατούσες μου θα γίνουν πιο σκληρές και κανένας δε θα με παντρεύεται. Ούτε αυτοί που υπόσχεση είχαν δώσει. Μα αυτή είναι δική μου δουλειά. Αύριο λοιπόν θα πάρω το 622 και θα πάω δεν ξέρω πού, να δω δεν ξέρω τι, με δεν ξέρω ποιον. Πόσο ωραία θα'ναι. 3 μέρες ακόμη. Ξύπνα.

τέλος

2009-12-16T16:51:00.014+02:00

Ούτε ξέρω γιατί είμαι εδώ. Κάτι βγαίνει απ'τα ηχεία. Μια βαριά μυρωδιά σέρνεται από την κουζίνα προς τα'δω. Είμαι μάλλον στο σαλόνι. Μ'εστειλαν να καθαρίσω και να πάρω κάτι ρούχα να φορέσω, λέει. Κι ένα μάθημα κάποτε είχα κι έπρεπε να πάω. Είσαι στο μυαλό μου όλη μέρα. Όχι, όχι. Όλες μέρες. Μα σήμερα πιο πολύ μιας κι ήταν η τελευταία. Σου'φερα να τρως να βάλεις λίγα κιλά, να μου αρέσεις καλύτερα και να είσαι πιο πολύ ο άντρας της ζωής μου. Το'φχαριστήθηκες. Άραγε με θυμόσουν όταν το χορτάρι χόρευε σαν τη γλώσσα μου στο στόμα σου; Μέτρησα ύστερα ως το 30 πιο αργά απ'ότι έπρεπε μα πιο γρήγορα απ'όσο ήθελα. Κι έφυγα και κατέβηκα τόσα πολλά δεξιά σκαλιά. Κατάφερα να συρθώ ως την έξοδο που προς τα έξω μακάρι να μην άνοιγε. Σ' είδα και μ'είδες αλλά σημασία δεν είχε πια. Είχα βγει. Είχα φύγει. Είχα γιατρευτεί. Καλές γιατρειές σου είχα ευχηθεί εκεί πάνω κι εσύ Καλές γιορτές. Τι τεράστιες μαλακίες. Εγώ την ίδια στιγμή σου φώναζα μπρος τα μούτρα σου σε λαχταρώ κι εσύ μου έγλειφες τη μύτη και ψιθύριζες παντρέψου με. Σήμερα προσγειώθηκα μα αύριο πετάω. Έρχομαι σε 'σένα και στο σπίτι σου το άδειο το κίτρινο. Τι πρόβλημα έχετε εσείς οι άντρες με τα χρώματα και τα σπίτια. Είναι σαν αναπηρία να τα φτιάξετε σωστά και καθησυχαστικά. Μακάρι όλο κι όλο σου το σπίτι να ήταν η χρωματιστή τουαλέτα με το στραβό πλακάκι- αλήθεια νόμιζα ότι θα το είχες παρατηρήσει. Μακάρι να μη δούλευες αλλά να είχες δουλειά. Δεν ξέρω τι θέλω αλλά σε αυτο το αεροπλάνο θα μπω. Κι αν πέσει ελπίζω να πάθω μόνο κάτι ανάμεσα στο στόμα και τα ξακουστά μου κόκκαλα. Έτσι, εσύ θα με παραλάβεις σε σεντόνια άσπρα με το χιλιοφορεμένο παντελόνι σου και τα μαύρα σου μαλλιά. Και θα με κρατάς ψηλά να βλέπω πώς είναι εκεί πάνω. Κι ύστερα θα σου δείχνω τον πιο υπέροχο αφαλό του κόσμου. Να πέσεις μέσα να μη βγεις ποτέ. Θα φοράω μπλούζες δαντελένιες ν'αναπνέεις όσο θα ψάχνεις τα μέσα μου τα άρρωστα. Δεν κατάλαβα αλήθεια ποιος είσαι. Σ'είχαν φωνάξει μ'ένα όνομα κοινό μα τόσο παράξενο. Δε σου πήγαινε καθόλου. Σε μπέρδεψα εκατό φορές και σε θέλησα άλλες τόσες. Δε θα πέσει, το ξέρω. Θα ξαναπροσγειωθώ, θα ξαναφύγω, θα σε δω απ'το φανάρι κι όταν ανάψει κόκκινο θα φύγω με 5000 να χαθώ.

πριν το τέλος

2009-12-15T01:43:00.003+02:00

Κακοήθης νεοπλασματική εξεργασία δεν διαπιστώθηκε. Το υπογράφουν δύο δόκτωρες. Το βρέχει αλμυρή χαρά. Το διπλώνω στα τέσσερα και το αφήνω πίσω με ό,τι άλλο μου έδωσαν εκεί. Τις εύθυμες ψαλμωδίες των καθολικών, τη μελαγχολία της μαύρης χωρίς όνομα, την γκρίνια της ραντζογειτόνισσας, τους δύο άψυχους, τον γλοιώδη πέφτουλα νοσηλευτή, τις συζητήσεις για ασήμαντες σαπουνόπερες ανάμεσα σε καταθέσεις ψυχής. Αφήνω πίσω τον πόνο του καθενός. Αφήνω αλλά δεν ξεχνώ λόγια ανθρώπων ίσων προς ίσους. Κι ας ήταν αμόρφωτοι με μορφωμένους, λευκοί με μαύρους, άντρες με γυναίκες, νέοι με γέρους, πλούσιοι με φτωχούς. Όλοι εκεί μέσα είμαστε ίσοι, είπε η διάσημη που δεν είδα. Κι είχε δίκιο. Γιατί ο πόνος είναι ίδιος παντού.
Ξέρω ότι θα ξεχάσω το συναίσθημα αυτό το τωρινό. Ας φύγει. Δε με νοιάζει. Αρκεί να θυμάμαι ότι κάποια Χριστούγεννα είδα τι πάει να πει θνητός.

δυό μάνες και δυό κόρες

2009-12-14T12:57:00.008+02:00

Γύρισα εδώ για λίγο μόνο. Σιδερώνω τις κιλότες της γιαγιάς. Θέλει ό,τι δικό της καθαρό κι ας είναι όλα γύρω σάπια. Την άφησα στην αγαπημένη της ασφάλεια φεύγοντας. Μ'εμπιστεύεται αλλά δε σταματάει να φοβάται χωρις την άλλη κόρη. Κοιμήθηκα βράδυ, ξύπνησα το ίδιο βράδυ. Έχασα τις ώρες, τις μέρες τους ρυθμούς. Μόνο τις σταγόνες της δεν ξέχασα να μετράω. Και μόλις τελείωνε η δροσιά στο αριστερό της χέρι, πεταγόμουν να φέρω άσπρες κυρίες κι ας ήξερα ότι δε χρειαζόταν. Πρέπει να πλυθώ τώρα και να γίνω όμορφη για Κανέναν. Τα μπούτια μου πονάνε σαν να έκανα έρωτα νύχτες αλεπάλληλες. Κι όμως τίποτα ερωτικό εκεί μέσα μέρες τώρα. Ίσως η μυγιάγγιχτη γιατρέσσα που φλερτάρει διακριτικά το φαλακρό γιατρό της. Ίσως η μουσική μου στα παράξενα, κρύα ακουστικά σου.
Τα τηλέφωνα χτυπάνε να μάθουν και να εισπράξουν. Οι σκέψεις και τα λόγια μου χωρίς ειρμό σ'αυτό το γράμμα. Καλημέρα δεν ξέρω αν πρέπει να πω ή καλησπέρα. Τα μάτια μου είναι μαύρα και η κίτρινη κυρία μας ρωτούσε πώς αρρωστήσαμε ταυτόχρονα. Δεν είμαι άρρωστη, κυρία μου. Είμαι άσχημη αλλά όχι άρρωστη. Οι κροταλίες με περιμένουν να τους γεμίσω κοκκινάδια. Θα βρω βιβλία και θα τα τελειώσω πάνω απ'το κεφάλι της, κρυφακούγοντας τους φοιτητές να κουτσομπολεύουν ό,τι κινείται, σέρνεται, βογγάει ή διατάζει. Δεν μπορείς να βαρεθείς εκεί μέσα. Μόνο να μάθεις ή να φύγεις.
Δεν έφυγα. Εγώ.

