Είμαι στο πέρα σπίτι. Φαντάζομαι πως το άλλο είναι το δώθε αλλά ποτέ δεν άκουσα κανέναν να το αναφέρει. Μασουλάω φρυγανιές, στ'αριστερά μου έχω το βαρύ παράθυρο απ'το οποίο πηδάω κάθε πρωί για να βγω στον μπαχτσέ κι από 'κει στο δώθε σπίτι που είπαμε. Σιχαίνομαι το κρύο του ερκοντίσιον αλλά είναι το μόνο που γουργουρίζει εδώ μέσα κι η φασαρία αυτή με ανακουφίζει. Καλά και τα τζιτζίκια κι οι γκιώνηδες κι οι κουκουβάγιες καλές αλλά τα βράδια αγριεύομαι.
Άρχισε να μου κάθεται ακόμα και το ξερόψωμο, πρέπει να σηκωθώ να το ρευτώ. Έχει δυό βράδια που μου'ρθε να τα πω όλα αλλά δεν έβρισκα στυλό μέσα στα σκοτάδια, έτσι αργά που πάντα το θυμόμουν. Απόψε επέμεινα σε κάτι συρτάρια που μου μύριζαν σα να 'ναι μολυβένια. Βρήκα τελικά κάτι παλιές ξυλομπογιές που'χαν όλες τις μύτες τελειωμένες. Μόνο μια άσπρη και μια πράσινη είχαν από κάτι στην άκρη. Πράσινο κι όσο αντέξει.
Οσο αντέξεις κι εσύ, είπανε μαζί με άλλες παραλογικές κουβέντες. Αλλάζεις χρώμα με τις ώρες, λες λάθη απ'τα τσιρότα, δε γελάς. Κάνουμε τους χαζούς, ξεκινάει η μάνα το ψέμα, το συνεχίζω εγώ. Σ'έξυσα -σ'έγδαρα νόμιζα έτσι που μου ζητούσες δυνατά- κι η πλατούλα σου ακόμα τρώγεται, τα χέρια αδύναμα, τα πόδια σου μισά. Άλλοτε σέρνεις πρώτη το χορό με την πυζάμα να δείξεις στα κορίτσια σου πώς να κρατάν περήφανα το χέρι. Άλλες φορές κιοτέυεις. Γαλάζιο φόρεμα, λες, θες και παπαουτσάκια άσπρα να σε πλύνουμε να 'σαι σαν τη Βουγιούκλω. Χαζογελάμε μπροστά, πίσω περιμένουμε.
Είμαι μια βδομάδα εδώ. Απλώνω ρούχα, μαζεύω τα στεγνά, κόβω καρδιά απ'το καρπούζι να δροσίζεσαι, κουτσομπολεύω με τις θειές, τους φτιάχνω καφεδάκια, καμαρώνουν και με δίνουν ευχές. Μιλώ τώρα χωριάτικα, δεν ακούς άλλη γλώσσα εδώ. Συνήθισαν όλοι να'χω κρεμασμένο απ'το λαιμό και το μηχάνημα κι ούτε γυρνάνε πια άμα τις σκοπεύσω. Κυνηγάω και τις μύγες μη σε ξυπνήσουν οι ρουφιάνες μα δε μου βαστάει να τις πετύχω, ρίχνω το φταίξιμο στις τρύπες της μυγοσκοτώστρας. Κι έτσι πάλι που'σαι τις τσακώνεις με τις παλάμες στον αέρα, τρέχω ύστερα να καθαρίσω τα χεράκια σου απ'τα φονικά. Πάτησα κι εγώ μια κουκουβάγια τις προάλλες, δεν τ'άντεξα, έστριψα μες στα καλαμπόκια να την κλάψω. Γουρλωσε τις ματάρες της πριν το κακό κι ύστερα ακόμα θυμάμαι τον ήχο, θέλω να τον ξεχάσω. Ας τον ξεχάσω.
Μετά τον Κλοκωτό η Μπάγια, που'χει μέσα τ'όνομά σου. Άλλο χαλίκι δεν έμεινε στο έρμο το βουνό της από τις εκρήξεις. Δώσ'του τα λατομεία, να και τα ραγίσματα κόντρα στα δοκάρια. Χρόνια έχω να πεταχτώ -από παιδί- κι η τρομάρα αυτή μου λείπει. Κάτω απ'τη μεγαλύτερη ρωγμή του δωματίου κρέμονται τα φορέματά μου. Το'να παρδαλλό, τ'άλλο άσπρο. Μου'ρχεται αύριο να τα φορέσω το'να πάνω στ'άλλο να τα χαρώ αν με πας στα αιωρούμενα μετέωρα του Μπελ. Και σε φαντάζομαι σκυφτό να μου διαβάζεις δεκασέλιδα από γερμαναράδες να μου κόβεται η ανάσα εκεί πάνω, πρώτα απ'τη φωνή σου κι ύστερα απ'το υψόμετρο. Πώς τα λες έτσι ωραία κι ας πέφτει η γραμμή απ'τα μικρόφωνα, τα μεγάφωνα, πώς τα εξήγησες δε θυμάμαι.
Μου βγήκε το χέρι πάνω στο χαρτί, μακάρι να'ξερε και το αριστερό μου γράμματα. Στο τετράδιο αυτό που μυρίζει σαν τις αλληλογραφίες που'φτιαχνα συλλογή μικρή, είναι γραμμένες ορθογραφίες και λέξεις της καρτέλας. Έχει δυό σκέφτομαι και γράφω, τρία μαζί με το δικό μου. Διάσπαρτες οι πράσινες βρωμιές μου όπου βρω καμιά λευκή -κίτρινη πια- σελίδα. Άντε να τις βάλω μ'αριθμούς, να τα βάλω όλα σε σειρά όπως με πιάνει καμιά φορά το παστρικό μου. Μ'έπιασε και σήμερα, το χάρηκες το σπιτάκι σου να λαμποκοπάει από την πρώτη εγγόνα. Και μου'ταξες πλεξίδα γαλλική, να φυλακίσεις τ'άγρια μαλλιά μου.
Γέμισα το σεντόνι ψίχουλα, τσιμπιέται ο κώλος μου, πώς να συγκεντρωθώ. Απ'τον καθρέφτη φαίνονται μόνο τα γόνατά μου κι από πάνω η μάνα μου νύφη, κούκλα, ζωγραφιά, μοιάζει στα μάτια εμένα. Κλείνουν τα δικά μου, τελειώνει η ξυλομπογιά, σέρνονται καρέκλες στην αυλή, κάποιος θα ξύπνησε στη νύχτα. Είναι δροσιά απόψε, να κοιτάξω αν είμαστε καλά κι ύστερα να κοιμηθώ κι εγώ εδώ στο πέρα τέρας, άδειο, άσπρο, μινιμάλ, με μάυρες λάκες και ιστούς παντού.