ο Ίδιος

2009-12-13T03:19:00.003+02:00

Σήμερα ήσουν εδώ. Στην πόλη μου, στο πλάι μου. Γυρόφερνες με τα γουρλωτά σου μάτια κι ίσως με κοιτούσες λίγο. Αλλά πιο πολύ με γιάτρευες. Με πραγματικές βελόνες. Φορούσες τα γυαλιά σου για να δείχνεις πού πονάω. Και την πράσινη ρόμπα για να σε ξεχωρίζω από μακριά. Αλλά είσαι τόσο ψηλός που πάντα σ'έβλεπα να μπαίνεις ακόμα κι αν καθόμουν πλάτη. Η κοτσίδα σου σταθερά πιασμένη ψηλά όπως άλλοτε, να μου θυμίζει τι δεν αγάπησα. Η φωνή σου μόνο με ξένισε. Ίσως μεγάλωσες κι άλλαξε. Ίσως την είχα ξεχάσει. Ήθελα να μείνω όλο το βράδυ να με προσέχεις καλέ μου, γιατί ήσουν εσύ σ'αυτό το πρόσωπο. Ήσουν τόσο εσύ που ήθελα να τρέξω και να κάτσω πάνω στο κεφάλι σου. Να με κουβαλάς πέρα δώθε όταν εξετάζεις κι εγώ να σε βοηθάω λέγοντας βήξε στους δικούς μας αρρώστους. Ήσουν εσύ εκεί πίσω από τη θανατίλα κι έλεγες αστεία. Και πάνω που μ'έπιανε αυτή η ζάλη της υποχρέωσης να είμαι όρθια, με συνεπήρες. Ξέχασα πού είμαι και για ποιον. Θυμήθηκα μόνο πόσο μου έλειψε αυτή σου η παρουσία. Η μοναδική σου τέχνη να με κάνεις καλά, είσαι δεν είσαι γιατρός πραγματικός. Σήμερα ήσουν. Ένας γιατρός ψηλός με πλάτες ένα μέτρο, να χωράω να γυρνάω ανάσκελα στον έναν ώμο κι ύστερα μπρούμυτα στον άλλον. Πόσο μεγάλωσες. Ήξερα ότι θα γίνεις σπουδαίος. Μα γιατρός; Αύριο που θα'ρθω πάλι, μην ξεχάσω να σε φωνάξω με τ'όνομά σου. Κι όταν δε γυρίσεις στολίδι μου, μόνη θα μένω με νεκρούς να κυλάνε πίσω μου και ζωντανούς να παλεύουν μπροστά μου.

μητέρα της μητέρας μου

2009-12-12T02:59:00.007+02:00

αν φύγεις, μάνα, εγώ πώς θα θυμάμαι από πού ήρθα.
θα νομίζω ότι φύτρωσα.
δε σε χόρτασα.
κι όλο μαζί αν ήμασταν, πάλι δε θα σε χόρταινα.
ποτέ δε λες αρκετή μαμά είδα.
δε θέλω παιδιά.
ούτε άντρες.
μαμά, ζήσε για πάντα και γω θα είμαι το καλύτερο παιδί σου.

το πλήρωμα

2009-12-10T02:51:00.000+02:00

Έχω ένα υπέροχο γραγαλητό στο κεφάλι μου. Ανάμεσα στις ρίζες των μαλλιών μου. Και πιο βαθιά ίσως ανάμεσα στα νέυρα. Τα νεύρα που στέλνουν χαρά και διαύγεια κυρίως και συγκέντρωση.
Η σειρα είναι μεγάλη λέξη. Δε χωρούσε στο στόμα να την πω και τώρα την προφέρω.
Και τα μούτρα μου ανέβηκαν ένα χιλιοστό περίπου όπως στην κατακόρυφο που έκανα μικρή. Θα βγαίνω καλύτερα στις φωτογραφίες της Τετάρτης. Κι ίσως αν μπει σειρά κι εκεί, να κάνει άλλος το μοντέλο κι εγώ τα βάθη πεδίου. Ξανά.
Όσο για σένα τι μένει να πω. Είμαι γραμμένη στα βιβλία κι αν εσύ δε μου'γραψες ποτέ, δε με πειράζει. Φτάνει που λες πια.

όπου πας

2009-12-06T15:40:00.004+02:00

Αρχίζει. Ξέρω ότι σε λίγες ώρες θα γράφω ακατάπαυστα κάπου εδώ μέσα φορώντας τις πιτζάμες σου, τρώγοντας τις μελιτζάνες σου, εισπνέοντας τον καπνό σου.

τυρβοανιάρης

2009-12-02T02:32:00.001+02:00

Η λέξη turbo βγαίνει από τη λέξη τυρβώδης. Δεν υπάρχει στο λεξικο μα μου θυμίζει μια απο 'κείνες τις πρώτες που'χαμε πει. Δε σου άρεζε. Σου άρεσε. Αυτό έμαθα σήμερα μαζί με κάτι άλλα υδραυλικά και τρεις φιγούρες. Στόλισα κιόλας κι είναι καλύτερα τώρα. Είμαι, ήθελα να πω. Το δέντρο μου είναι είναι λίγο μαδημένο και λίγο κιτς μα τόσο καθησυχαστικό. Τα προηγούμενα Χριστούγεννα το κράτησα μέχρι Φλεβάρη. Κι αν δε χρειαζόταν να έρθουν όλοι αυτοί οι τόσο σοβαροί άνθρωποι στο σπίτι, θα το άφηνα μέχρι την Πέμπτη που είχα βάψει κόκκινα εκείνα τα αυγά. Γιατί όταν το έλατο φεύγει μένει μια τρύπα. Και βάζεις το τραπεζάκι και δε σου κάθεται καλά. Το κουνάς αριστερα τη μία μέρα, λίγο πιο δεξιά την άλλη κι η τρύπα, τρύπα. Βγάζεις το τραπέζι που φταίει για όλα, βάζεις το φίκο. Τον πιο ώριμο αντικαταστάτη του ψεύτικου δέντρου που τόσο σου λείπει. Του πετάς και δυο φιόγκους να του μοιάζει. Κι η τρύπα μικρότερη αλλά στη θέση της. Μέχρι να το ξεπεράσεις και να το ξεχάσεις και να συνηθίσεις. Να προσαρμοστείς. Και τι σημαίνει αυτό, εγώ δε θυμάμαι. Μα πάλι προτρέχω και σκέφτομαι το τέλος τη μέρα της αρχής. Μου'γινε συνήθειο. Η αδράνεια που μένει, εσύ λες. Που είναι ανάλογη με το Reynolds, μόλις δασκάλεψε ο δάσκαλος στην αίθουσα διδασκαλίας. Κι ανάλογη με τη μέση απόσταση, σηκώνω το χέρι μου να του μάθω. Ζωγραφίζει σωλήνες στον πίνακα και δε με βλέπει. Η δική μου απόσταση η μέση έχει την πιο απλή εξίσωση θα του'λεγα.
dμ= (504+504)/2=504km
Όταν η d μου η μέση θα αρχίσει να μειώνεται, το μέγεθος της αδράνειας-συνήθειας θα μειωθεί κι αυτό. Και τότε, κύριε, ίσως κάθε αρχή να είναι αρχή και το τέλος πάλι αρχή. Κατάλαβες; Κι η σωλήνα σου είναι στραβιά.

οικείoς

2009-11-29T19:13:00.004+02:00

Ο,τι ακριβώς είπα, ό,τι είδα, ό,τι έπιασα, ό,τι έγλειψα εδώ, εδώ μέσα το βρήκες. Και πονάω εκεί που δεν μπορεί να με τρίψει κανείς. Μα τι τύχη να δω αυτά τα γράμματα. Όμορφα, αλλά νόμιζα θα'ναι πάντα δικά μου να στα στέλνω.

ανιάρης

2009-11-29T02:16:00.007+02:00

Τα κάνω όλα βιαστικά πάλι. Το ένα μου χέρι βάζει μακαρόνια στο πιάτο και το άλλο τα τρώει. Κι αν μου πέσουν κάτω, πείθω τον εαυτό μου ότι δεν υπάρχουν. Ή καλύτερα πως δεν υπάρχει πάτωμα. Έτσι ώστε ό,τι κι αν πέσει να χαθεί. Όλη αυτή η θεωρία καταρρίπτεται μόλις πατήσω σκουλαρίκια, ρούχα, γυαλιά, δημητριακά. Είναι όλα εκεί ακόμα και μεγαλώνουν και με πλακώνουν και μου κλέβουν τις ανάσες, μέχρι που με διώχνουν απ'το σπίτι τους.
Ο τρελός καραφλός ομοιπαθητικός μου θα έλεγε ότι το κάνω επίτηδες για να γυρίσω στη θαλπωρή του πατρικού μου. Το παραδέχομαι. Είναι όμορφα εδώ. Μεγάλο σπίτι. Κοιμάμαι ανάμεσα στο τζάκι και το έλατο με το ρυθμικό ροχαλητό των γονιών μου λίγα μέτρα μακριά. Ενώ σ'εκείνο το άλλο σπίτι με τα τριά κουτια-δωμάτια το ένα δίπλα στο άλλο ποτέ δε νιώθω έτσι. Ακόμα κι αν βάλω τζάκι, ελάτο και μαμά-μπαμπά-σκύλο στην κρεβατοκάμαρα. Ούτε όταν έρχεσαι εσύ νιώθω το σπίτι μου σωστό. Το κρεβάτι, δε λέω, γίνεται πιο ανεκτό και η κουζίνα πιο ζωντανή. Αλλά αν μου πεις να σου φέρω το τασάκι απ΄το σαλόνι, νιώθω σαν να μου λες να μπω σε ξένο σπίτι. Σε κακόγουστο μάλιστα. Στα 4-5 βήματα που κάνω έχω χάσει όλο το αίσθημα της φυσαλίδας στην οποία βρισκόμαστε όταν είμαστε μαζί. Σηκώνομαι, στρίβω αριστερά, πατάω στο παγωμένο πάτωμα, πάλι ατριστερά, ανοίγω το αρρωστιάρικο φως, μωβ, πράσινα, φωτογραφίες, ένα σωρό χαρτιά, τραπέζια, πράματα πολλά, μωβ μωβ, κρατάω το στήθος, σκύβω, δανείζομαι ένα τασάκι απ'τους ανθρώπους και τρέχω στις μύτες μήπως θυμηθώ πώς ένιωθα πριν μισό λεπτό-αιώνα.
Να σκεφτώ αν μείναμε ποτέ εδώ, σ'αυτό το μεγάλο το σπίτι. Α ναι.. μια φορά που δεν ήθελες να κοιμηθούμε στο λάτεξ στρώμα των γονιών μου. Χάρηκα που δεν ήθελες, μα πιάστηκα. Πόσο νόημα δε βγάζουν αυτά που θα πω. Τι μεγάλη αντίφαση να κοιμηθούμε στον τόσο άδειο τρίτο και να νιώσω ότι ανοίξαμε σπιτικό. Ίσως επειδή είχε ένα ξεχασμένο τζάκι. Ίσως επειδή τότε ήταν τότε. Και τώρα όλα θα τα σκεφτώ. Πώς και γιατί και πότε και πού. Και κυρίως για πόσο. Αυτές οι καταραμένες Κυριακές. Κάνουν τό πόσο, τόσο λίγο. Άλλα ήθελα να πω, μα πάλι για σένα γράφω. Ήθελα να πω ή να σου πω πως βιάζομαι. Βγιάζομαι και βϊάζομαι. Και τα δύο μπορούν πάρουν το "αυτό-" μπροστά. Μα συνήθως βγιάζομαι να τελειώσω τα πόστ μου κι αυτό εδώ απόψε κι άλλα έχει να πει.
Αυτός ο καραφλός κι ο γκουντζόν κι όλοι οι γιώργηδες του κόσμου δε με σώνουν, το ξέρω. Το λέει η μαμά συχνά μόνο εσύ μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου. Στην εφηβεία πώς μου την έδινε όταν έλεγε τέτοια κλισέ. Και τώρα δηλαδή, αλλά κάποιες φορές βλέπω την αλήθεια της κι ας είναι με λόγια που έχουν ειπωθεί εκατό κι εκατό φορές. Ας βάλω ένα τσιμπιδάκι.
Τώρα που βλέπω καλύτερα και ξέρω ότι κοιμάσαι χωρίς αυτές τις τρίχες μπλεγμένες στα δάχτυλα, το νιώθω οι συγγνώμες μας έχουν ειπωθεί. Τότε που μου'πε ο ένας πως με ξέχασε πριν τον ξεχάσω. Κι ο άλλος περί ομορφιάς κι ευφυίας μάλλον. Και τότε που εγώ πανικούς πάθαινα και όλους τους έτρεχα και τους τρέλαινα κι έκανα όλους τους ανθρώπους να νιώθουν ανεπαρκείς. Τις συγγνώμες τις άκουσα πεντακάθαρα στ'αυτιά. Κι ύσετρα έβαλα τσιμπιδάκια και συγγνώμες δεν είδα τόσες. Λύπη πολλή αλλά όχι συγγνώμες. Θα μου πεις να μην ψάχνω για μετάνοιες αλλά όλο μου λες να μην ψάχνω. Ή μάλλον καλύτερα να κάνω υπομονή. Κι η υπομονή κάποιος πολύ σωστός μας είπε ότι είναι αρετή. Και μου αρέσει να κάνω πράγματα που θα με κάνουν να νιώσω σωστή κι ενάρετη κι έξυπνη, ίσως. Έτσι, κάνω υπομονή. Σε περιμένω. Να'ρθεις, να ξυπνήσεις, να ξεκουραστείς, να βρεις, να τελειώσεις κι όλα. Κι εσύ, δε λέω, είσαι ενάρετος αφού τόσο υπομονή κάνεις να μάθεις. Μακάρι τότε να κουραστούμε ταυτόχρονα. Αυτό θα ευχηθώ στη γιορτή μας που ούτε ξέρω πότε είναι. Εσύ όμως θυμήθηκες λίγο μια μέρα και με ξάφνιασες και αυτά πρέπει να θυμάμαι και να'μαι υπομονετικός.
Υπομονή θα κάνω για να έρθει και η μέρα που θα με θαυμάσεις. Στ'αληθινά όμως. Όχι σαν εκείνους τους θαυμασμούς για το τι ξεπέρασα. Εγώ ξέρω ότι όταν θαυμάσεις τη γυναίκα, θες να της κάνεις έρωτα μετα. Κι εγώ έτσι το φαντάζομαι. Να χορεύω, ας πούμε. Ή να πω ένα αστείο στους φίλους σου ή να οδηγήσω ένα τρακτέρ ή ό,τι μπορεί να 'ναι αξιοθαύμαστο. Και μετά να θες να δείξεις σε όλους πόσο δικός σου είμαι. Με δύο πακέτα συναίσθημα και ένα τέταρτο ενθουσιασμό. Μου φτάνει ρε.
Αυτό το να είναι περήφανοι για μένα όλοι, το'χα πάντα. Ίσως έφταιγε η μάνα μου που μου έδινε αυτό το συναίσθημα απλόχερα μέχρι τα 10 και μετά λίγο τσιγγουνέυτηκε και μετά πολύ. Μέχρι να παίξω θέατρο που με ξαναπλημμύρισε η περηφάνια της. Κι αυτό το να είμαι η καλύτερη και η πρώτη σε ό,τι κάνω δεν είναι από το ζώδιο. Είναι απο γιαγιάδες, παππούδες, θειούς, θειές, ζωντανούς, νεκρούς, μικρούς, μεγάλους που μου 'λεγαν πως είμαι αυτή η Καλύτερη. Ρε παιδιά η Ιωάννα είμαι. Όχι είσαι η Καλύτερη. Εντάξει, αυτή είμαι και θα πρέπει να είμαι. Κανείς δε μου'πε σε περίπτωση που δεν καταφέρω να παίξω το ρόλο σωστά ποια πρέπει να γίνω. Γιατί μετά είναι η Δεύτερη και η Τρίτη και μία πια δεν είσαι αλλά καμία. Το ξεπέρασα λίγο με τον καιρό αν και θέλω να τις σκίσω όλες στο τανγκό εδώ και τώρα. Αλλά το ξεπέρασα ελαφρώς.
Το πατρονάρισμα ήθελα να αναφέρω. Δεν είναι κακό καμιά φορά. Δε γίνεται μια τόσο ωραία λέξη να είναι κακή στην πράξη. Κάποιες φορές το σπαστικό χάδι στο κεφάλι, το θέλω και το θέλουμε. Να ξέρεις οτι κάποιος ξέρει πολύ καλά πώς όλα-θα-πάνε-καλά. Και τα καντίλια χρειάζονται εξίσου μα θέλουν προσοχή.
Και σ'αυτήν την τελευταία από τις παραγράφους που είχα καιρό να κάνω, είμαι μικρή να πω ήθελα. Γι'αυτο ό,τι κάνω έχει λήξη. Κι αν έχει επανέναρξη ή επανάληψη -όπως θες πες το- αυτό είναι άλλο ζήτημα. Η διάρκεια ποτέ δεν ήταν φίλη και με δικαιολογούν λέγοντας είσαι εικοσιδύο. 5 μήνες βόλλευ, 3 Κυριακές κατηχητικό, 2 μήνες μπαλέτο, 1 φορά κολλάζ κι άλλη μια ζωγραφική, δυο βδομάδες γυμναστήριο και μια σχέση πιο μεγάλη φωτογραφίας και αθήνας κι ύστερα πάλι 4 μέρες πολύ νερό και 3 βράδια κρέμα για την κυτταρίτιδα. Ψέματα. Ο Παύλος θα είναι αιώνιος. Και μόνο βενζίνη θελει κι άντε καμιά περιποίηση από άλλα χέρια. Κάνει ό,τι λέει στο προσπέκτους. Εσύ κάνεις ό,τι λες; Μη νομίζεις πως όλα τα ξεχνάω όπως συνηθίζω. Τις υποσχέσεις τις θυμάμαι πάντα κι ας είναι σε παραμύθια γραμμένες ή στον ύπνο ειπωμένες. Ομοιοκαταληξία. Μαλακία.

9

2009-11-26T18:43:00.000+02:00

Η αληθινή μου ανειλικρίνια συγκινεί. Ξερω γιατί. Το εγώ κερδίζει εντός κι εκτός, καλώς και κακώς. Κι αντί να καθρεφτιστείς, ανθίζεις προς τη μεριά του ήλιου. Δεν είμαι απο'κεί κι ας έχω φακίδες.

δε θέλω αλλιώτικα

2009-11-22T03:16:00.000+02:00

Νυστάζω ρε. Η ρίζα όμως με κρατάει στέρεη και ανισόρροπη στην καρέκλα. Δε γράφω ποτέ μεγάλες προτάσεις σαν αυτήν εδώ πάνω. Ο μπουκόφσκι θα φταίει. Όπως πάντα κάποιος φταίει που κάνω η δεν κάνω οτιδήποτε. Η ρίζα ουφ θα με δένει μέχρι να πω αυτό που ήθελα όλη μέρα.

Λατρεύω να μαθαίνω να χορεύω αργεντίνικα.
Ρίζα ριζωμένη.
Σε θέλω κι όταν σε ξεθέλω.
ριζζζ
ζήσουμε έλα μαζί να αντέχω γιατί δεν.
ζζζ

1000 βαθμοί πριν τον καπνό

2009-11-21T03:27:00.000+02:00

Απόψε έχω μια αληθινή τρύπα. Πιο πολύ με λακούβα μοιάζει μιας και δε βγάζει πουθενά. Δεν μπορώ να πω πως είναι άσχημη. Μ'αρέσει. Θα γεμίσει ούτως ή άλλως. Γιατί οι τρύπες που γεμίζουν με κρέας δεν έχουν ανάγκη και δεν τις έχω ανάγκη. Σε' σένα τώρα έχω να πω μάθε να μετράς και σε'σένα μέτρα αντίστροφα. Όπως μία, δύο, τρείς. Κι όπως άλλες τρεις, αλλές δύο, αλλη μία, καμία. Όσο εγώ θα σοβατίζω, εσείς να μετράτε σωστά, παρακαλώ.

πεντακόσια τέσσερα

2009-10-18T17:56:00.003+03:00

Μη λυπάσαι που δε γράφω για'σένα και για'μένα. Είναι που δε νιώθω τίποτα τα βράδια ξέροντας ότι δε θα σε ξαναδώ στον καθρέφτη, δίπλα στα ψεύτικα μούτρα μου. Που δε θα ξανακούσω την επιτακτική σου φωνή να μαλώνει τα ψεύτικα λόγια μου. Το καθαρό σου δέρμα πάνω στο γεμάτο φύκια κορμί μου. Πού να σε'βαζα να μη φύγεις. Έμαθες όλες τις κρυψώνες όταν παίξαμε κρυφτό. Γιατί δεν μπορούσαμε και δεν μπορούμε να βαρεθούμε όσο με θες. Δεν κατάλαβα πότε έφυγες, πότε το ποτήρι γέμισε το στομάχι μου, πότε σταμάτησα να θέλω οτιδήποτε. Οι μακρινοί ποτέ δεν έγιναν κοντινοί ούτε κοντοί ούτε λίγοι. Μόνο περισσότεροι. Ξέρω να γράφω γράμματα κι ύστερα να τα στέλνω με πολύ μεγάλη επιδεξιότητα, να μιλάω υπέροχα στο τηλέφωνο, να παίρνω τρένα με μια αίσθηση νίκης, να σε στηρίζω γερά χωρίς να σε κρατάω. Μα αν έρθεις εσύ, άντρα που λαχταρώ, και είσαι εδώ κι εδώ και εδώ, δεν ξέρω να σου φερθώ. Έλα να μου μάθεις.

μαύρο γάλα

2009-09-11T03:20:00.005+03:00

Το κομμάτι σου μαράθηκε κι έπεσε χτες. Μου άφησε μια τρυπίτσα κι όταν φυσάει απο 'κεί που είχες έρθει πρώτη φορά, θα σφυρίζει ανάμεσα στα στήθια μου. Κι ο ήχος μου θα είναι κούφιος . Κι η αύρα μου παγερή σαν τα φιλιά του κρύου που θα μου έδινες στα επόμενα χιόνια. Τα χιόνια ή την άμμο προτιμάς αγαπημένα μου κόκκινα χείλη; Δεν το'χω γραμμένο πουθενά αυτό. Κι αν το'χω, δεν το διάβασα ποτέ όπως ό,τι άλλο γράψαμε στο πόδι. Γιατί η μία έγινε δυό, κι αυτές αν είσαι λίγο τυχερός ή εντελώς άτυχος θα γίνουν των Τριών. Σαν τη μέθοδο που μ'αρέσει να χρησιμοποιώ στις πράξεις και στην πράξη. Τρόμαξα ότι σ'έχασα μόλις, αλλά ήρθε και μου'πε εκείνος ο τύραννος ότι σ'έχω χαμένο απο καιρό.

γι'αγρίους, για ίδιους ίδιους, για ξεχωριστούς, για ξεχασμένους

2009-09-03T03:35:00.005+03:00

Πού πάνε όλα αυτά που ένιωσες; Σε ποια σκουπίδια; Πώς μπορείς τη μια μέρα να'σαι Θεός και την επόμενη βλάκας του κερατά; Πώς μπορείς τα ίδια λόγια που ψιθύρισες την πρώτη φορά να τα πεις φωναχτά τη δεύτερη; Τα ίδια ίδια λόγια. Τις ίδιες κινήσεις, τους ίδιους σπασμούς.
Πού πήγαν όσα ένιωσες; Μπορεί να χαθεί κάτι τόσο μεγάλο; Χάνονται οι ντουλάπες; Χάνονται τα βουνά, τα καράβια; Κι αν δε χάθηκαν είναι κάπου εδώ τότε. Κάτω απ'το χρώμα του τοίχου, στα πολλά μικρά κάδρα, στη λεμονιά, στους κωδικούς. Εδώ ή εκεί ή μετά τη θάλασσα.
Ο θρήνος πάντα μισοτελειωμένος, σαν το γκρι βιβλίο, σαν ό,τι ξεκινάω. Σαν τον έρωτα που γεννήθηκε, ψόφησε, αναστήθηκε και πετάχτηκε στα σκουπίδια ή ξεχάστηκε πίσω.

Μα νομίζω πως ξέρω ότι Θεός γίνεσαι μόνο μια φορά. Κι είναι ωραία αν το θυμάσαι.

το καλοκαιρι αυτό

2009-07-04T03:31:00.000+03:00

Μόλις κάηκε η τηλεόραση. Έβγαλε πραγματικές σπίθες και κινηματογραφικούς καπνούς. Ήταν 25 χρονών. Και ο υπολογιστής με προειδοποιεί πως θα κλείσει κι αυτός. Είναι σημάδι σου λέω. Μου αρέσουν αυτά τα βρωμομηνύματα που στέλνουμε. Είναι τόσο εφηβικά. Τόσο σημαντικά. Μάλλον έχεις πιει. Αλλά εννοείς το κάθε γράμμα, το ξέρω. Τη Δευτέρα θα μαθαίνουμε αν όλα τα αν που σου΄πα, θα γινουν θα. Και βέβαια θέλω να πάμε στην Αμφίπολη. Και όπου θες. Ναι, και πιο μακριά απ'όσο μπορώ. Και με αεροπλάνα που τα φοβάσαι κι εσύ. Κι αν πιούμε ό,τι έχουμε άφθονο δε θα φοβηθείς κι εγώ δε θα τρέμω.
Πες τους να σταματήσουν να ζηλεύουν. Ο παπάς δεν ήταν καλή ιδέα. Κι η γιαγιά με τα βρακιά και το κρασί δεν έκανε καλή δουλειά. Ίσως ξέχασε κάτι. Ίσως το βρακί να μην ήταν τόσο δικό μου. Πολλές τρομακτικές λέξεις άκουσα σήμερα. Κι αν ζουν μέσα μου να βγουν. Χωρίς εργαλεία. Να τις φωνάξεις εσύ που ξέρεις να επιβάλλεσαι και αυτές να βγουν ντροπιασμένες. Μήπως είμαι κακός άνθρωπος; Γιατί ξέρεις καμιά φορα, δε στο'χω πει, αλλά σκέφτομαι άσχημα πράγματα. Σήμερα σκέφτηκα ότι δε θέλω να βγεις. Και βρίζω επίσης. Είμαι καλό άτομο; Οι κακοί ξέρουν ότι είναι κακοί; Έχεις δίκιο. Η μαμά έχει πολλά τζιντζιλα-μίντζιλα στο σπίτι. Αλλά με κάνουν να νιώθω τόσο ωραία. Η συλλογή με τα κουταλάκια της, τα ασημικά, οι κορνίζες. Ποτέ δεν της έχω πάρει κάτι που να της άρεσε τόσο πολύ για να το εντάξει σε αυτή την υπερβολή. Να μην ξεχνάς να φτιάχνουμε κρέπες. Αλεύρι να φέρεις. Χωρίς σκουλήκια. Η μυρωδιά του καμμένου μου έφερε λιγούρα. Αν ήσουν εδώ, θα σε ανάγκαζα να πεις οτι κι εσύ πεινάς για να σηκωθώ με όρεξη να φτιάξω κάτι. Τώρα τι νόημα έχει να ετοιμάσω το πιο υπέροχο φαγητό αν δε σε δω να μασουλάς και να μπουκώνεσαι από την πείνα; Τι νόημα έχει αν δεν περιμένω να ακούσω αν σου άρεσε. Πάντα σ'αρέσει.

μια και καμιά

2009-06-21T15:58:00.001+03:00

Δε θέλω να μάθω πώς αντέχουν τ'άψυχα. Θέλω για 'σένα να μάθω. Την αντοχή των δικών σου υλικών. Τη στατική, τη μηχανική τους, την ποιότητα, την κατασκευή τους. Ποιος εσύ είσαι. Εσύ είσαι ποιος. Ποιος είσαι εσύ.
Μου λείπουν τα μαλλιά σου. Μου λείπει το μυαλό σου. Δε θυμάμαι τα χέρια σου. Θυμάμαι στολίδια, ανιάρηδες, σκούρα ταβάνια και τρεμάμενους οργασμούς. Τηγανητές πατάτες, παντζούρια κλειστά, φίδια, κεραίες, λεμόνια, κορνίζες, σταθερά, ποδόσφαιρα, στολές. Και τρένα. Πολλά τρένα. Που έκαναν αιώνες να σε πάνε και λίγα λεπτά να σε γυρίσουν. Τα'χω όλα πάλι. Διαφορετικά, λιγότερα, περισσότερα, καλύτερα, χειρότερα. Εσύ έχεις; Αξίζουν σε'σένα περισσότερο απ'ότι σε'μένα.
Είμαι πλεονέκτρια. Αλλά όσο κι αν αποκτάω δεν μπορώ να λάβω όπως θέλω. Σα να μη δέχομαι. Σα να επιστρέφω δώρα. Κι όμως, τα άψυχα δεν τα επιστρέφω. Δεν τα πετάω. Αποκτάνε αμέσως θέση. Γιατί θέσεις στην ντουλάπα μου υπάρχουν. Δε θες εκεί να μπεις. Πλεονέκτη. Όμοιέ μου, μου ταιριάζεις;

εγώ.εσύ.

2009-06-21T14:15:00.002+03:00

-Θέλεις;
-Θέλω πάντα.
-Έχεις κέφι;
-Έχω πάντα.
-Ίσως έρθω.
-Έλα αμέσως, μωρό μου.
-Δε θέλω.
-Μην έρθεις.
-Δεν έχω κέφι.
-Μην έρθεις.
-Ίσως έρθω.
-Μην περάσεις, μωρό μου.

τρία πράγματα

2009-06-17T01:50:00.003+03:00

Ξαφνικές επιθυμίες για ό,τι εξιδανικευμένο παλιό και άγνωστο καινούριο. Σκέψεις ανάμεσα σε πόνους και δοκάρια. Έρωτες σε δρόμους άπειρων χιλιοστών.

άμα δε λιώσουμε μαζί

2009-06-12T00:54:00.003+03:00

Κάθεται ήρεμος και αδιαφορεί. Κάνει τσιγάρο γέρνοντας το κεφάλι του αριστερά σε κάθε ρουφηξιά. Μου πετάει μια κλεφτή ματιά, νιώθοντας το κουραστικά ανήσυχο βλέμμα μου να τον περιεργάζεται. Ξαπλώνει πίσω. Ο απαλός αγκώνας στο γόνατο. Τα μάτια σε άλλη οθόνη. Αν αυτές οι μαύρες κουκκίδες είναι μάτια. Κλειστές οι φωνές μας. Οι εικόνες μας εκεί χωρίς λόγο.
Καθηλωμένη στην πράσινη γωνία μου με κρασί στο πηγούνι και το στήθος. Μπορώ να πιάσω ό,τι θέλω από εδώ με μία κίνηση του χεριού μου. Νερό, τηλέφωνο, τηλεκοντρόλ, σοκολάτα, στιλό, ποντίκι. Όλα εδώ. Κι εσύ ακόμα. Αδιάφορος κι εγώ τεμπέλης. Εδώ να γράφω σε τετράδια της σχολής αντί να διαβάζω τις γεμάτες σελίδες. Θα κοιμηθείς σε λίγο. Θα μου το ανακοινώσεις χαριτωμένα και θα σου πω στον ίδιο τόνο καληνύχτα. Και μέσα μου θα φωνάζω να μη φύγεις κι εσύ θα ρωτάς γιατί. Και δε θα'χω να σου λέω κι όλα αυτά θα γεμίζουν το κεφάλι μου αφού δεν έχω απάντηση. Κλείσε με. Άσε με. Μη ρωτάς γιατί.

ποιος θα το δει

2009-04-28T14:24:00.002+03:00

Καταπιέζομαι να γράψω γιατί ξέρω πως είναι ώρα. Δυο τσιζκεικ έφτιαξα και δεν είμαι ματινα, χαζή. Όπως εσύ με αυτόν το μουσικό. Εσύ του φτιάχνεις φωνές και συγχρονισμούς. Εγώ γλυκά και πόνους. Το ίδιο είναι. Κανένα δεν είναι καλύτερο απ'το άλλο. Καμιά δεν είναι πιο σωστή από την άλλη. Καμιά δεν ήρθε πιο πολλές φορές από την άλλη. Δε θέλω να μετράω. Μη μετράς. Μη φωτογραφίζεις. Εγώ δεν μπορώ πια. Στο'πα; Το παιδί κάτω που δεν περπατάει μπορεί περισσότερο από'μένα. Στο'πα σίγουρα. Αυτό ναι. Είναι τόσα άλλα όμως που δε θα σου πω αν δε σταματήσεις. Να σταματήσεις.
1,2,3,4,5 6 όροφοι κι ένα δώμα. Ξέρεις τι είναι το δώμα; Το σοβατεπί, θυμάσαι; Μπορεί να μη σε νοιάζουν αλλά εμένα αυτή είναι η ζωή μου κι αρχίζει να μου αρέσει.
Ήσουν άδικη και άκαιρη. Άδικη που δε μ'άφησες, άκαιρη που δε μ'άφησες τότε.

ναυτία

2009-03-07T06:44:00.003+02:00

Κάθομαι εδώ πάλι που κάθισα μαζί σου και μαζί τους. Στα σχεδόν αμόλυντα μέρη του σπιτιού μου. Πάλι έπεσα έξω. Δυό φορές ακόμα και βγαίνω. Σου υπόσχομαι. Υποσχέσου μου κι εσύ. Οτι μια μέρα θα ξανακαθίσεις εδώ, θα ξαναμιλήσεις ανάμεσα στα πόδια μου, θα με αφήσεις να ξεχάσω όσα μου είπες . Ξεχνάω τα χαρούμενα. Τι χαζός. Και πάλι νυστάζω αλλά αν τώρα δε στα πω, αύριο θα τα ξεχνάω. Άκου με λοιπόν.

κόπανος

2009-02-27T03:54:00.002+02:00

Nυστάζω πολύ αλλά αυτό το γράμμα θα το γράψω. Γιατί λείπεις και δε μου πάει αυτό που κάνω. Δεν άλλαξα ακόμη αλλά μαζί σου θα αλλάζω γιατί δε θα μπορώ αλλιώς. Και θλιμμένος δε θα'μαι άλλο, ούτε σκεπτικός, ούτε γερασμένος.Πάλι αυτό το πράγμα στο αίμα μου έχω και δεν μπορώ να κουνηθώ και πώς να γράφω, πως να σηκωθώ να σε ψάξω. Δεν είμαι έτοιμος σου λέω. Σε λίγο, να μ'αφήνουν όλοι αυτοί. Μετά θα σου κάνω νόημα να 'ρθείς. Θ'ανοιγοκλείνω τα μάτια μου κι υστερα θα'ναι η σειρά σου.

ντουζίνα

2009-01-20T04:01:00.001+02:00

έχω αδυναμία στο να μένω μόνη. μόλις νιώσω ότι αυτό συμβαίνει, όλως τυχαίως εμφανίζεται ο Ένας. και μετά ο Δυο. ο Τρία.
και πεισμώνω κι όλο λέω θα μένω μόνη και το αποφασίζω και βάζω σταυρούς και δίνω το λόγο μου. αλλά έρχεται ο Τέσσερα. και δε φταίω εγώ. γιατί θα είναι υπέροχος σου λέω. ναι.
κι έρχεται η μέρα αυτή που ανοίγει το μωσαϊκό και με καταπίνει και δε με νοιάζει καμιά τρύπα και κανένας τρόπος κι υπάρχω μόνο εγώ κι ό,τι κουβαλάω, έτσι όπως πρέπει να είμαι.
κι ύστερα ξυπνάω πάλι με τον 5 να μου καταπίνει τον αέρα και τον εφτά να ακολουθεί τον έξι.

ritenta

2008-12-01T01:03:00.002+02:00

Έλα να με πάρεις. Σου υπόσχομαι ότι θα βαρεθώ. Σου υπόσχομαι ότι θα σε σιχαθώ. Αλλά πριν, σου ορκίζομαι ότι θα σε λατρέψω. Έλα.

τρία βρώμικα κουτιά

2008-11-09T21:17:00.002+02:00

Στ'ανοιχτά, προβλέψιμη όσο ποτέ, ίδια όσο ποτέ. Χάνω, κερδίζω, χάνω. Μια ηλιόλουστη νύχτα και μια σκοτεινή στα ίδια ξύλα που έβαλα στη σειρά με λαχτάρα για όμορφες αρχές. Δεν είδα όνειρο, κοιμήθηκα στο θρανίο, δε θυμάμαι να ίδρωσα, δε θυμάμαι να έγραψα τίποτα . Θυμάμαι ότι κρύωνα κι ότι χαμογελούσα κι οτι ήμουν όμορφη και με λέγαν Ιωάννα.

γκόμενοι

2008-11-01T02:22:00.003+02:00

Η λέξη αυτή έχει αρνητική σημασία. Δηλαδή, δεν μπορείς να πείς "Χαίρω πολύ, είμαι η aniaris κι απο εδώ ο γκόμενός μου". Θα πεις ο φίλος μου. Εγώ όμως θέλω να μιλήσω για γκόμενους και θέλω να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη γιατί θέλω να αποτάξω αυτήν την κακή της έννοια. Γκόμενος. Είναι ωραίο να έχεις γκόμενο. Αλλά αν έχεις, δε θέλεις να έχεις, πια. Δε θέλεις τουλάχιστον να έχεις τον ίδιο. Θες άλλον. Κι αν αποκτήσεις τον άλλο γκόμενο, θες τον παράλλον. Κι αυτό δε σταματάει. Δε νομίζω ότι σταματάει. Γιατί ο μόνος τρόπος να μη βρεις καλύτερο από αυτόν που ήδη έχεις είναι να μην κοιτάς. Κι αυτό δε γίνεται. Θέλω έναν γκόμενο που να είναι αστείος και το βράδυ να με χαϊδεύει για να κοιμηθώ. Μόλις τον βρω, θα θέλω έναν ψηλότερο που να μη μου δίνει πολλή σημασία. Και μετά θα θέλήσω έναν άλλον. Θέλω να μπει κάποιος σε αυτό το blog που έχει καταφερει να μη θέλει ποτέ κανέναν άλλον άνθρωπο από αυτόν που έχει και να μου εξηγήσει πώς το'κανε. Θα πρέπει να είναι πολύ σπουδαίο κόλπο.

μπαμπά.

2008-10-24T02:14:00.003+03:00

Είχα καιρό να νιώσω τύψεις. Ξέχασα τα γενέθλια του πατέρα μου. Το τραγικό είναι ότι τα ξέχασε κι η μάνα μου η οποία πάντα μου τα θυμίζει όλα αυτά τα πράγματα που συμπεριλαμβάνουν ημερομηνίες. Και ακόμα πιο τραγικό είναι το ότι ο μπαμπάς μου το είπε 20 λεπτά μετά τη λήξη των γενεθλίων του πίνοντας ένα ποτό μόνος του στο σαλόνι ενώ άκουγε την γκρίνια της μάνας μου ότι πίνει βραδιάτικα. Του πήρα δύο δώρα για να εξιλεωθώ αλλά το ότι τα πήρα με δικά του λεφτά δε μ'έκανε να νιώσω και πολύ καλύτερα. Επίσης του υποσχέθηκα να βγούμε αύριο αλλά και πάλι οι τύψεις δε φεύγουν. Στενοχωρήθηκε κι αυτό είναι που με κάνει να αισθάνομαι τόσο άσχημα. Γιατί ο μπαμπάς μου δεν ξεχνάει. Δεν ξεχνάει να μου φέρει μπουγάτσα κάθε Κυριακή πρωί,δεν ξεχνάει να αγοράζει σοκολάτες, να μου βάζει λεφτά στην τράπεζα, να μου δίνει ό,τι θέλω. Κι εγώ ξέχασα τα γενέθλιά του.. Τώρα που ήταν τόσο σημαντικό να τα θυμηθώ για να τα ξεχάσει αυτός.

ό,τι θυμάται χαίρεται

2008-10-18T01:50:00.002+03:00

Προσκαλώ τη ρω να απαντησει στο ερωτηματολόγιο του Προυστ γιατί πολύ θέλει να παίξει αυτό το παιχνίδι αλλά κανείς δεν της έχει πει να το κάνει και δε θέλει να το κάνει από μόνη της και μου τα πρήζει.

η τεχνολογία μας φέρνει κοντά

2008-10-18T00:27:00.007+03:00

...αλλά όχι αρκετά για να καταλάβεις χωρίς λόγια τι έχω. για να σε τσιμπήσω όταν δω ωραίο γκόμενο στο δρόμο. για να μου πεις ότι έχω τσίμπλα στο ηλίθιο μάτι μου. για να σου κάνω το χταπόδι. για να σου δείξω τι ωραία αποτρίχωση μου'κανε η δώρα. για να κοιμηθώ η μισή πάνω σου κι εσύ να με σκουντας για να κατέβω. για να μάθουμε μαζί ισπανικά. για να μας δείξει ο φένιος τις διατάσεις. για να δούμε τις σωσίες μας στον κινηματογράφο. για να ανταλλάξουμε ρούχα. για να σε βγάλω φωτογραφίες. για να μου κάνεις την γκριμάτσα "πε" όταν κάποιος στην παρέα πει ηλίθιο αστείο. για να σου φάω το τελευταίο κομμάτι θρη μπιτ.
φιόγκο.

Πέτρο, Παύλε, Μιχάλη, Εσύ

2008-10-16T01:34:00.003+03:00

Αγαπώ τον εαυτό μου πιο πολύ από'σένα. Πεθυμώ το σκύλο μου πιο πολύ από'σένα. Ποθώ το αμάξι μου πιο πολύ από'σένα. Προτιμώ την ελευθερία από'σένα. Όταν αυτά αλλάξουν, θα υπάρχεις κι εγώ θα σε χαζεύω ξαφνιασμένη.

σήμερα

2008-10-12T04:28:00.004+03:00

Δεν καταλαβαίνω γιατί βάφτηκα. Το μάτι μου έχει πάθει χαλάζιο ή κάτι τέτοιο από τη μάσκαρα, το δέρμα μου ασφυκτιά και δείχνει χαζό κάτω απ'την πούδρα. Τα χείλια μου δεν έμειναν ούτε για 5 λεπτά ροζ. Υποτίθεται ότι δείχνω πιο όμορφη έτσι. Πιο όμορφη για ποιον; Για μενα; Είναι ψέμα αυτό. Γίνεσαι όμορφος για να αρέσεις στους άλλους και μόνο. Κι όταν δεν υπάρχουν άλλοι, μένεις στο σπίτι σου, φοράς άσχημες πιζάμες και πικρές κρέμες στο πρόσωπό σου. Δεν κάνεις μπάνιο. Πιάνεις τα μαλλιά σου χαζά, τρως με ανοιχτό στόμα και κοιμάσαι διαγώνια στο τεράστιο κρεβάτι σου.

sold out.

2008-10-10T19:07:00.003+03:00

Δε βρίσκω εισιτήριο για τους thievery. Δεν μπορώ να πω ότι λυπάμαι πολύ. Όταν η κοπέλα στο ταμείο μου ειπε ότι δεν υπάρχει τίποτα, ανακουφίστηκα. Αν και πίστευα ότι απόψε στο principal θα βρω τον άντρα της ζωής μου. Συνέχεια το πιστεύω αυτό όπου κι αν πάω. Ο άντρας της ζωής μου στο μπαρ, στο δοκιμαστήριο,στο γραφείο,στο ταξί, στο γυράδικο,στο μάθημα,στο γάμο ,στο νοσοκομείο,στο φανάρι. Βλέπω 3 άντρες της ζωής μου τη βδομάδα. Αν ζούσα σε μεγάλη πόλη θα έβλεπα δέκα. Οι άντρες αυτοί είναι άντρες της ζωής μου μέχρι να με προσπεράσουν, να γυρίσουν αν-φας, να σηκωθούν, να βγάλουν τα γυαλιά τους ή μέχρι να μου μιλήσουν. Τις περισσότερς φορές γίνεται απλά το πρώτο.
Βαρέθηκα να σκέφτομαι το αντίθετο φύλο. Όλα τα φύλα βαρέθηκα να σκέφτομαι. Κι αυτούς που με πάνε πίσω, με υποβιβάζουν και με κάνουν να νιώθω λίγη τους βαρέθηκα πιο πολύ απ'όλους.

8 3

2008-04-14T00:58:00.006+03:00

Καημένο μου blog,
σε παρατάω. Δε μου αρέσεις πια. Είσαι πανέμορφο αλλά όλα αυτά που σου'πα έφυγαν. Μπορεί ν'αλλάξω γνώμη. Μείνε εδώ να φυλάς παλιούς εαυτούς.

33 ολόκληρα

2008-02-26T17:29:00.005+02:00

Βρωμάω θυμό και λαχτάρα. Για 'σένα που δεν μπορείς να'ρθεις, για τα μέρη μου που τ'αγαπώ αλλά δεν τα θέλω, για τα βιβλία μου που πρέπει να ξεσκονίσω ή ν'αντικαταστήσω. Για'μένα που είμαι γεμάτη μόνο από βρώμικα σωθικά.
Ααααααν τα σύννεφα έβρεχαν μέσα στα σπίτια, αν θυμόμουν όλα τα όνειρα που βλέπω, αν με κρατούσαν, αν η θάλασσα ήταν ρηχή παντού. Αν δεν είχαμε πόρτες , αν δεν υπήρχε η λέξη απωθημένο, αν η καημένη μου γιαγιά είχε ρόδες, αν εγώ τις είχα κι έφευγα για τη μεγάλη μου γιορτή. Τότε.

τα ίδια τ'άδεια

2008-01-15T01:29:00.003+02:00

Γύρισα εδώ που σ'είχα και δε σ'είχα. Εδώ που μ'αρέσει να γυρνάω με θυσίες. Το ακόμη μας δεν έχει τελειωμό. Αγαπημένη μου συνήθεια να κοιμάμαι μόνη. Αγαπημένη σου συνήθεια να φεύγεις.
Τα παγωμένα μου χέρια αναζητούν την πλάτη σου. Οι κρύες μου πατούσες ψάχνουν τους ζεστούς μηρούς σου. Το βλέμα μου σε ψάχνει σ'όσους σου μοιάζουν. Αναπνέω τον καπνό άλλων και δε μοιάζει μ'αυτόν που βγαίνει απ'το δικό σου στόμα. Όσο κι αν κρατάω το σπίτι, έφυγαν όλα.

Όποιος νομίζει ότι μας είδε, δεν ξέρει τίποτα σου λέω. Το μυστικό μας δε θα μπορέσει κανείς να το δει ή να τ'ακούσει. Μονο εμείς. Τ'ακούσαμε και το'δαμε και το μυρίσαμε και το'πιαμε οι δυό μας. Κι ήμασταν υπέροχα μόνοι. Το μεγάλο μας Μυστικό.
Όταν φύγεις ξανά, δεν έχει επιστροφή.

παιδί. πάλι.

2007-12-09T01:04:00.001+02:00

Θέλω να ξαναγίνω παιδί. Να νιώθω μικρή στην αγκαλιά των γονιών μου. Να λέω αθώα ψέματα. Να γελάω και να παίζω όλη μέρα. Να μη με νοιάζει πώς δείχνω και τι φοράω. Να τρέχω στην αλάνα που τότε μου φαινόταν τεράστια και τώρα τη βλέπω μικρή κι αδιάφορη. Πώς μπορούσα να παίζω εκεί; Τι έκανα κάθε μέρα εκεί; Πώς περνούσε η ώρα μου; Τώρα τα βαριέμαι όλα. Θέλω να ξαναγίνω παιδι γιατί γελούσα ακόμα και στα όνειρα μου. Γιατί τα μάτια μου ήταν τρομαγμένα μόνο όταν δεν υπήρχε φως στο δωμάτιο. Γιατί παθιαζόμουν με το τίποτα και δεν μπορούσα να μην είμαι ευτυχισμένη. Γιατί έβρισκα κάθε μέρα τον τρόπο να περνάω υπέροχα χωρίς να χρειάζομαι τίποτα παραπάνω από ένα πάρκο. Και τώρα ψάχνω ΕΝΑ πράγμα να με γεμίσει. αμάξι. χορός. ρούχα. φωτογραφία. ταξίδι. σεξ. σπίτι. Τι είναι αυτό που θα με κάνει να νιώθω όπως ένιωθα όταν ήμουν παιδί; Και προσπαθώ. Και κανένα από αυτά τα παιχνίδια δε μου αρέσει.
Ήθελα να μεγαλώσω.

εσύ. εσύ

2007-10-19T01:49:00.002+03:00

Δε με νοιαζει που έχω ένα μήνα να γράψω, ούτε θέλω να απαντήσω στην πρόσκληση ή στα λόγια. Θα μιλήσω για τον τρόπο που θέλω να κοιμάσαι στο κρεβάτι μου. Περνάω μπροστά απ'το δωμάτιο και κάθε φορά κοντοστέκομαι να δω πού έχεις φτάσει. Το χέρι σου κοντά στο παράθυρο, το κεφάλι σου χωμένο στο δικό μου μαξιλάρι. Και μετά ξαναπερνάω. Πάλι χόρευες και το σώμα σου δεν είναι στην ίδια θέση. Έχεις όμως την ίδια έκφραση. Είσαι σα μικρό παιδί. Ανασαίνεις βαριά και ρυθμικά. Θέλω να σε ξυπνήσω τόσο πολύ. Να μου πεις τι όνειρο έβλεπες. Δεν έχεις ιδέα ότι κάθομαι από πάνω σου και σε περιεργάζομαι και νιώθω μια έξαψη. Δυο μέρες μας μένουν κι εσύ κοιμάσαι και η νύχτα θα φέρει πρωί και δε θέλω να ξυπνήσεις. Δε θέλω να φύγεις. Μου αρέσει να φεύγω ξέροντας πως θα είσαι εδώ όταν γυρίσω. Μου αρέσει να μην παίρνω κλειδιά γιατί θα μου ανοίξεις εσύ αγουροξυπνημένος και θα ξαναπέσουμε μαζί στο ζεστό κρεβάτι. Και ξαναπερνάω απ'το δωμάτιο και τώρα το χέρι σου κρέμεται μπροστά απ'τα υγρά μάτια σου. Και τα πόδια σου είναι σκαρφαλωμένα στο πάπλωμα. Αναδύεις τόσο έντονα τη μυρωδιά σου και με ζαλίζεις. Θέλω να κυλιστώ πάνω σου, να σε ξύσω, να σε γλείψω, να σε χτυπήσω. Μέχρι να καταφέρουμε να κολλήσουμε, να γίνουμε ένα.

σεξ

2007-09-30T21:23:00.001+03:00

Χθες έμαθα γιατί η μάνα μου επέμενε τόσο πολύ να με στέλνει στο σπίτι της νονάς μου όλα αυτά τα χρόνια της συγκατοίκησής μας. Ήμουν μικρή. Μου άρεσε πάντα να πηγαίνω στο σπίτι της νονάς μου. Ο νονός μου είχε μονίμως πάνω στο ψυγείο ένα καλάθι με πατατάκια. Τα βουτούσα στο κέτσαπ και καθόμασταν όλοι μαζί και βλέπαμε τηλεόραση. Φανταζόμουν ότι η μάνα μου μ'έστελνε εκεί γιατί δε με ήθελε στα πόδια της ενώ έκανε δουλειές. Η αλήθεια είναι ότι ήθελε να κάνει σεξ με τον πατέρα μου. Και μου'πε επίσης ότι κάθε φορά που έπαιρνε τη νονά μου τηλέφωνο, την έκοβε από το δικό της σεξ. Προβληματίστηκα. Σκεφτόμουν ότι δε θέλω να σταματήσω να κάνω θορυβώδες σεξ όταν κάνω παιδιά. Επίσης σκεφτόμουν ότι οι γονείς μου είχαν καύλες ενώ εγώ έβλεπα Πακίτα. Και μετά η κουβέντα ξέφυγε. Η μάνα μου και η νονά μου άρχισαν να θυμούνται τρέλες που έκαναν στην ηλικία μου. Σεξ στο σταθμό των τρένων. Σεξ στον κινηματογράφο, σεξ στο ασανσέρ, στο αμάξι. Σεξ σεξ σεξ. Σεξ παντού εκτός από το κρεβάτι. Σ'αυτή τη φάση προβληματίστηκα πιο πολύ. Όπου κι αν με βρίσκει η όρεξη για σεξ, το καταπιέζω (χωρίς δυσκολία) μέχρι να πάω σπίτι. Κι εκείνες να συνεχίζουν να χαχανίζουν λέγοντας ιστορίες που διαβάζα στο κοσμοπόλιταν και νόμιζα ότι ήταν υπερβολές. "Γαμώτο" , σκεφτόμουν, "Είναι δυνατόν στη δεκαετία του 80 η ΜΑΝΑ μου και η νονά μου να έκαναν δημόσιο, μουλωχτό, υπέροχο σεξ κι εγώ στο 2007 όχι;" Είμαι μικρή ακόμη ή θα είμαι πάντα όσο γριά είμαι τώρα για να κάνω σεξ κρεμασμένη από πολυέλαιους; Αν τώρα είμαι έτσι, πώς θα'μαι στα 40 μου όπου η μάνα μου -είμαι σίγουρη- κάνει ακόμη ό,τι και στα 20 της; Στην τρίτη φάση της συζήτησης η νονά μου με μούτζωνε που δεν παίρνω το αεροπλάνο εδώ και τώρα να πάω αθήνα. Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα σα να έχω διαβήτη, χοληστερίνη, πάρκινσον και ακράτεια. Μου φαινόταν εξωφρενικά δύσκολο και ακατόρθωτο να κάνω τόσα πολλά πράγματα για να τον δω μια μέρα. Κι αρχίσανε πάλι τις κωλοϊστορίες για χιλιόμετρα που διένυαν με τρένα, λεωφορεία, γαϊδούρια, πόδια για να δουν τους αγαπητικούς τους και μετά ξαναθυμηθήκανε τα σεξ. Κι εγώ να εμφανίζω συμπτώματα αλτσχάιμερ. Γιατί τα χρόνια και των δυο μαζί ήταν η ηλικία που ένιωθα πως είχα.
Βαρέθηκα, τις άφησα μόνες τους, έφαγα το γιαουρτάκι μου και ξεκίνησα το ζάπινγκ σαν μια αυθεντική κουράδα.

γαμώ τατ'γαμόνιατ' γαμώ

2007-09-18T14:21:00.001+03:00

Γαμώ το σπίτι του κάθε καθηγητή που μας κοιτάει με μίσος επειδή η γυναίκα του δεν του κάθεται. Στο διάολο κι αυτοί που διδάσκουν τέχνη ενώ δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει.
Ένα μάθημα παραπάνω γιατί δεν άρεσε το γραπτό μου στον κοκκινομούρη κουραδά. Και να μη βρίσκω ένα άτομο να έρθει μαζί μου μια βόλτα να πούμε δυό μαλακίες και να ξεχαστώ. Το ταβάνι του μπάνιου μάζεψε πάλι υγρασία και τη μετέφερε στην ντουλάπα του παππού δίπλα. Ο υδραυλικός δεν έχει χρόνο και δεν τον νοιάζει αν δυο σωβρακοφανέλες μουχλιάσουν. Κι ο μακρινός μου δεν έχει σήμα κι όταν έχει το ξοδεύει για να μου δείξει τις επιλογές μου, τα λάθη μου, το αδιέξοδό μου. Και σαν ηλίθια πάλι κάθομαι και γράφω στον κωλοϋπολογιστή που τίποτα δε θα μου πει. Κι ένα σωρο λογαριασμοι κι η τηλεόραση που δε δουλεύει με αναγκάζει να κοιμάμαι στον άβολο καναπέ για να μη φοβάμαι. Μου τη δίνει και το κωλόδοντο που με πονάει μήνες τώρα επειδή θέλει περαιτέρω απονεύρωση. Ο κρυόκωλος ο οδοντίατρος δεν έκανε καλά τη δουλειά του και δεν το παραδέχεται. Αλλά πάλι θα τον αφήσω να χώσει τα δάχτυλά του στο στόμα μου λες και το αξίζει. Και πεινάω αλλά δεν έχω όρεξη να φάω γιατί θα φάω μόνη μου σ'ένα πανέμορφο σπίτι που δεν το μοιράζομαι με κανέναν. Ήμουν αισιόδοξη όταν ερχόμουν εδώ αλλά μ'έφαγε αυτή η κωλοπόλη με τους μίζερους ανθρώπους και το βρωμοΤΕΙ της. Κι έγινα πιο άσχημη απ'όλους τους. Να μου πεταχτούν τα μυαλά στον αέρα και να ξαναμπούν σε άλλη θέση. Να μην είμαι εγω αλλά να'μαι πάλι εγώ. Δε θέλω να ξαναδώσω λεφτά σε κανέναν για να μου ξεριζώσουν ή να μου βάψουν τις όμορφες τρίχες μου. Μου αρέσει ο κώλος μου που είναι μεγάλος και όποτε περνάω δίπλα από άντρες τον κουνάω τρεις φορές παραπάνω. Και δε θέλω σε τρια λεπτά να χαμηλώσω τη μουσική επειδή θα'ναι ώρα κοινής σιωπής. Και θέλω άμα θέλω να φύγω όποτε θέλω και να μην έχω κάτι άλλο να κάνω. Γιατί δεν είμαι φτιαγμένη για σκατα και ειδικά μικρά ασθενικά σκατά. Δυο χρόνια και δεν πήρα μια κωλολάμπα για το χωλ γιατί είμαι κι εγώ κουράδα . Παίρνω το μολυβένιο μου βαρίδιο και βγάζω ρίζες στον καναπέ. Πώς τα'κανα έτσι. Πού σκατά να τη διοχετεύσω την κωλοενέργειά μου; Στο διάβασμα ή στο σφουγγάρισμα; Αν όλα τα διλήμματα μου είναι τέτοια, πώς να μην είμαι αναποφάσιστη; Είναι μέρες που το κατούρημα μου φαίνεται χάσιμο χρόνου. Είμαι τρελή αν δε βλέπω ότι όλο αυτό είναι το πραγματικό χάσιμο χρόνου.